
نامرئیهای میدان
نگار موحد وقتی بحرانها فرو میریزند؛ نخستین چیزهایی که از میان میرود صداهاست. صداهایی که پیشتر هم کمشنیده میشدند. افراد دارای معلولیت در زمان جنگ، درست در همین نقطه قرار میگیرند: در حاشیه خبرها، در لایههای پنهان روایتها، در سکوتی که گاهی سنگینتر از خود فاجعه است. اینکه رنج آنها دیده نمیشود، فقط یک نقص رسانهای نیست؛ شکافی است در حافظه جمعی ما، در تصور ما از انسانیت و در مسئولیت اجتماعیمان در قبال گروههایی که در شرایط عادی هم نیازمند توجه ویژهاند. در بحرانها معمولاً روایتها حول محورهای مشخص پیش میروند؛ تعداد قربانیان، وسعت تخریب، وضعیت امنیتی، پاسخها و...






