دزد حاضر، بز حاضر

نفیسه کلهر

چند وقت پیش کسی تماس گرفت و گفت که عده‌ای در حال حفر چاه درست در کنار آب انبار حاج کاظم هستند

آب انباری که به عقیده بسیاری صاحب‌نظران زیباترین آب انبار قزوین است، هر چند توجه آنچنانی به آن نشده؛ سال‌هاست درب ورودی آن به روی گردشگران بسته است و مخزنش پر از زباله شده است. تنها می‌توان در انتهای کوچه تبریز کاشیکاری‌های سردر آن را تماشا کرد.

هر چند با بررسی‌های کارشناسان، خبرنگاران متقاعد شدند که فعلا تخلفی صورت نگرفته است اما گویا این اقدام سابقه داشته که باعث شده دوستداران میراث‌فرهنگی از هر تحرکی ابراز نگرانی کنند.

این مطلع می‌گوید حدود ده سال پیش هم عده‌ای در سودای گنج تلاش کرده بودند تا از مسیر چاه و قنات به داخل آب انبار وارد شوند.

گنجی که معلوم نیست از کجا آمده و چرا باید در آثار تاریخی قرار داده شده باشد!

این باور که در میان عوام شکل گرفته باعث تخریب بسیاری بناهای ارزشمند و تاریخی کشور شده است.

و مدتهاست این سوال اصلی مطرح است که سازمان میراث‌فرهنگی کشور و ادارات کل آن در استان‌ها برای فرهنگ‌سازی در زمینه حفظ آثار تاریخی چه اقداماتی انجام داده‌اند؟ سازمانی که حتی برای حمایت از کتاب‌های منتشر شده مرتبط با میراث تاریخی و فرهنگی نیز صرفه‌جویی می‌کند، مدیران میراث فرهنگی اگر دغدغه لازم را داشتند، می‌توانستند حداقل از طرق مختلف با انجام امور فرهنگی از طریق رایزنی با آموزش و پرورش، انتشار کتاب، برگزاری سمینارها و بسیاری کارهای دیگر این فرهنگ‌سازی را انجام دهند یا حداقل با آموزش‌های ابتدایی از مدارس آغاز کند.

اما به قدرت می‌توان گفت هیچ اقدام فرهنگی در جهت حفظ آثار تاریخی در نیم قرن اخیر صورت نگرفته است.

از طرفی دیگر غفلت نسبت به بناهای ارزشمند تاریخی استان، فرصت را برای سودجویان فراهم کرده تا به تخریب آثار ارزشمند تاریخی که میراث‌ ما و آیندگان است بپردازند.

اما در عوض تا دلتان بخواهد برای سفره‌خانه‌ها و قلیان‌سراها و … مجوز صادر می‌شود، انگار مسئولان مرتبط رسالت خود را فراموش کرده و حفاظت از آثار و میراث گذشتگانمان که وظیفه اصلی ان است به فراموش سپرده شده است.