یاداشت

محمدرضا رجایی‌پور در دنیای امروز که مرز بین شهرت و محبوبیت روز به روز کمرنگ‌تر می‌شود؛ سلبریتی‌ها همواره از همدلی با مردم به عنوان سرمایه‌ای برای ارتقای برند شخصی خود استفاده کرده‌اند. اما عیار واقعی هر مدعی نه در ضیافت‌های مجلل و نه در دوران آرامش که در دلِ طوفان‌ها مشخص می‌شود. بسیاری از کسانی که روزها؛ ماه‌ها و سال‌ها با تکیه بر حمایت مردم به جایگاه‌های رفیع اجتماعی و اقتصادی رسیدند؛ در روزهای دشوار که جامعه بیش از هر زمان دیگری به صدایی امید بخش یا حضوری آرامش‌ بخش نیاز داشت؛ ناگهان غیب‌‌شان زد! این غیبت خود خواسته بیش...

نگار موحد مرگ همیشه خصوصی نبود، اما هرگز تا این اندازه عمومی هم نبود. آنچه روزگاری میان دیوارهای خانه و قطعه‌های آرامستان اتفاق می‌افتاد، امروز در فید اینستاگرام، هشتگ‌های توییتری و صفحات یادبود آنلاین جریان دارد، تکنولوژی فقط ابزار عزاداری را عوض نکرده؛ تجربه‌ی «فقدان» را بازنویسی کرده است. فروپاشی دنیای امن ما در مطالعات جدید سوگ، مفهومی به نام «دنیای فرضی» مطرح می‌شود؛ چارچوبی ذهنی که به ما احساس امنیت، عدالت و پیش‌بینی‌پذیری می‌دهد، ما زندگی می‌کنیم چون باور داریم جهان تا حدی قابل فهم است. مرگ ناگهانی ـ به‌ویژه در بحران‌های سیاسی ـ این چارچوب را می‌شکند. سوگ...

الهام علی‌بخشی در جمعی بودم که چند خانم بالای چهل سال که همگی در حیطه فعالیت خود شاخص و متبحر بودند حضور داشتند. صحبت‌ها رسید به جستجویشان دنبال کار و مانع بزرگی به نام «شرط سنی» کسانی که تخصص کافی دارند و دارای مهارت و تجربه لازمند و هر کدام در شغل خودشان جزو بهترین‌ها هستند به خاطر مانعی به نام شرط سنی از مشاغل خوب محروم می‌شوند. یکی‌شان گفت: ناراحت کننده‌تر از دیدن شرط سنی در مصاحبه‌ها برای من این است که ما همچنان در این سن دنبال کاریم! برای اینکه دخل و خرجمان یکی شود چندین جا کار...

دکتر رئوف پیشدار ـ استاد دانشگاه و روزنامه‌نگار حملات سایبری و افزایش و تنوع و پیچیدگی هر زمان نشان می‌دهد که جبهه‌های جدید، جنگ‌ها را به سمت نامتقارن شدن و حملات ترکیبی به پیش می‌برد. دو جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران در کمتر از یکسال و حملات گسترده سایبری در آن‌ها علیه طرف مقابل، نشان داد که نباید از این جبهه، سرمایه‌گذاری در آن و تجهیز شدن به روز غافل شد. همان‌طور که بانک‌ها و مراکز حساس ایرانی در دو جنگ اخیر از جمله هدف حملات سایبری بودند، هکرهای ایرانی نیز ضرب و شست‌هایی به آمریکا و اسرائیل نشان...

امید مافی ماه که به وسط آسمان هجرت می‌کند و دستمالی خیس بر ستاره های غبارگرفته می‌کشد، خانه بوی تو را کم می‌آورد.مادر با یک بغل دلواپسی کنار پنجره می‌نشیند و گوشش را به باد می‌سپارد؛به امید آن‌که از دل اقیانوسی که تو را بلعیده،ردی از صدایت یا حتی سایه‌ای از قدم‌هایت برگردد. هفته‌هاست که اقیانوس پسرش را در آغوش گرفته و مادر هنوز هر صبح، ساحل را در خیال جست‌وجو می‌کند و برای عزیزدوردونه‌اش شعری می‌خواند، آن‌قدر آرام که انگار می‌ترسد موج‌ها بشنوند و لجبازی کنند. لباس‌هایی که مادر برای پسرش کنار گذاشته هنوز تا نخورده‌اند. آخرین پیراهنی که...

پروین شهسواری دیروز، تقدیر مرا به خانه‌ای برد که دیوارهایش از عشق می‌تپیدند.خانه مادر شهیدان والامقام رستمی. خانه‌ای ساده در خیابان سعدی قزوین، اما چه ساده‌تر از دلِ مادری که هشت پروانه را در قفس سینه جای داده بود. مادری از جنس نور و ایستادگی؛ قامتش کوتاه بود اما دلش چون کوهی از صبر و ایمان، ریشه در عمق زمین و سر بر اوج آسمان داشت. چهره‌اش می‌خندید، چشمانش می‌درخشیدند، لب‌هایش آرامش را زمزمه می‌کردند. گویی غم را چنان در خود هضم کرده بود که فقط مهر از او تراوش می‌کند. وارد خانه که شدم، دیوارها حرف می‌زدند. عکس‌ها… هشت...

حدیث‌ حیدری دیگر پاک شب شده بود. دروگو‌ در اتاق خالی پاسگاه که دیوارهایش هیچ زینتی نداشت، نشسته ‌و قلم و کاغذی خواسته بود تا نامه‌ای بنویسد. نوشت: «مادر جان …» و بی‌درنگ یاد ایام کودکی‌در دلش بیدار شد. حالا که تک و تنها در پرتو فانوس و در دل این قلعه‌ی نامأنوس نشسته و از چشم همگان پنهان بود، می‌توانست با مادرش راز گویی کند و از دلگیریِ این قلعه محنت‌زا و خالی از نور محبت با او بگوید. اما مادر را که به خاطر آورد، با آن دلتنگی و‌ بی‌قراری همیشگی اش، ترجیح داد جور‌‌ دیگری بنویسد: «اینجا...

نگار موحد بیش از پنجاه روز از اختلال گسترده در دسترسی به اینترنت بین‌الملل در ایران می‌گذرد؛ اختلالی که از اسفندماه ۱۴۰۴ آغاز شد و در تداوم تحولات امنیتی اخیر، به سطحی بی‌سابقه از محدودسازی رسیده است که در شرایط فعلی کشور کاری به نظر عقلایی می‌رسد. اما آنچه اهمیت دارد در این بستر، سیاستی در حال تثبیت است که می‌توان آن را «دسترسی ترجیحی» یا دقیق‌تر، «اینترنت طبقاتی» نامید: تخصیص دسترسی پایدار به گروه‌های منتخب ـ از جمله برخی از خبرنگاران، مسئولان، فعالان اقتصادی و نهادهای رسمی ـ در مقابل محدودیت برای عموم کاربران. این الگو، در سطح سیاست‌گذاری،...

مرتضی رویتوند‌‌‌ شما یادتان نمی‌آید اما زمانی یک برنامه‌ای معمولی بود به نام «یاهو مسنجر». همین اولشم بگویم در این نوشته، معمولی یعنی معمولی! یعنی خیلی پیشرفته نیست! یعنی ساده و بلااستفاده! داشتم می‌گفتم… آن زمان‌ها یاهو مسنجر برای خودش غولی بود. در واقع او الهه پیام‌رسانی بود. درست است که خوب بود و کار را راه می‌انداخت و منجر به کلی قرار عاشقانه می‌شد اما معمولی بود. معمولیِ معمولی. نامش اپلیکیشن و این لوس‌بازی‌ها نبود. صرفا یک برنامه بود. یک برنامه معمولی. تا اینکه سال‌ها گذشت و لشگر تکنولوژی حمله کرد و وارد فضای دیگری شدیم. «وایبر» متولد شد....

نگار موحد وقتی بحران‌ها فرو می‌ریزند؛ نخستین چیزهایی که از میان می‌رود صداهاست. صداهایی که پیش‌تر هم کم‌شنیده می‌شدند. افراد دارای معلولیت در زمان جنگ، درست در همین نقطه قرار می‌گیرند: در حاشیه خبرها، در لایه‌های پنهان روایت‌ها، در سکوتی که گاهی سنگین‌تر از خود فاجعه است. اینکه رنج آن‌ها دیده نمی‌شود، فقط یک نقص رسانه‌ای نیست؛ شکافی است در حافظه جمعی ما، در تصور ما از انسانیت و در مسئولیت اجتماعی‌مان در قبال گروه‌هایی که در شرایط عادی هم نیازمند توجه ویژه‌اند. در بحران‌ها معمولاً روایت‌ها حول محورهای مشخص پیش می‌روند؛ تعداد قربانیان، وسعت تخریب، وضعیت امنیتی، پاسخ‌ها و...