مثلث جنگ طلب

سیدعبدالعظیم موسوی

سه گروه و بنا به سه دلیل مختلف، مثلث جنگ‌طلبی و مخالفت اصولی با توافق را تشکیل دادند.

گروه اول: صهیونیست‌های اسرائیل. دلیل مخالفت: آنان توقع داشتند وقتی دو ابر قدرت هسته‌ای همزمان به یک کشور جهان سومی حمله می‌کنند؛ آن را درهم کوبیده، کشور را تجزیه کرده و تا ابد خیال اسرائیل را از تهدید جمهوری اسلامی راحت کنند.

اما در میانه راه فهمیدند که نمی‌توانند. مقاومت مردم را در خیابان‌ها حدس نمی‌زدند بلکه دقیقا برعکس خیال می‌کردند معترضین دی ماه که از اعتراضشان سوءاستفاده کودتایی شده بود؛ به خیابان‌ها بازگردند و جمهوری اسلامی را ساقط کنند.

اسرائیل البته شکستش را بدون اعلان پذیرفت. حملات دیوانه‌وارش در جنوب لبنان حکایت از آن می‌کند. اما توقع نداشت این جنگی که سرانجام با زیرگوش ترامپ خواندن شروع شده بود؛ به توافقی بیانجامد که هر چه داده یا گرفته شود؛ پذیرفتن شکست نظامی است.

اسرائیل توقع داشت آمریکا فکر دیگری برای براندازی و شکست نظامی جمهوری اسلامی ایران بکند. نه اینکه پای میز مذاکره بنشیند و عمر نظام را طولانی کند.

گزارش اینترنشنال از اسرائیل حکایت از عصبانیت مسئولین اسرائیل از این توافق می‌کند.

گروه دوم: براندازان سلطنت‌طلب و چپ بود. آنان که هنوز آب را ندیده، لباسشان را درآورده بودند؛ با اطمینان از فروپاشی جمهوری اسلامی، به این دلیل روشن که در صد سال اخیر هر کشوری مقابل آمریکا قرار گرفت، نظامش فرو ریخت و منابعش تاراج شد؛ فکر نمی‌کردند جمهوری اسلامی ایران استثناء باشد. جمهوری اسلامی را تمام شده فرض کرده و سه گروه برانداز، چپ و سلطنت‌طلب و جمهوری‌خواه، به جان هم افتاده بودند که خود را به تنهایی جانشین جمهوری اسلامی معرفی کنند. که دیدند سر قبری گریه می‌کنند که مرده ندارد.

مذاکره با جمهوری اسلامی باید به فرصتی برای حمله نظامی دیگر منجر می‌شد. همچون دوبار گذشته. اما این بار 14 بند، مورد توافق قرار گرفت که جمهوری اسلامی نه تنها حکومت و نفت و تمامیت ارضی کشور و منابعش را حفظ کرد؛ بلکه حاکمیت بر تنگه هرمز را مستند و مطالباتش را نقد می‌کند.

آنان که مشغول لباس عوض کردن برای شرکت در جشن شکست جمهوری اسلامی بودند؛ یک‌باره دیدند با این توافق، جمهوری اسلامی تثبیت شد. لذا عزا گرفتند و سر خورده شدند و تا پوشیدن تی‌شرت شیر و خورشید در بازی‌های جام جهانی و خواندن 5 نفره سرود «ای ایران» زمان پخش سرود جمهوری اسلامی ایران در آغاز بازی‌های تیم ملی فوتبال ایران سقوط کردند. و چون اکثراً سیاسی نیستند و کنشگری‌شان خلاصه می‌شود در رقصیدن و لودگی در مرگ هم طرفداران و هم دشمنان؛ به حناق سیاسی گرفتار شدند.

گروه سوم که ضلع دیگر این مثلث را تشکیل می‌دهند؛ افراطیون داخلی هستند. آنان که درست در زمانی که باید ساکت باشند؛ از رهبر جلو می‌افتند و متعصب‌تر از دلسوزان دیگر جمهوری اسلامی، زیاده‌طلبی را در هر شرایطی، انقلابی‌گری می‌دانند.که البته در تاریخ صدراسلام نمونه‌هایشان را هم کم نداریم.

آنان از این توافق ناراحتند. و بسیارشان هم واقعا مخلص هستند. توقع داشتند به خوانخواهی رهبر شهید و سرداران بلندپایه، ترامپ و نتانیاهو کشته شوند. کنگره آمریکا به توپ بسته شود؛ و یک نفرشان هم زنده نماند و کاخ سفید را تبدیل به حسینیه کنند.

البته که این آرزوی همه کسانی است که دل در گروی انقلاب دارند. اما آیا شدنی است؟

آن که می‌گوید شدنی است؛ چقدر از وضعیت نظامی و اقتصادی و تاب‌آوری ملت بیشتر از قالیباف و عراقچی و پزشکیان و رهبری خبر دارد؟!

برنامه‌اش برای به واقعیت پیوستن آرزوها کدام است؟ اگر تشخیص مطلعین مسئول این است که در دستیابی به آرزوها آنچه را که به دست آوردیم و دادیم را هم ممکن است از دست بدهیم؛ چرا نباید از ایده‌آل‌های دست‌نایافتنی در شرایط موجود، دست برداشت و از تصمیم نظام حمایت نکرد؟

این صحیح است که این ضلع مثلث، اصلا قابل مقایسه نیست با دو ضلع دیگر. چه در ماهیت و چه در دلایل نارضایتی. اما نتیجه فرق نمی‌کند.

مخالفت با مجموعه‌ای که رهبری در راس آن است در هر زمان و به هر دلیلی چنانچه تقویت شود؛ همان نتیجه‌ای را می‌دهد که دو ضلع دیگر می‌خواهند.

شاید تنها به این دلیل است که رهبر جوان انقلاب در آخرین پیامشان بیشتر از هر نکته‌ای، از نداشتن مرز مشترک با دشمنان قسم خورده انقلاب، سخن گفتند.

£