در همسویی میدان و دیپلماسی

سیدعبدالعظیم موسوی

یکی از مهم‌ترین پیامدهای تجاوز اسرائیل به ایران، وفاق و وحدتی است که حول محور ایران ایجاد شده است.

در این فرآیند بزرگانی که یا خود به حاشیه رفته بودند؛ یا به هر دلیل آنان را به حاشیه کشانده بودند؛ پا به میدان گذاشتند و اختلافات گذشته را برای مدتی تا این تجاوز به سرانجام برسد به فراموشی سپردند. این همان چیزی است که نیاز به آن، امروز از هر وقت دیگری بیشتر است. این دستاورد می‌تواند مقدمه‌ای شود که تجاوز را در نطفه خفه کند.

از کروبی تا خاتمی و سروش و اشکوری و شفیعی و خانیکی تا مهدی بازرگان و … در این طیف وزین، از نظر فرهنگی و سیاسی قرار گرفته‌اند.

اینکه پس از این واقعه، حکومت چگونه می‌تواند این وفاق را حفظ کند؟ مساله‌ای است بسیار مهم. اما جای طرحش اکنون نیست.

در این میان اما کسانی که هیچ معرفت سیاسی و فرهنگی ندارند و اساسا در دکان سیاسی‌شان بر پاشنه دعواهای جناحی می‌چرخد؛ وقت گیر آورده‌اند و اینجا و آنجا (نگفتیم؟ نگفتیم؟) می‌کنند و اگر بنا بر (نگفتیم) باشد؛ جناح دیگر بسیار (نگفتیم‌ها) دارد که اگر لب تر کند؛ این انسجام نوپا به هم می‌ریزد. بنابراین کوچک‌ترین ملامت و سرزنش و پیشرو دانستن خود نسبت به دیگران، سر بحثی را باز می‌کند که از قضا مطلوب دشمن است و به شدت باید از آن پرهیز کرد. به نظر می‌رسد همین مقدار برای عدم ورود به این بحث کافی باشد و پرداخت بیش از این، خود نقض غرض است.

در این میانه شعارهایی هم بلند می‌شود که ظاهرالصلاح است و خیال می‌کنند این شعارهای کمال طلبانه مردم را تحریک و متمایل به مقاومت می‌کند. شعار علیه سازشکار و مذاکره و دیپلماسی …

خدا هدایت کند آنانی را که میدان و دیپلماسی را در دو قطب قرار دادند؛ تا خیال کنیم قوت دیپلماسی منجر به ضعف میدان می‌شود و برعکس. در حالی‌که کاملا برعکس است! بلکه قوت هر کدام به قوت آن دیگری می‌انجامد.

جنگ و صلح، مقابله و مذاکره هر کدام در جای خودش بهترین گزینه است. شرایطش را شورای عالی امنیت ملی تعیین می‌کند و تصمیمش را رهبر انقلاب و فرمانده کل قوا می‌گیرد.

در تریبون‌ها همانگونه که میدان را نباید تضعیف کرد؛ تضعیف ژنرال‌های گفت‌وگو هم عین خیانت است. هر تصمیمی در جای خودش مرضی‌خداوند است و از اکنون نباید کسی برای شورای عالی امنیت ملی و فرماندهی کل قوا تعیین تکلیف کند.