تنگنای کم‌آبی

سید محمد حسین ابوترابی ـ مدیر دفتر روابط عمومی شرکت آب و فاضلاب استان قزوین

آب، آبادانی می‌آورد هر کجا برود آباد می‌کند و هر جا نرود ویرانی و برهوت و بیابان به جا می‌گذارد. کشور ما روی نوار خشک و نیمه‌خشک کره زمین قرار دارد به همین دلیل سایه تهدید و ترس از خشکسالی همیشه بر سر ما ایرانیان بوده و هست‌.

یکی از دوره‌های خشکسالی ایران، همین سال‌هایی است که شاهدش هستیم. جنگ و جدال بر سر آب بین شهرها و روستاها آغاز شده، ما همیشه در دوره‌های خشکسالی مجبور بوده‌ایم سال‌های سختی را کنار هم تجربه کنیم تا این دوره‌های رنج بی‌آبی و کم‌آبی به پایان برسد در دوره‌های خشکسالی گذشته‌های نزدیک و دور، شهرها این‌گونه گسترش پیدا نکرده بود و روستاها با قناعت با همان آب زلال همیشه روان قنات‌ها، چشمه‌ها، سختی‌های این دوره را سپری می‌کردند؛ اما ما با دست خودمان با حفر چاه‌ها، منابع آب‌های زیرزمینی و قنات‌ها را از بین بردیم و به وقوع زودرس این بلای طبیعی دامن زدیم و به استقبال خشکسالی رفتیم. بیکاری، فقر، قحطی، جنگ و مهاجرت از پیامدهای ناگوار خشکسالی است.

منابع آب هر سرزمینی، وابسته به میزان بارشی است که بر آن می‌بارد؛ از سویی داده‌های آماری نشان می‌دهد متوسط بارش در ایران یک سوم میانگین بارش جهانی و میزان تبخیر 3 برابر میانگین جهانی است.

بنابراین ما که در بخش کم باران زمین زندگی می‌کنیم باید با مصرف درست و عاقلانه از همین مقدار اندک منابع آبی محافظت کنیم تا هم خودمان را در تنگنای کم آبی قرار ندهیم، هم نسل‌های بعد را از این مایع حیات بخش محروم نکنیم.

روزی را تصور کنیم که از خواب بیدار می‌شویم و شیر آب را باز می‌کنیم اما به جای آب، آه از نهاد شیر آب و سینه تشنه‌ها بیرون می‌آید.

روزی را تصور کنید که در خواب به آب دست پیدا می‌کنیم. در چنین شرایطی چه می‌کنیم و چه می‌گوییم؟ اولین چیزی که از ذهنمان می‌گذرد و به زبان می‌آوریم این است:

ای کاش قدر آب را می‌دانستیم و آن را هدر نمی‌دادیم.