روکش آسفالت جاده، آرزوی دور از دسترس روستاییان اردبیلک

محمد بهرامی

سال گذشته و پس از سال‌ها پیگیری توسط شورا، دهیار و اهالی روستا، مقرر شد که روکش آسفالت جاده روستای اردبیلک با اعتبار مصوب شده انجام شود؛ ولی در نهایت وضعیت آب و هوا مانع از تحقق این مهم شد و مسئولان به اعضای شورا و دهیار قول مساعد دادند که بلافاصله پس از گرم شدن هوا، عملیات روکش آغاز شود. اما اکنون پس از گذشت بیش از 80 روز از فصل بهار هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده و اهالی این روستا مجبورند از همان جاده پر از دست انداز تردد کنند!

حقیقت جاده روستا را فقط کسانی که از آن تردد می‌کنند می‌دانند؛ و شاید مسئولی که پشت میزش نشسته اصلا برایش مهم نباشد که چه بلایی بر سر خودروهای کسانی که از آنجا تردد می‌کنند می‌افتد. اهالی روستا و حداقل کسانی که دارای وسیله نقلیه هستند، دقیقا هر ماه در مکانیکی و جلوبندی سازی‌ها هستند و خودروی خود را تعمیر می‌کنند. در اصل آنها هزینه کم‌کاری مسئولانی را می‌پردازند که برای عدم روکش آسفالت این جاده، هر چه که توانسته‌اند بهانه آورده‌اند و یا طرح‌های دیگر را در اولویت قرار داده‌اند. وگرنه از عمر آسفالت جاده این روستا حداقل 20 سال می‌گذرد .

در سال‌های اخیر هرگاه روستاییان از وضعیت نامناسب آسفالت گلایه کرده‌اند، مسئولان با آسفالت سرد و گاهی هم با آسفالت مثلا گرم، چاله‌ها را پر کرده‌اند؛ اما از آنجایی که هیچ‌گاه از آسفالت با کیفیت استفاده نشده،  پس از گذشت تنها دو یا سه ماه، وضعیت دوباره به حالت قبل برگشته! از آن گذشته، به‌خاطر عدم استفاده از غلطک در لکه‌گیری‌ها، دست‌اندازها بیشتر شده و رانندگان بیچاره را هر هفته میهمان تعمیرگاه‌ها کرده است.

مردم شرایط موجود را از چشم شورا و دهیار می‌بینند و شورا و دهیار هم مدام می‌گویند که موضوع را پیگیری کرده‌اند و نهایتا کار به این نتیجه می‌رسد که «بودجه نیست!!» یعنی واقعا پس از این همه سال هیچ بودجه‌ای برای روکش آسفالت یک روستا با این همه جمعیت وجود ندارد؟ بارها مسئولین بخشداری، فرمانداری و حتی نمایندگان مجلس به این روستا آمده‌اند و شرایط موجود جاده را دیده‌اند. تا وقتی که در روستا حضور دارند قول همکاری برای روکش آسفالت را می‌دهند اما وقتی پایشان به شهر می‌رسد همه چیز را فراموش می‌کنند. در این شرایط چرا مردم باید در روستا بمانند و به شهر مهاجرت نکنند؟ مانند اتفاقی که در سال‌های اخیر، بسیار افتاده است. اهالی روستا وقتی از هزینه تعمیرات خودروهایشان کلافه می‌شوند، تنها راه نجات از این شرایط را در مهاجرت و رفت و آمد کمتر می‌بینند و مقصر این اتفاق همان‌هایی هستند که میز و دفتر و دستک در اختیارشان است اما تلاشی برای بهبود اوضاع نمی‌کنند.

اعضای شورا و دهیاری هم وقتی می‌بینند پیگیری‌هایشان به جایی نمی‌رسد و مردم مدام آنها را سرزنش می‌کنند، عطای بودن در راس کار را به لقایش می‌بخشند و از حضور در دوره‌های بعدی منصرف می‌شوند. در نتیجه مشکلات روی هم انباشته می‌شود و امکان رفع آنها نیز به حداقل می‌رسد. این مشکلات باید در همین استان حل شود. مردم نمی‌توانند برای یک روکش آسفالت به دفتر ریاست جمهوری بروند و یا مقابل استانداری و ادارات دیگر تجمع کنند. اصلا چرا باید کار به آنجا بکشد؟ پس باید کسانی که دست اندرکار هستند تلاش بیشتری کرده و مشکلات را به حداقل برسانند پیش از آنکه بواسطه آن، مشکلات دیگر هم اضافه شود.