سقف قرارداد، علیه فوتبال ایران

محمد بهرامی

فوتبال باشگاهی ایران روزگار عجیب و غریبی را سپری می‌کند و در حالی که کشورهایی نظیر عربستان، قطر و حتی امارات، مبالغ سنگینی را برای جذب بازیکنان نامداری چون نیمار و رونالدو هزینه کرده‌اند تا به اوج قدرت برسند، در ایران برای باشگاه‌ها سقف قرارداد تعیین شده است که آنها نتوانند از حدی بیشتر هزینه کرده و تیم ببندند. البته این نه تقصیر باشگاه‌هاست و نه تقصیر مدیران. سیستم فشل و دولتی فوتبال در ایران باعث شده که سالیانه مبالغ سنگینی از بیت‌المال صرف خرید و جذب بازیکنان بنجل خارجی شده و این میزان سرمایه هدر برود. شاید یکی از دلایل اصلی که به باشگاه‌ها فشار می‌آورند تا آنها خصوصی شوند همین موضوع باشد .

مسئولان فیفا و   AFCنیز با اشراف به این موضوع مدام به ما ایراد می‌گیرند که چرا باشگاه‌هایتان دولتی هستند و بودجه‌هایشان از طریق دولت تامین می‌شود. دخالت دولت در امور باشگاه‌ها، به هیچ وجه به نفع آنها نیست چون بودجه‌های دولتی محدود هستند و مدیران باشگاه‌ها می‌بایست بابت هزینه‌کرد هایشان بیلان کاری مناسب تحویل بدهند و با این شرایط، ارائه گزارش عملکرد مناسبی هم در کار نخواهد بود.

بیشتر باشگاه‌های خارجی خصوصا در حوزه خلیج فارس با هزینه‌های شخصی افراد ثروتمند و از طریق بیزینس اداره می‌شوند و تقریبا هم در این کار موفق بوده‌اند پس خرید بازیکنان بزرگ هم برایشان چندان مشکل‌ساز نمی‌شود اما در ایران اگر باشگاهی برای خرید یک بازیکن خارجی مثلا 500 هزار دلار هزینه کند باید به 500 هزار مسئول پاسخگو باشد که مثلا این مبلغ چگونه تامین شده و چگونه هزینه شده است. در این بین و در سال‌های اخیر شرایط به نسبت بهتر شده است و باشگاه‌هایی مثل سپاهان و تراکتور و حتی گل‌گهر توانسته‌اند شرایط بهتری داشته باشند و هزینه‌هایشان دست خودشان باشد اما حتی این شرکت‌ها نیز تا حدودی دولتی هستند و هنوز هم مشمول قانون سقف قرارداد می‌شوند.

پس مشکلات هنوز هم پابر جا است. سال گذشته دولتی‌ها برای حل مشکلات و ایرادهای گرفته شده از سوی  AFC اقدام به واگذاری دو باشگاه استقلال و پرسپولیس کردند تا بتوانند بار آنها را از دوش خود بردارند ظاهرا با این کار بخشی از مشکلات حل شد اما با وجود تقریبا نیمه خصوصی شدن این دو باشگاه، قانون سقف قرارداد همچنان مانع جذب بازیکنان خوب و بزرگ برای آنها شده است هر چند نباید از این نکته غافل شویم که مدیران باشگاه‌های ما نیز نمی‌توانند بازیکنان بزرگ را به خدمت بگیرند و به قولی چانه‌زنی و مجاب کردن آنها را بلد نیستند اگر هم بلد باشند نمی‌توانند با آنها به درستی قرارداد ببندند. در نتیجه با کوچک‌ترین اختلاف، مشکلات زیادی متوجه باشگاه می‌شود.

البته که دردهای فوتبال ایران یکی و دوتا نیست اما از شنیدن برخی از آنها دود از کله‌مان بلند می‌شود! تنها راه رهایی از این مشکلات، خصوصی شدن کامل باشگاه‌ها و استفاده از افراد حقوقی است که امیدواریم روزی به صورت کامل محقق شود.