جنون ابدیت در محاصره گلادیاتورها!

امید مافی

با گذر از روزهای برزخی و قوام یافتن جامی که از فرط بهت و حیرت، چشم‌ها را از حدقه‌ها درآورده، می‌توان حدس زد در پارادوکس تاکتیکی مدعیان، کدام ارتش‌ها بی‌تاب، بی‌قاب و بی‌نقاب از بخت بیشتری برای بالا رفتن از ستیغ خوشبختی و قهرمانی در این جشنواره بزرگ برخوردارند و کدام فرماندهان در غبار تیره و کبود خاطرات و مخاطرات بیش و پیش به گذشتن از خاکریزهای بلند و سر دادن آواز رستگاری می‌اندیشند.

در شبی که مانشافت با تکیه بر اعجاز دنیز اونداف ورق را بگرداند و ژن برتر ژرمن‌ها را به رخ کشید، سکانداری برنا در کنار خط به این فکر کرد که با توسل به نقطه‌ها و جمله‌های خاص خودش می‌تواند جا پای قیصر فقید بگذارد و به همراه چشم آبی‌ها سر به آسمان بساید. تیم موسیو ناگلزمن آن شب با ارائه فوتبال پرحوصله و ماشینی خاص آلمان‌ها ساحل عاج را غرق کرد تا هم جشن صعود بگیرد و هم نقش‌هایی از نگاره‌های یک حیات قهرمانانه را ترسیم کند. کیلومترها آنسوتر در هیوستون، لاله‌های وحشی پنج بار مسافران شبه جزیره اسکاندیناوی را تحقیر کردند و با نقشه‌های رونالد کومان، بال در بال پرندگان تا آسمان هفتم رفتند. توتال فوتبال آن شب به زیباترین شکل اجرایی شد و بازی شناور نارنجی‌ها چنان منتقدان را حیران کرد که با‌ پایان دوئل، بسیاری هلند را یکی از اصلی‌ترین شانس‌های قهرمانی لقب دادند. هر چند راه تا مقصد بسیار است و مردان سرزمین آسیاب‌های بادی باز هم به گرد و خاک ستاره‌هایی چون برایان بروبی و کودی خاکپو نیازمندند.

دیگر مدعی تمام‌قد جام تا اینجای کار بی‌تردید خروس‌ها هستند. سربازان دیدیه دشان که مخمل سبز را به آماجگاه رقیبان بدل می‌کنند تا نشان دهند پیچیده در تنفسی ابدی به بالا رفتن از پلکان رستگاری می‌اندیشند. خروس‌ها در جمع خود ابر ستاره‌ای چون کیلیان امباپه را دارند که خود یک تنه قادر است جام را از ینگه دنیا به استادو فرانس ببرد و در حوالی کاخ ورسای بزم و آتش‌بازی راه بیندازد.

قصه مدعیان اما در همین چند قشون خلاصه‌ نمی‌شود و باید برای ساحران آمریکای لاتین نیز سهمی قائل شد. هت تریک لئو مسی در ایستگاه اولِ قطار سریع‌السیر آلبی سلسته و اشتهای وافر لیونل اسکالونی این فرضیه را در ذهن‌ها متبادر کرده که اخلاف دن دیه گو به تسخیر دوباره جام و تعبیر خواب‌های پاپتی‌های بوینس آیرس می‌اندیشند و در این مسیر لب به نفرین رمل‌ها و اسطرلاب‌ها می‌گشایند. از آرژانتین که فاصله بگیریم به سلسائو می‌رسیم که گرچه تا اینجا همه تیفوسی‌ها را راضی نکرده اما با اتکا به غول نامیرایی چون کارلتو این قدرت را دارد حریفان متفرعن را در یک دستمال کوچک دریبل بزند و به رقص ابرهای تَردامن در آسمان ریو شکوهی دوچندان ببخشد. خاصه آنکه کارلتو بر روی نیمکت شعبده بازی به نام نیمار دارد که به محض حضور در جبهه جنگ، انبارهای باروت را مشتعل خواهد کرد.

این چهره تمام رخ همه مدعیان نیست و همچنان می‌توان برای برخی قشون‌ها شانس قائل شد. از سه شیرها که با تاجگذاری پادشاه هری، نیم نگاهی به جام دارند و شکستن طلسم کهنه را در ذهن می‌گذرانند تا آزتک‌ها که در خانه موج مکزیکی راه انداخته‌اند و با دو پیروزی قاطع ال واسکو و شاگردانش برای همه رقیبان خط و نشان می‌کشند. از لاروخا که هنوز از خواب بیدار نشده و به سیلی محکم دلافوئنته امید بسته تا وایکینگ‌ها که دل سپرده به کولاک هالند هر گردان مغمومی را از دم تیغ می‌گذرانند.

منتظر می‌مانیم تا ببینیم در روز آخر جام کدام سرمربی در ناکجاآباد سکوها، جنون ابدیت را اکران خواهد کرد و کدام کاپیتان با جام زرین در آغوش دور افتخار خواهد زد و ورزشگاه سوفی لس‌آنجلس را یک تنه روی سر خواهد گرفت.