روایت حماسه و جفا؛ در آستانه صلح چهلروزه
- شناسه خبر: 85379
- تاریخ و زمان ارسال: 1 تیر 1405 ساعت 07:30
- بازدید :
ولیا… حسینزاده
ایران در تندباد هزاران سالهاش، فرازهای غرورآفرین و فرودهای دردناک بسیاری را به چشم دیده است؛ اما بیشک، روزهای اخیر سختترین، حساسترین و سرنوشتسازترین این دوران بوده است.
در حالی که ایران با اتکا به پیشینه تمدنی خود در صلح میزیست؛ آماج هجومی نابرابر از سوی دو قدرت نظامی مجهز به سلاح اتمی و متحدان ریز و درشتشان قرار گرفت. دشمنان، غافل از روح سختکوش و شکستناپذیر این ملت، بر اساس برآوردهای متوهمانه و گزارشهای نادرست جاسوسی، گمان میبردند که با طراحی نظامی پیچیده و ضربات برقآسا، کمتر از یک هفته طومار جمهوری اسلامی را در هم خواهند پیچید. اما ایران، با وجود داغ سنگین شهادت قائد عظیمالشأن انقلاب و فرماندهان رشیدش، کمر خم نکرد.
پاسخهای کوبنده نیروهای مسلح، در کنارِ تابآوریِ جانانهی مردمی که در سختترین لحظات، «ایران» را اولویت اول خود دانستند، دشمن را به زانو درآورد تا در چهلمین روز، راهی جز تمنای آتشبس پیش روی خود نبیند.
اکنون، پس از چهل روز سرنوشتساز و روزها مذاکره نفسگیر، در سحرگاه ۲۴ خردادماه، با مجاهدتهای دیپلماتیک و میانجیگری کشورهایی چون پاکستان، قطر و … توافقنامهای که ثمره خونها و ارادههاست، به امضای دیجیتال رسید؛ تا در ژنو، مهر پایان بر این جنگ ناخواسته کوبیده شود.
هرچند که حتی با امضای رسمی معاهده ایران و آمریکا جمهوری اسلامی همچنان با توجه به تجربههای تلخ گذشته و چهرهی استعماری و استکباری دشمن، با سوءنیت قصد دشمن را رصد خواهد کرد و هرگز لحظهای از مکر و کید او غافل نخواهد شد؛ و همچنان علاوه بر حفظ آمادگی دفاعی بر تقویت بنیهای نظامی پای خواهد فشرد.
این چهل روز، اگرچه داغ فقدان رهبر فرزانه و مدافعان وطن را بر دلِ ملت نهاد، اما ستونهای خیمه نظام را بیش از پیش استوار کرد. امروز، نه تنها توان نظامی ما بر جهان ثابت شده و به عنوان یک قدرت نوظهور معرفی شدهایم، بلکه در بعد داخلی «وحدت ملی» ـ از هر طیف و اندیشهای حول محور مام میهن ـ به شکوهی تازه دست یافته است. این، دستاورد بزرگ ملتی است که در میانه آتش و خون، درس استقامت و عزت و سربلندی و وفاداری به آرمانهای خود داد.
اما در این میان، در حالی که دلسوزان و سربازان شجاع و دلیر این آب و خاک و در راس آن رهبر انقلاب و سران قوا ، تمام هستی خود را برای صیانت از انقلاب و ایران عزیز فدا میکردند، جماعتی در سایه، در پی مطامع حقیر جناحی و صید ماهی از این دریایِ خون بودند. کسانی که با وجود اشراف کامل به روندِ عالیِ تصمیمگیری نظام، نانجیبانه کوشیدند تا دیپلماسی شجاعانه کشور را، خودسرانه و بدون اذن رهبری و ارکان عالی نظام (همچون شورای عالی امنیت ملی) جلوه دهند و حتی از صداقت و احساسات زلال و پاک مردم در خیابان سوء استفاده کنند.
این فرافکنی، نه تنها خیانت به واقعیت، که جفایی بزرگ به انسجام ملی است. چگونه ممکن است در چنین بزنگاه خطیری، تصمیمی به این بزرگی بدون اراده عالیترین سطوح حاکمیت اتخاذ شده باشد؟ یقیننا حتی چنین تصوری علیرغم ادعاهای ولایتمداری و تبعیت از رهبری، توهین و تضعیف این ستون و خیمه اصلی نظام است؛ افسوس که برخی، لجاجت سیاسی را بر منافع ملی ترجیح دادند و کوشیدند با ایجاد دوقطبیهای کاذب، زخم جنگ را عمیقتر کنند.
با این همه، تاریخ همواره آیینهی تمامنمای حقیقت است. وقتی غبار این روزها فرو بنشیند و حقیقت صبوری دلسوزان و فریبکاری مدعیانِ دروغین عیان شود؛ قضاوت آیندگان روشن خواهد بود. آنان بر «مظلومیت میهنپرستان واقعی» سر تعظیم فرود خواهند آورد و نامِ کاسبان فضای جنگی را در سیاهی تاریخ ثبت خواهند کرد.
