او حقیقتی را زنده کرد

محمدرضا رجائی‌پور

ماه محرم، فقط آغاز یک تقویمِ سوگ نیست؛ آغاز دوباره‌ فهم انسان از عشق، آزادگی، حقیقت و ایستادگی است. محرم می‌آید تا به ما یادآوری کند که تاریخ، تنها با شمشیر و حکومت نوشته نمی‌شود؛ گاه با اشک، خون و مظلومیت آگاهانه نیز مسیر بشر را عوض می‌کنند. و در میانه‌ این ماه اندوه، نامی می‌درخشد که هیچ غروبی بر آن چیره نشده است: سیدالشهدا، حضرت اباعبدا… الحسین(ع). او تنها در کربلا به شهادت نرسید؛ او حقیقتی را زنده کرد که تا ابد در وجدان تاریخ باقی بماند. حسین(ع) رفت تا به همه‌ی نسل‌ها بگوید: اگرچه تعدادِ یاران کم باشد، اگرچه زمین تشنه باشد، اگرچه آسمان از داغ سنگین شود، باز هم می‌توان در برابر ظلم ایستاد و شرافتمندانه زیست. کربلا، صحنه‌ یک نبرد معمولی نبود؛ کربلا، میدان انتخاب بود. انتخاب میان ذلت و عزت، میان خاموشی و فریاد،‌ میان مصلحت تن و حقیقت جان. و حسین(ع)، با خون خود پاسخ داد که انسان، هر اندازه تنها باشد، اگر بر مدار حق بایستد، شکست‌ناپذیر است.

محرم، فصل گریه است؛ اما گریه بر حسین، گریه‌ ضعف نیست.‌ گریه‌ بیداری است. اشکی است که دل را نرم می‌کند، وجدان را بیدار می‌سازد، و انسان را به خویشتن گمشده‌اش بازمی‌گرداند. ما بر حسین می‌گرییم، چون او آینه‌ تمام‌نمای انسانیت است؛ چون در شهادتش، نه فقط یک امام، که مکتب آزادگی به خاک افتاد و دوباره برخاست.

سلام بر حسین، که با لب تشنه رفت اما تشنگی عدالت را در جهان زنده کرد. سلام بر عباس، علمدار وفاداری.

سلام بر علی‌اکبر، نماد جوانی و وقار. سلام بر علی‌اصغر، خون پاک مظلومیت.‌ سلام بر زینب، که صبر را به تاریخ آموخت و پیام کربلا را از قتلگاه تا شام رساند. سلام بر کاروانی که در ظاهر شکست خورد، اما در حقیقت، جاودانه‌ترین پیروزی تاریخ را رقم زد. ای محرم!

تو ماه اندوهی، اما اندوهت مقدس است. تو یادآور می‌شوی که در برابر ستم، نمی‌توان بی‌تفاوت ماند.

تو به ما می‌گویی که دین، اگر به عدالت نرسد، تنها پوسته‌ای بی‌جان است و تو از ما می‌خواهی که در برابر باطل، ولو به اندازه‌ی یک قدم، کوتاه نیاییم. کاش دل‌های ما در محرم فقط سیاه‌پوش نشود، بلکه کربلایی شود.

یعنی صادق، مقاوم، حق‌طلب، ظلم‌ستیز و وفادار. کاش عزاداری ما تنها در زبان نماند، بلکه در رفتار، در اخلاق، در انصاف، در کمک به مردم، در دفاع از حق و در ترک دروغ و ریا نیز دیده شود. آن‌گاه عزاداری ما، ادامه‌ی راه حسین خواهد بود؛ راهی که به خون آغاز شد، اما به حیات معنوی انسان انجامید. ای حسین! نام تو مرز نمی‌شناسد. قرن‌ها گذشته است، اما هنوز دل‌ها با شنیدن نامت می‌لرزند.

هنوز هر محرم، جهان رنگ تازه‌ای از غم و معرفت می‌گیرد. هنوز هر اشک بر تو، پیمانی است با عدالت. و هنوز هر «یا حسین» یعنی: ما فراموش نکرده‌ایم که در برابر ظلم، باید ایستاد؛ حتی اگر همه‌ی دنیا در برابرمان بایستد.