یوزها در کمین فراعنه!

امید مافی

آنجا در لس‌آنجلس بوی صعود با نسیم به صورتمان وزید. آنجا در دیگ جوشان شهر فرشتگان چمنزار پر از بوی تن یوزها شد و تقدیر به رویمان گلخنده‌ای زد تا باور کنیم همه روزهای هفته ابری و بارانی نیستند. آنجا در غلغله کف و هورا خدا عاشقانه بارید تا خسته و شکسته از غم نان، لختی سیراب شویم و از فرط شعف دنبال پوست اضافی بگردیم.

داستان اما برای تفنگداران شیدایی که ایستاده در غبار جان دادند اما فرو نرسیدند تمام نشده است. پس باید فانوس‌ها را کمی بالاتر گرفت و نود دقیقه دیگر سرها را مقابل توپ چرمی گذاشت تا جام جهانی هوای دلتنگی‌هایمان را داشته باشد و دنیا روی خوشش را نشان‌مان بدهد.

حکما عبور از کنار فراعنه و مأوا گرفتن در جایی کنار ستاره‌ها کار سهلی نیست. تیمی که سه بار نیوزلندی‌ها را تنبیه کرد و با محمد صلاح سر به آسمان ساییده برای شکست خوردن به ملاقات سربازان ما نخواهد آمد و کاسه‌های چه کنم چه کنم را به دست نخواهد گرفت.

در چنین عرصاتی توپچی‌های ما باید با نقشه‌ای حساب شده گذر از جهنم مصر را در دستور کار قرار دهند و چنان قافیه را بر حریف تا بن‌دندان مسلح تنگ کنند که فصلی نو رقم بخورد و سنگلاخ صعود هموار شود.

امیر قلعه‌نویی که با خرقه سرمربی نسخه شیاطین سرخ را پیچید برای آنکه در شطرنج مرموز تاکتیکی با حسام حسن مات نشود گریز و گزیری ندارد جز آنکه دیوار بتنی تیمش را مستحکم‌تر کند و از عناصر دفاعی‌اش بخواهند بدون گاف روزنه‌ها را ببندند و فاتح جنگ‌های تن به تن شوند تا کشتی تهی از باد و بادبان فراعنه به گِل بنشیند و سه امتیاز شیرین‌تر از عسل به حساب ایران واریز گردد.

تیم ملی برای سرفرازی مقابل پسران صحرای سینا در خط میانی و خط آتش نیز باید مسلح‌تر شود و تنها دل به معدود ضدحملات نبندد. امیر در اتراقگاه ایران برگ‌های برنده‌ای چون مهدی قایدی و امیرحسین حسین‌زاده دارد که با اتکا به آنان می‌تواند آب سرد را بر پیکره سرخ‌های آفریقا بریزد و در روز آخر جشن دلبرانه‌ای برپا کند.

آنچه مبرهن است اینکه با تساوی برابر غول‌های بلژیک نباید کار را تمام شده دانست و با خوش‌بینی به مصاف حریف شناسنامه‌داری رفت که پس از له کردن نیوزلند، حالا به ذبح کردن یوزهای شرقی می‌اندیشد.

تا روز معهود چیز زیادی نمانده. مردان ما برای پیاله زدن با ستاره‌ها و آب دادن گلدان ماه باید در اردوگاه تیخوانا همقسم شوند و صد خود را بگذارند تا کار به اما و اگر نکشد و صعود در هاله‌ای از ابهام و ایهام قرار نگیرد. راستی چقدر خوب است که مام میهن مبعوث شما باشد تکاوران متهور این مرز پرگهر…