بدرود با «مسعود امیرلویی»

مهدی وثوق‌نیا

چه خاموش و بی‌صدا خبر را می‌شنوم؛ آن هم تنها در یک پیام کوتاه از علی کریمی، همکار عزیزم در مجله عکس.

انگار باید این خبر را در بخش «رویدادها»ی مجله عکس صفحه‌آرایی کنم و آن را سرِ تیتر خبر بگذارم. اما شاید هیچ‌کس نداند که پشت این خبر کوتاه، سال‌ها زندگی، تلاش و حضور مردی در تاریخ عکاسی ایران قرار دارد؛ مردی که سال‌ها به‌عنوان عکاس، سردبیر، مدیرمسئول و خبرنگار ماهنامه «مجله عکس و دوربین» تلاش کرد دانش و آگاهی درباره عکاسی را تا آنجا که می‌دانست گسترش دهد. در نقد اتفاقات و تحلیل جریان‌های عکاسی نیز صریح، دقیق و روشنگر بود.

من از ابتدای شروع کارم در سال ۱۳۶۸، در شهرم قزوین با او آشنا شدم. از ابتدای دهه هشتاد نیز به‌عنوان طراح گرافیک با «مجله عکس و دوربین» همکاری کردم. تلاش‌های شبانه‌روزی ما برای اینکه مجله در آن سال‌ها به‌موقع منتشر شود، بخشی از تاریخ کاری من است؛ سال‌هایی که در کنار کار، فرصتی بود برای یادگیری و فهم بهتر عکاسی ایران و جهان.

مسعود بیش از پنج سال در سکوت، روزهای سختی را پشت سر گذاشت. در این سال‌های دشوار، با بیماری سرطان و بیماری قلبی دست‌وپنجه نرم کرد و برای ادامه درمان به بلژیک رفت. متاسفانه پنجشنبه ۲۲ مردادماه از میان ما رفت.

مسعود امیرلویی متولد ۱۳۳۷، عکاس، استاد دانشگاه و از چهره‌های تاثیرگذار در آموزش و گسترش عکاسی در ایران بود. او دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد عکاسی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود و سال‌ها در زمینه آموزش و توسعه هنر عکاسی فعالیت کرد.

شاید امروز خبر رفتنش در چند سطر منتشر شود، اما برای کسانی که سال‌ها در کنار او کار کردند، این چند سطر، بخش بزرگی از یک دوره از تاریخ عکاسی ایران و بخشی از زندگی حرفه‌ای ماست.

روحت در آرامش، شادی، آقا مسعود.