(ویژه‌نامه نوروز 1404) بهار اگه عطر تو رو نیاره!

رد می‌شن آدمای بی‌تفاوت

از رو پلای عابر پیاده

یه لحظه آسمون حس می‌کنن

ببین چقد دلخوشیا زیاده

تو زندگی فکرای دور و نزدیک

فرصت دیدن بهار و کم کرد

غمای بیخودی بزرگ و کشدار

زیاد شد و حوصله‌ها‌رو کم کرد

بهار اگه عطر تو رو نیاره

گل از گل شکوفه وا نمی‌شه

مثل پرنده عاشق بهاریم

هیچکی تو دنیا مث ما نمی‌شه

رود اگه عاشق نباشه اسیره

یه جا تو مرداب می‌مونه می‌میره

سر می‌زنه به سنگ و خار و خاشاک

می‌خواد که دریا رو بغل بگیره

تا دل داری دنبال چیزی بگرد

که زندگی از تو نکرده پنهون

کلاف گنجشکای روی شاخه

ردیف کفترای دور ایوون

کی از تماشای جوونه سبزه

کی از تولد پرنده شاده

وقتی که شاخه‌ها به هم می‌خورن

کی عاشق زمزمه‌های باده

رد می‌شن آدمای بی‌تفاوت

پشت همین پنجره‌های بسته

می‌خوام سکوتُ بشکنم تو کوچه

می‌خوام بگم کی عاشقه کی خسته.