قشقرق؛ جزء طبیعی رشد کودک است!

ترجمه: ا. امیردیوانی

اشاره:

قشرق یا حمله پرخاشگرانه کودکانه، شیوه‌ای است که وی درماندگی یا خشمش را با گریه، جیغ یا گُرپ گُرپ بالا و پایین رفتن می‌نمایاند. وقتی که کودک شما بدخلقی می‌کند، ممکن است سرخورده شده، درمانده، خشمگین، هراسان یا حتی آشفته شوید. از آن گذشته، امکان دارد به فکر بیفتید که مبادا مرتکب اشتباهی شده‌اید. احتمال دارد اطمینان حاصل کنید که هرچند قشقرق (اوقات تلخی) جزء طبیعی رشد کودک به حساب می‌آید، لیکن خوشایند نیست. تقریبا تمام خردسالان بین 1 تا 3 سال دچار چنین حالتی هستند؛ اما در 4 سالگی از این وضع رهایی می‌یابند. انجمن متخصصان کودکان آمریکا از طریق توصیه‌های زیر به شما می‌آموزند که طی این مرحله دشوار و اغلب گیج‌کننده چگونه می‌توانید به یاری فرزندتان بشتابید.

چرا کودکان بدعُنق می‌شوند؟

در درازمدت کودکان چیزهای زیادی فرا می‌گیرند که امکان دارد بزرگ‌ترها آنها را بدیهی بپندارند همچون:

ـ چرا نمی‌توانند همیشه اختیاردار خود باشند؟

ـ چگونه آرزوهایشان را با سایرین درمیان بگذارند؟

ـ به چه کسانی می‌توانند اطمینان کنند؟

تا چه زمانی باید بخوابند؟

یادگیری پاره‌ای چیزها آسان‌تر از دیگر چیزهاست. آموزش درس‌های اجتماعی مثل تسلط بر خلق و خو غالبا دشوارترین کار برای کودکان به شمار می‌آید. کودکان مشتاقند که بر همه چیز مسلط شوند. می‌‌خواهند مستقل باشند و می‌کوشند بیش از اندازه مهارت‌ها و ایمنی‌شان به اقدامی مبادرت ورزند. در عین حال مایلند دست به انتخاب بزنند و غالبا هم به طرز رضایت‌بخشی به هدفشان نمی‌رسند و یا از انجام کارها بازداشته می‌شوند. بیشتر اوقات کودکان بدخلقی می‌کنند زیرا بدینو‌سیله احساساتشان را بیان می‌کنند. ممکن است این ناکامی طبیعی و گاه خشم را به صورت حالات زیر نمایان سازند:

ـ گریستن و جیغ و داد کردن

ـ خود را زدن و یا سر را به اینجا و آنجا کوبیدن

ـ نفس را در سینه حبس کردن

ـ با دیگران بدرفتاری کردن

الم شنگه و قشقرق، دریچه‌های اطمینانی هستند که کودک هنگام افزایش فشار آنها را می‌گشاید. شما باید جار و جنجال‌های کودک را به منزله بخش مادی و لازمه رشدش بپذیرید و بدانید که آنها به راستی پیامد چالش‌های درونی فرزندتان جهت بالندگی است که گاه خردسالان نمی‌توانند سخنان پدر و مادر خویش و سایر بزرگسالان را کاملا بفهمند و بیشتر اوقات که حرف‌های آنان را خوب ملتفت نمی‌شوند، آزرده می‌شوند. شاید آنها تمامی واژه‌های ضروری برای توصیف احساسات و نیازهایشان را ندانند. همین‌طور هنوز یاد نگرفته باشند که مشکلاتشان را به تنهایی حل کنند. کودکان شکست، نامرادی، رنج و درد، بیم و هراس یا عذاب و ناراحتی خویش را با اوقات تلخی نشان می‌دهند. ایشان عمدتا در 3 سالگی از احساساتشان سخن می‌گویند. بنابراین قشقرق راه انداختن در این سن، کاهش می‌یابد. به هر حال، کودکانی که قادر نیستند احساساتشان را به شیوه مطلوبی بر زبان آورند، احتمال دارد کماکان در بدعنقی به سر ببرند. گاهی خردسالان بیماری یا سایر ناراحتی‌های جسمی دارند که مانع می‌شود ایشان آنچه را که در دلشان می‌گذرد، بر زبان جاری سازند. سایر حالت‌هایی که احتمالا کودک را ناامید یا غضبناک کند و احتمالا به قشقرق بیانجامد عبارتند از گرسنگی، خستگی یا آشفتگی. وانگهی کودکان نگران و بیمار، خیلی کم استراحت می‌کنند یا در محیط خانوادگی بسیار تنش‌زا زندگی می‌کنند، شمار دفعات بدخلقی‌شان احتمالا بسیار فزون‌تر است. ضعف جسمانی نیز سبب می‌شود که کودکان کم‌سن و سال ناراحت شوند بویژه بنشینند یا برخیزند. اشیاء یا اسباب‌بازی‌های بزرگ را در دست بگیرند. چیزی را روی هم سوار کرده و جدا کنند.

منبع:

نشریه انگلیسی‌زبان Readers Digest