فریاد خاموش والدین کودکان اُتیسم
- شناسه خبر: 47263
- تاریخ و زمان ارسال: 23 آبان 1403 ساعت 07:30
- بازدید :
والدین کودکان اُتیسم از شرایط نگرانکننده مدارس ویژه این کودکان میگویند؛ از نبود امکانات اولیه و فضای مناسب آموزشی تا کمبود نیروی انسانی متخصص و تغییرات ناگهانی که سلامت جسم و روان فرزندانشان را تهدید میکند. این والدین از مسئولان درخواست توجه بیشتر به نیازهای خاص کودکان اُتیسم دارند و خواستار ایجاد محیطی امن و پایدار برای آموزش این دانشآموزان هستند.
والدین کودکان اُتیسم که به گفته خودشان با چالشهای روزمره زیادی در مدرسه مواجه هستند، نسبت به وضعیت مدرسه اُتیسم استان که به زعم آنها محیط آموزشی نامناسبی دارد، رضایت چندانی ندارند، و جابهجایی هر ساله این مدرسه را یک چالش اساسی و مهم میدانند.
یکی از مادران در اینباره به ولایت میگوید: کودکان اُتیسم به شدت در برابر جابجایی مکان واکنش نشان میدهند. این تغییرات موجب به همریختگی و آشفتگی شدید آنان میشود. برخی از آنها به فریاد کشیدن مداوم میپردازند، برخی گوشهگیر میشوند و برخی، دیگر توانایی یادگیری ندارند.
وی ادامه میدهد: وجود امکانات اولیه و مناسب در مدرسه حق مسلم این کودکان است. نبود این امکانات میتواند آسیبهای جبرانناپذیری به سلامت جسم و روان کودکان وارد کند و استرس شدیدی برای خانوادهها به همراه داشته باشد، به طوریکه اغلب والدین نمیتوانند فرزندانشان را تنها در مدرسه رها کنند.
این مادر اشاره میکند: کمبود نیروی انسانی و عدم تخصص کافی از دیگر مشکلات مدارس اُتیسم است.
مدرسه اُتیسم برای فرزندانمان امن نیست
یکی دیگر از والدین نیز توضیح میدهد: از نظر ایمنی، مدرسه به گونهای است که کودکان ما را در معرض خطر قرار میدهد. ما در گذشته مدرسهای با امکانات مناسب داشتیم اما حالا پس از جدا کردن، کودکانمان را از آن محیط، به ساختمان مخروبهای بدون امکانات و ایمنی آوردهاند.
وی ادامه میدهد پیگیریهای ما از بهزیستی و اداره آموزشهای استثنایی نیز نتیجهای نداشت. حتی یکی از مسئولان تهدید کرد که اگر اعتراضها ادامه یابد، ممکن است فرزندمان از تحصیل بازبماند.
این مادر همچنین از نیاز کودکان اُتیسم به تعامل با کودکان سالم برای تجربه اجتماعی صحبت میکند و میگوید: قرار دادن کودکان اُتیسم بهصورت جداگانه و تفکیک شده از دیگر دانشآموزان باعث الگوگیریهای نادرست میان آنها میشود و رشد اجتماعیشان را محدود میکند. به نظر من فرزندان ما باید کنار کودکان سالم قرار بگیرند تا بتوانند تعاملات سازنده را تجربه کنند.
کودکان در مدرسه آسیب می بینند
یکی از پدران کودکان اُتیسم نیز با تأکید بر نبود فضای آموزشی مناسب در استان، میگوید: ما هر سال با تغییر ساختمان مواجه هستیم. این ساختمانها عموماً فضای بیروح و پلههای غیراستاندارد دارند. مدارس اُتیسم باید مجهز به اتاقهای حسی، اتاق تاریک، و وسایل کاردرمانی با نیروی انسانی متخصص باشند، اما متاسفانه این امکانات فراهم نیستند.
وی از آسیبهای فیزیکی که فرزندانشان در مدرسه دیدن نیز یاد میکند و میگوید: در مدرسه قبلی کودکان با میزهای بتنی برخورد میکردند و دست و لبشان زخم میشد، حتی میزهای بتنی بدون استفاده منجر به شکستگی انگشت یکی از دانش آموزان شده بود که همین امر باعث تشنجهای شدید و کنترل نشدهی او شد که تا امروز ادامه دارد، و هیچکس هم مسئولیت آن را بر عهده نگرفته است.
وی ادامه میدهد: همچنین مدرسه از نظر نظافت بسیار در سطح پایینی قرار دارد یک بار به آن اشاره کردیم و به ما گفتن همین است میخواهید بروید؛ بروید! و این در حالی است که مواد شیمیایی تمیزکننده در دسترس کودکان قرار دارد که بسیار نگرانکننده میباشد، البته باید گفت وضعیت آموزشی در مدرسه نسبتا خوب است و آموزشهای خوبی در نظر گرفته شده است اما نباید نادیده گرفت که نبود امکانات و نداشتن کادر تخصصی آموزشی باعث میشود که چالشهای مختلفی ایجاد شود ما برای حمایت از کودکانه اُتیسم به سراغ مسئولین و نمایندگان مجلس رفتهایم اما نه تنها حمایتی دریافت نکردیم بلکه به دلیل عدم شناخت آنها نسبت به این کودکان دچار سرخوردگی شدیم اولین مطالبه ما این است که ما درک شویم هم از سوی مسئولین هم از سوی مردم و در گام دوم امنیت و امکانات فضای آموزشی کودکان اُتیسم از مطالبات جدی ما است.
به دلیل جابهجایی، فرزندم گم میشود
مادر دیگری با ابراز نگرانی از جابجاییهای مکرر کودکان در طی سه سال گذشته، اظهار میکند: جابجایی پیدرپی این کودکان از نظر روانی غیرمنطقی است. کودکان اُتیسم پس از عادت به یک محیط، بسیار سخت و دشوار میتوانند با محیط جدید خو بگیرند و این تغییرات آنها را دچار اضطراب و آشفتگی میکند.
این مادر همچنین از تجربههای تلخ خود در پی گمشدن فرزندش به دلیل تغییر مدرسه میگوید: وقتی مدرسه پسرم را جابه جا کردن او بعد از مدرسه گم میشد و هر بار با کمک مادران دیگر به دنبال آن میگشتیم و هر بار او را در نزدیکی مدرسه قبلی پیدا میکردیم و یک بار هم در کلاس قبلیاش در مدرسه قبلی نشسته بود، این اتفاق شاید ساده به نظر رسد اما با توجه به وضعیت فرزندم استرسزاترین چیزی است که تجربه کردهام.
وی از ناهماهنگی کادر جدید با والدین گلایه دارد و تصریح میکند: تلاشهای والدین و کادر مدرسه سابق، فضای مناسبی شامل اتاق تاریک و شن را برای کودکان فراهم کرده بود، اما امسال هیچیک از این امکانات باقی نمانده است. حتی فضای مدرسه به هم ریخته و بینظم است و از سوی دیگر کادر فعلی نیز آگاهی لازم برای برخورد با این کودکان ندارد!
این مادر تاکید میکند: جامعه، درک درستی از این کودکان ندارد. رفتارهای ترحمآمیز باعث میشود خانوادهها تصمیم بگیرند کودکانشان را در فضای دور از آموزش و اجتماع نگهداری کنند اما مادرانی که در این مدرسه حضور دارند همه اینها را پذیرفتهاند و ترجیح میدهند کودکانشان آموزش ببینند.
والدین کودکان اُتیسم از مسئولان درخواست دارند که فضایی امن و مناسب برای کودکان اُتیسم فراهم کنند و به جای تهدید، از مشکلاتشان آگاهی داشته باشند. آنها تاکید میکنند که نیاز اصلی آنان، درک متقابل از سوی جامعه و مسئولان و فراهمسازی محیطی امن و پایدار برای آموزش و رشد این کودکان است.
