تنیس روی میز شهرستان آبیک اصلا شرایط خوبی ندارد

وضعیت حمایت مسئولین از ورزش معلولین در حد صفر است

گفت‌وگو ـ محمد بهرامی: در حالی که در وضعیت فعلی ورزش ایران و جهان، بسیاری از ورزشکاران به دنبال ارتقای رکوردهای خود برای رسیدن به مدال‌های جهانی و المپیک هستند اما در کشورمان و استان قزوین، هنوز هم برخی ورزشکاران به دنبال تامین ابتدایی‌ترین نیازها برای تمرین هستند و به هر شکل ممکن می‌خواهند آمادگی خود را برای حضور در مسابقات مختلف و رقابت‌های انتخابی آماده کنند. اما اینکه چرا باید در این دوره و با این همه پیشرفت تجهیزات، هنوز هم بعضی در صدد تامین امکانات ابتدایی باشند نیز در نوع خود جالب است. در این میان ورزشکاران معلول و توان‌یاب نیاز به حمایت و توجه بیشتری دارند تا از حداقل‌ترین‌ها برخوردار باشند.

«مهدی رضازاده» ورزشکار پاراتنیس روی میز استان که ساکن شهرستان آبیک می‌باشد، یکی از ورزشکارانی است که دنبال تامین حداقل‌ها برای تمرینات خود است اما همان را هم ندارد و برای تمرین به کرج می‌رود برای اطلاع از چگونگی شرایطش، گپ‌وگفتی با وی داشته‌ایم که از نظرتان می‌گذرد.

n خودتان را معرفی کنید و از شرایط آمادگیتان بگویید؟

مهدی رضازاده هستم ورزشکار پاراتنیس روی میز شهرستان آبیک و عضو تیم ملی پاراتنیس روی میز جمهوری اسلامی ایران. از یکم تا ششم مرداد ماه در اولین اردوی انتخابی تیم ملی شرکت کردم. صبح و بعد از ظهر تمرین داشتیم و روز آخر، مسابقه انتخابی برگزار شد. در کلاس 5 نشسته اول شدم و در کلاس ادغامی 4و5 توانستم دوم شوم. در حال حاضر آمادگی خوب است.

n چند سال است در این رشته فعالیت دارید و شرایطتان در این مدت چگونه بوده است؟

از سال 1377 به صورت حرفه‌ای ورزش تنیس روی میز را دنبال می‌کنم که تا به امروز حدودا بالای پنجاه مدال کشوری کسب کرده‌ام. در سال 1385در مسابقات جهانی تایلند یک مدال طلا و یک مدال نقره به دست آوردم. در سال 1396در مسابقات قهرمانی آسیا در چین در حضور قدرت‌های دنیا که از شرق آسیاست، مدال برنز تیمی به دست آوردم و در آخرین حضورم در مسابقات قهرمانی کشور در آذرماه سال گذشته، مقام سوم را کسب نمودم و امسال در اولین اردوی آمادگی و انتخابی تیم ملی پاراتنیس روی میز که از تاریخ یکم تا ششم مردادماه سال جاری که در کمپ تیم‌های ملی جانبازان و توان‌یابان در تهران برگزار شد توانستم در کلاس پنج نشسته اول شوم و در کلاس ادغامی 4و5 دوم، و در بازی آخر به دلیل آسیب‌دیدگی کتف و دست، از بازی آخر انصراف دادم. امیدوارم که با دعوت در اردوهای آینده بتوانم در مسابقات قهرمانی آسیا که مهرماه سال جاری در چین برگزار می‌شود شرکت کنم. در اردوی اخیر یکی از بهترین دوران بازی‌های خودم از لحاظ آمادگی بدنی‌ام بود چرا که در یکی دوماه گذشته توانسته بودم  تمرینات مستمر و مداوم و منظمی داشته باشم.

n آیا امکانات لازم برای تمرین و آمادگی را در اختیار دارید؟

از لحاظ امکانات ورزشی در رشته تنیس روی میز، شهرستان آبیک اصلا در شرایط خوبی نیست چرا که ما از داشتن یک سالن تمرینی محروم هستیم و در سه سال گذشته در سالن چند منظوره فوتسال به صورت سانس اجاره‌ای هر جلسه یک ساعت و نیم و سه جلسه در هفته تمرین می‌کردیم چراکه با باز و بست کردن میزها در هر سانس، میزها مستهلک شده و کیفیت لازم خود را از دست می‌دهند. این تجهیزات به عنوان بیت‌المال در اختیار ما هست که باید قدر آنها را بدانیم.

n مهم‌ترین چالشی که با آن مواجه هستید چیست؟

در حال حاضر حدود دو ماه است که سالن تمرینی ندارم و برای تمرین مجبورم به شهر قزوین و کرج بروم و تمرین کنم؛ که بعد مسافت و ترافیک و گرما تمام توانم را می‌گیرد و چندین ساعت از وقتم در راه سپری می‌شود. مهم‌ترین چالش بنده داشتن سالن ورزشی مخصوص تنیس روی میز در شهرستان آبیک است که چندین جلسه با مسئول ورزش شهرستان و همچنین نفر اول اجرایی شهرستان آبیک جناب آقای مهندس حسینی فرماندار محترم شهرستان آبیک داشتیم که قول دادند در اولین فرصت یک سالن در اختیار هیات تنیس روی میز شهرستان آبیک قرار دهند.

n در یک سال اخیر در چند مسابقه شرکت کردید و چه عناوینی به دست آورده‌اید؟

در آذر ماه سال1403در مسابقات قهرمانی کشور شرکت نمودم و مقام سوم کسب کردم و البته این به دلیل تمرینات نامنظم بود که به دلیل عدم سالن و تمرین ناقص این عنوان کسب شد ولی در مسابقات انتخابی تیم ملی با تمریناتی که در استان‌های دیگر داشتم به مرز آمادگی رسیدم و توانستم  شکست در قهرمانی کشور را جبران کنم.

n ابزار و امکانات مورد نیازتان چقدر هزینه دارد و چگونه تامین می‌کنید؟

برای ورزش تنیس روی میز راکت ورزشی و توپ از امکانات اولیه این رشته می‌باشد که با توجه به هزینه بالای رویه و چوب راکت که حدودا یک راکت سی میلیون قیمت دارد و هر توپ بالای صد هزار تومان می‌باشد، که اگر روی هم رفته حساب کنیم ماهیانه حدود پنج شش میلیون هزینه دارد که تامین این پول واقعا از توان بنده خارج است و می‌طلبد مسئولین شهرستانی و استانی نگاه ویژه‌ای به قهرمانان داشته باشند.

n چند نفر دیگر در شرایط مشابه شما تمرین می‌کنند و آیا حریف تمرینی دارید؟

بنده در شهرستان آبیک تنها معلولی هستم که ورزش را به صورت حرفه‌ای دنبال می‌کنم و حریف تمرینی‌ام شاگردان غیرپارا هستند. بدون رودربایستی بگویم که وضعیت حمایت مسئولین از ورزش معلولین در حد صفر است چرا که در سال گذشته یکی از مسئولین قول مساعدت برای تهیه راکت دادند ولی متاسفانه با پیگیری‌های که انجام دادم به قولشان عمل نکردند. و این حرکات زیبنده ورزشکار ملی شهرستان نیست.

n آیا مربی اختصاصی دارید یا خودتان تمرین می‌کنید؟

بنده خودم دارای مدرک مربیگری سطح یک جهان از فدراسیون جهانی تنیس روی میز هستم و رئیس هیات تنیس روی میز شهرستان آبیک می‌باشم و خودم با تجربه چندین ساله در این رشته تمریناتی را دنبال می‌کنم و برای خودم مربی‌ای ندارم.

n مهم‌ترین برنامه‌های پیش رویتان چیست؟

از مهم‌ترین برنامه پیش رو، مسابقات قهرمانی آسیا در  مهرماه سال جاری در کشور چین است که می‌خواهم با تمام توانم در مسابقات شرکت کنم و تا آن زمان سه اردوی تیم ملی دیگر در پیش رو داریم که امیدوارم تا آن زمان به بهترین شرایط بدنی برسم. بعد آن در شش ماهه دوم سال مسابقات قهرمانی کشوری داریم و پس از آن مسابقات انتخابی برای بازی‌های آسیایی ناگویا و آیچی ژاپن هست، که فکر می‌کنم سال شلوغی از لحاظ ورزشی و مسابقه‌ای باشد.

بنده چند سال پیش آرنج دستم را به دلیل مصدومیت به تیغ جراحان سپردم و دو بار جراحی کردم و پزشک جراحم معتقد بود که باید ورزش حرفه‌ای را کنار بگذارم ولی بنده به دلیل علاقه زیادی که به این رشته دارم نتوانستم ورزش را کنار بگذارم. باوجود محدودیتی که در دستم ایجاد شده بعضی شب‌ها به دلیل درد زیاد تا صبح نمی‌خوابم. چون در رشته ما محدودیت سنی وجود ندارد تا زمانی که بتوانم در خدمت ورزش کشورم هستم و به عنوان سرباز  وطن خدمت خواهم کرد.

n وضعیت حمایت مسئولین از شما چگونه بوده است؟

بنده هیچ حمایتی از مسئولین شهرستانی و استانی نمی‌شوم و فقط و فقط با اراده و پشتکار وهمتی که دارم خودم پیشرو هستم. مسئولین قول‌هایی داده‌اند ولی به وعده خودشان عمل نکردند! این واقعا زیبنده یک ورزشکار ملی نیست.

n تا چه زمانی می‌خواهید به این رشته ادامه دهید؛ آیا برای آن محدودیتی وجود دارد؟

بنده تا زمانی که احساس کنم می‌توانم مثمرثمر باشم به ورزش قهرمانی خودم ادامه خواهم داد چون در رشته ما محدودیت سنی وجود ندارد. ناگفته نماند که ورزش برای سلامتی افراد دارای معلولیت خیلی حائز اهمیت است.

n با توجه به تجربیاتی که در این سال‌ها کسب کرده‌اید تاکنون به فکر انتقال این تجربیات به دیگران بوده‌اید؟

دوست دارم به عنوان مربی در تیم ملی به همنوعان خودم کمک کنم، چرا که بنده در حال حاضر کارشناس ارشد آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی هستم و از سال بعد به امید خدا در مقطع دکترا ادامه تحصیل خواهم داد که در حیطه علمی و تجربه عملی به نظر خودم می‌توانم مثمرثمر باشم.

n چه صحبتی با مسئولین استانی دارید؟

از مسئولین شهرستانی و استانی به عنوان ورزشکار ملی تقاضا دارم که به فکر ورزشکاران باشند چراکه ورزشکاران با تمام سختی‌ها و مشکلات و کمبودها با تمام توان خود ورزش می‌کنند و مسئولین با توجهی که به ورزشکاران دارند موجب دلگرمی و تشویق و ترغیب روحیه آنان می‌شوند.

n صحبت پایانی.

مسئولین استانی و شهرستانی باید از ورزشکاران ملی و فراملی خودشان حمایت کنند چرا که ورزش امروزه هزینه‌های بسیار زیادی دارد که از توان یک ورزشکار به تنهایی برنمی‌آید؛ مخصوصا ورزشکاران معلول که درآمد آن‌چنانی ندارند. بنده باید از نان زن و بچه بزنم و برای ورزش خودم هزینه کنم که بعضی مواقع در هزینه‌کرد مالی  مورد مواخذه از طرف خانواده قرار می‌گیرم. در نهایت از شما تقدیر و تشکر می‌کنم و شاید این مصاحبه بنده تلنگری برای مسئولین باشد.