تئاتر قزوین هنوز جایگاهش را در سبد فرهنگی خانواده‌ها پیدا نکرده است

محمدرضا مقدم

مقدمه

تئاتر در استان قزوین، با وجود سابقه‌ای چند دهه‌ای و حضور هنرمندان پرتلاش، هنوز با چالش‌هایی جدی در حوزه زیرساخت، اقتصاد هنر، آموزش، و جذب مخاطب مواجه است. در بسیاری از مواقع، اجرای نمایش‌ها محدود به بازه زمانی جشنواره‌ها شده و جریان مستمری از تولید اثر نمایشی در طول سال شکل نمی‌گیرد. گروه‌ها و هنرمندان نیز به دلیل نبود فضای تمرین، محدودیت مالی، و نبود برنامه‌ریزی مشخص، در مسیر فعالیت‌های خود با موانع متعددی روبه‌رو هستند. در این میان، نقش انجمن نمایش به‌عنوان یک نهاد تخصصی و نیمه‌صنفی، اهمیتی دوچندان پیدا می‌کند.

انجمن نمایش استان قزوین در دوره جدید مدیریت خود، تلاش دارد ضمن شناسایی مشکلات مزمن، با رویکردی فعال و برنامه‌محور، قدم‌هایی برای اصلاح شرایط و تقویت جریان تئاتر حرفه‌ای بردارد. از بازگرداندن تماشاخانه علامه رفیعی به چرخه اجرا و تاسیس پلاتو برای تمرین گرفته تا راه‌اندازی جایگاه تبلیغاتی اختصاصی در سطح شهر، پیگیری واگذاری کامل فضاهای فرهنگی، حمایت از گروه‌ها در زمینه تبلیغات و تجهیزات، و همچنین طراحی کارگاه‌های آموزشی مقطعی، بخشی از اقدامات اخیر این انجمن به شمار می‌رود.

در گفت‌وگوی پیش‌رو، «میثم ملازینل» رئیس هیات مدیره نمایش استان قزوین، نگاهی دقیق و بی‌پرده به وضعیت موجود دارد؛ از مشکلات همیشگی گرفته تا راهکارهایی که می‌توانند هنر نمایش را در قزوین از وضعیت کنونی خارج کنند. او معتقد است که اگر تعامل نهادهای فرهنگی و نگاه عمومی به تئاتر اصلاح شود، می‌توان در آینده‌ای نزدیک، شاهد شکل‌گیری یک جریان فرهنگی پویا و مداوم در این حوزه بود.

n در ابتدا بگویید انجمن نمایش قزوین در دور جدید چه رویکردی دارد؟

انجمن نمایش قزوین، مانند بسیاری از نهادهای تخصصی دیگر، با مشکلات و کمبودهایی مواجه است. هدف اصلی تشکیل هیئت مدیره و ایجاد این تشکل تخصصی، گردهم ‌آوردن افرادی است که بتوانند به صورت تخصصی برای بهبود وضعیت انجمن برنامه‌ریزی کنند و موانع موجود پیش روی هنرمندان را برطرف سازند. انجمن نمایش نیز از این قاعده مستثنی نیست و همچون سایر فعالان حوزه هنرهای نمایشی، با چالش‌های متعددی روبه‌روست. این مشکلات، اغلب ثابت و پایدار هستند و هنرمندان فعال در عرصه تئاتر، هنوز اطلاعات کافی و شفافی درباره میزان حمایت‌هایی که می‌توانند دریافت کنند، ندارند و از وضعیت صنفی خود به‌طور کامل آگاه نیستند. در این شرایط، انجمن نمایش تلاش می‌کند با برنامه‌ریزی دقیق و تخصصی، جایگاه خود را تقویت کرده و مسیر را برای هنرمندان هموار سازد.

n تعداد اعضای انجمن نمایش قزوین به طور دقیق چقدر است؟

در حال حاضر انجمن نمایش قزوین تقریبا بین ۱۳۰ تا ۱۴۰ عضو ثابت دارد. البته این عدد کاملاً دقیق نیست و همچنان درباره کیفیت و کمیت این اعضا چالش‌هایی وجود دارد. آماری که در اختیار داریم نشان می‌دهد حدود ۱۳۰ نفر فعال تئاتری در استان حضور دارند، اما وقتی به آثار تولید شده در طول سال نگاه می‌کنیم، این تعداد با واقعیت فاصله دارد. این موضوع نشان می‌دهد که آمار اعضا دقیق و قابل اتکا نیست و نمی‌توانیم صرفا بر اساس این عدد، برنامه‌ریزی‌های جامع و بلندمدت داشته باشیم. اولویت انجمن بیشتر معطوف به افرادی است که به صورت مستمر و فعال در حوزه تئاتر کار می‌کنند؛ کسانی که خود و گروه‌شان را متعهد می‌دانند هر سال تولید اثر داشته باشند. عده‌ای از اعضا ممکن است فعالیت پراکنده داشته باشند؛ مثلاً یک بار کاری انجام دهند و سپس چند سالی فاصله بیفتد. هدف انجمن، فراهم کردن شرایطی است که هنرمندان بتوانند به تئاتر به چشم حرفه‌ای نگاه کنند؛ یعنی به تولید مستمر بپردازند و از این راه ارتزاق کنند. البته منظور از فعالیت صرفا اجرای نمایش روی صحنه نیست، بلکه پژوهش و مراحل اولیه خلق اثر هم جزو فعالیت‌های مهم محسوب می‌شود که ممکن است یک سال یا بیشتر طول بکشد. انجمن در تلاش است تا موانع موجود را بردارد تا اعضا بتوانند با جدیت و استمرار بیشتری در زمینه تئاتر فعالیت کنند، بدون آنکه دغدغه‌ای برای ادامه مسیر داشته باشند.

n برخی هنرمندان نگاه جشنواره‌ای به تئاتر دارند؛ چگونه می‌توان این نگرش را تغییر داد؟

زمانی که برای اجرای عمومی آثار و تامین معیشت هنرمندان برنامه‌ریزی منسجمی وجود نداشته باشد، طبیعی است که بسیاری از هنرمندان تنها به برگزاری یک اثر تئاتری در طول سال بسنده کنند و هدفشان صرفا حضور در جشنواره‌ها و کسب جوایز باشد. برخی نیز به این باور رسیده‌اند که چون عضو صندوق اعتباری هنر هستند و بیمه شده‌اند، لازم است هر سال یک اثر تولید کنند، بدون آنکه نگاه‌شان به تداوم و کیفیت کار حرفه‌ای باشد. این دیدگاه باعث می‌شود که فعالیت‌ها صرفا به جهت دریافت جوایز یا حفظ عضویت در صندوق شکل بگیرد و از هدف اصلی تئاتر که تعامل مستمر با مخاطب و تولید محتوای فاخر است، دور شود. در انجمن نمایش قزوین، رویکرد ما تغییر این روند است؛ ما تلاش می‌کنیم به جای داشتن تنها چند ماه اجرای تئاتر در سال، چهار فصل را به اجرای عمومی اختصاص دهیم و تئاتر را به یک جریان مستمر تبدیل کنیم. در دهه گذشته معمولا گروه‌ها شش ماه تمرین می‌کردند تا در سه ماه پایانی سال یا فصل پاییز اجرا داشته باشند و سپس به جشنواره‌ها بروند؛ این یک الگوی نادرست و محدودکننده است که با معیارهای توسعه تئاتر حرفه‌ای که مرکز هنرهای نمایشی دنبال می‌کند، فاصله زیادی دارد. هدف انجمن، فراهم کردن بستر و حمایت‌های لازم برای فعالیت پیوسته هنرمندان است تا نگاه جشنواره‌ای جای خود را به نگاه حرفه‌ای و مستمر به هنر نمایش بدهد و هنرمندان به جای تلاش صرف برای حضور در جشنواره، روی تولید اثر و ارتباط با مخاطب تمرکز کنند.

n برنامه‌ریزی برای تغییر این روند بر عهده انجمن است؟

البته نمی‌شود همه مشکلات را فقط در داخل استان یا شهرستان جست‌وجو کرد. بخش زیادی از این مسائل به خاطر برنامه‌ریزی‌های اشتباهی است که در خود مرکز هنرهای نمایشی شکل می‌گیرد. هنوز فراخوان جشنواره تئاتر استانی امسال، توسط مرکز هنرهای نمایشی منتشر نشده است. این موضوع اهمیت دارد چون اگر به موقع منتشر شود، گروه‌ها می‌توانند زودتر برنامه‌ریزی کنند و در طول سال از فضا استفاده و اجرا داشته باشند و دیگر ترافیک آثار نمایشی در سه ماه پایانی سال شکل نگیرد و تماشاگران در طول سال بتوانند از نمایش‌های روی صحنه دیدن کنند.

n در مورد تالار علامه یا همان تماشاخانه علامه توضیح دهید؛ در حال حاضر این سالن به طور کامل در اختیار انجمن است؟

تماشاخانه علامه رفیعی سال‌ها در اختیار انجمن نمایش بود، اما حدود سه چهار سال پیش به دلیل مسائل مدیریتی و مشکلاتی که با اداره امور کتابخانه پیش آمد، مدتی از دست انجمن خارج شد. اکنون خوشبختانه سالن اصلی دوباره در اختیار انجمن نمایش است و طبق خبرهایی که به ما رسیده، قرار است طبقه پایین نیز برای تمرین به انجمن اختصاص یابد. با این حال، برخی فضاها مثل اتاق صحافی که کتابخانه هنوز استفاده می‌کند، در اختیار انجمن نیست. این وضعیت به دلیل نبود شفافیت در سال‌های گذشته نیز وجود داشت، اما اخیرا با پیگیری‌های مدیرکل محترم ارشاد و قول‌هایی که استاندار محترم دادند، جلساتی برگزار شده تا کل طبقه پایین و فضاهای مربوطه به انجمن نمایش واگذار شود. تا این لحظه هنوز دفتر انجمن نمایش افتتاح نشده و منتظر هستیم دفتر در سالن علامه افتتاح شود.

n امکانات تماشاخانه علامه پاسخگوی نیازهای انجمن هست؟

سالن علامه رفیعی، قدیمی‌ترین تماشاخانه فعال استان قزوین است که سال‌ها میزبان جشنواره‌های استانی و حتی منطقه‌ای بوده است. امکانات فعلی سالن به صورت نسبی پاسخگوی نیاز گروه‌های استان است. انجمن نمایش برنامه دارد تا در بخش‌هایی امکانات جدیدی ایجاد کند. اولین اقدام، راه‌اندازی یک پلاتو کوچک در مجموعه است که برنامه‌ریزی و طرح‌های آن انجام شده و از کارشناسان معماری نیز مشورت گرفته شده است. منتظر دریافت بودجه هستیم تا این پروژه را اجرا کنیم.

n یکی از مشکلاتی که اغلب از سوی اعضا مطرح می‌شود، مسئله آموزش است. آیا شما این موضوع را قبول دارید؟ اگر بله، انجمن تا چه حد می‌تواند در حوزه آموزش نقش داشته باشد؟

انجمن نمایش به صورت مستمر در حوزه آموزش ورود نمی‌کند. دلیل این موضوع جلوگیری از موازی‌کاری با موسسات خصوصی است، چون اگر انجمن دوره‌ها و کلاس‌های آموزشی برگزار کند، آموزشگاه‌های خصوصی که هزینه‌های خود را از طریق شهریه‌ تامین می‌کنند، آسیب می‌بینند. به همین دلیل در اساسنامه جدید، انجمن متعهد شده به طور منظم وارد این حوزه نشود تا رقابت نابرابر ایجاد نشود.

n پس انجمن هیچ برنامه‌ای برای آموزش ندارد؟

انجمن در نظر دارد دوره‌ها و کارگاه‌های آموزشی را به‌صورت مقطعی برگزار کند. نخستین برنامه در این زمینه، یک ورکشاپ یک‌روزه بازیگری بود که در فروردین‌ماه برگزار شد و با استقبال قابل توجهی همراه بود. در این کارگاه، استاد ولی شالی، از مفاخر استان قزوین و از چهره‌های برجسته آموزش بازیگری در کشور حضور یافت. ایشان با مشاهده ظرفیت بچه‌ها، خیلی شگفت زده شد. ما در انجمن نمایش، مستقیما وارد مقوله آموزش نمی‌شویم و این مسئولیت را به مؤسسات و آموزشگاه‌های فعال استان واگذار کرده‌ایم تا از این طریق نیز بتوانیم از آن‌ها حمایت کنیم. در مواردی که مراجعه‌کنندگان درباره کلاس‌های آموزشی پرس‌وجو می‌کنند، آن‌ها را به این مراکز معرفی می‌کنیم. بنابراین نقش انجمن در حوزه آموزش، بیشتر به برگزاری کارگاه‌ها محدود می‌شود. طبق برنامه‌ریزی انجام‌ شده، قرار است این ورکشاپ‌ها به‌صورت منظم، هر هفته یا دو هفته یک‌بار برگزار شوند.

n جشنواره هنرجویی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

هدف اصلی جشنواره تئاتر جوان، فراهم کردن فضایی برای گروه‌های نوپا، هنرجویان و علاقه‌مندانی بود که برای نخستین‌بار می‌خواستند اجرای صحنه‌ای را تجربه کنند. اما در گذر زمان، این رویداد از حالت آموزشی فاصله گرفت و بیشتر جنبه رقابتی پیدا کرد، به‌طوری‌که شرکت‌کنندگان صرفا در موقعیتی برای رقابت قرار می‌گرفتند. در دوره چهاردهم، تلاش کردیم به رویکرد اولیه بازگردیم. همان‌طور که در عنوان برنامه هم نشان داده شد، این رویداد با تمرکز بر آموزش برگزار شد. البته این طور نبود که رقابتی وجود نداشت، اما اولویت ما تعامل و یادگیری در فضای دوستانه بود. این برنامه فعلا در سطح استان برگزار می‌شود، اما در جلسه‌ای با استانداری، پیشنهاد گسترش آن به سطح ملی مطرح شد. زیرساخت و ظرفیت لازم وجود دارد و امیدواریم خروجی امسال به‌اندازه‌ای قوی باشد که مسیر برگزاری سراسری آن را هموار کند. در این صورت، برای نخستین‌بار در کشور، رویدادی با محوریت افراد تازه‌وارد به دنیای نمایش شکل خواهد گرفت.

n در بخش اقتصاد، انجمن چه کمکی می‌تواند به فعالان و گروه‌های تئاتر بکند؟

تا این لحظه که در خدمت شما هستم، هنوز انجمن به‌صورت رسمی ثبت نشده و طبیعتا حساب مالی هم ندارد. برخی مسائل حقوقی و اداری هنوز برطرف نشده‌اند و همین موضوع باعث شده امکان دریافت بودجه نیز وجود نداشته باشد.

n به نظرم پرسش بالا را این گونه مطرح کنیم بهتر است «یک هنرمند تئاتر برای بهبود وضعیت اقتصادی هنرهای نمایشی چه باید بکند»؟

اگر بخواهیم به‌صورت کلی درباره اقتصاد هنرهای نمایشی صحبت کنیم، ممکن است باز هم به همان شعارهای همیشگی برسیم؛ مثلا این‌که تنها راه، تکیه بر حمایت‌های دولتی است. اما واقعیت این است که می‌توان از مسیرهای دیگری هم به اقتصاد تئاتر فکر کرد.

یکی از کارهایی که در انجمن نمایش در حال انجام آن هستیم، دسته‌بندی اجراهاست. نمایش‌هایی که در استان تولید می‌شوند، به‌طور کلی در دو گروه قرار می‌گیرند: برخی توسط گروه‌های حرفه‌ای و شناخته‌شده روی صحنه می‌روند که معمولا مخاطبان خاص خود را دارند؛ و برخی دیگر توسط گروه‌های جوان‌تر و هنرجویی اجرا می‌شوند. ما برای هر دسته، برنامه‌ریزی جداگانه‌ای انجام داده‌ایم.

در حال حاضر، دو سالن در اختیار داریم: «تماشاخانه علامه رفیعی» و «تماشاخانه استاد فرخ‌منش» در مجتمع ارشاد. گروه‌های جوان را برای اجرای آثارشان به سالن استاد فرخ‌منش هدایت می‌کنیم و سالن علامه رفیعی را عمدتا به اجراهای حرفه‌ای‌تر اختصاص داده‌ایم. در این میان، سالن دوم کاملا رایگان در اختیار گروه‌ها قرار می‌گیرد و نه‌ تنها هزینه‌ای از آن‌ها دریافت نمی‌شود، بلکه مجتمع ارشاد و انجمن نمایش در بخش‌های رسانه‌ای و تبلیغاتی نیز از آن‌ها حمایت می‌کنند.

n با توجه به ظرفیت تئاتر قزوین؛ و همچنین افزایش هزینه‌های اجرا، قبول دارید که گروه‌ها نیازمند حمایت بیشتری هستند؟

بله. یکی از چالش‌های جدی، نبود برنامه‌ریزی مؤثر از سوی مرکز هنرهای نمایشی و کمبود حمایت از انجمن‌های تئاتر در سراسر کشور است. اگر هدف ما تولید یک اثر نمایشی باکیفیت باشد، باید حداقل امکانات سخت‌افزاری را در اختیار گروه‌ها قرار دهیم. هر چقدر فضای تمرینی بیشتری در اختیار هنرمندان باشد، با آرامش بیشتری می‌توانند فعالیت کنند. امروزه تولید تئاتر، مثل گذشته ساده نیست و با هزینه‌های زیادی همراه است. از همان جلسات ابتدایی دورخوانی و تهیه نسخه‌های متنی، تا اجاره پلاتو و حتی هزینه‌های جزئی مثل پذیرایی در طول تمرینات، همه هزینه‌زا هستند. بخش اصلی هزینه‌ها هم، هنگام رسیدن به مرحله اجرا آغاز می‌شود. بنابراین در انجمن نمایش سعی کردیم بار مالی را تا حد ممکن از دوش گروه‌ها برداریم.

همان‌طور که پیش‌تر هم اشاره شد، یکی از اقدامات ما، ساخت یک پلاتوی تمرینی کوچک در مجموعه علامه رفیعی است. هدف، افزودن یک فضای استاندارد تمرینی به شهر بود، بدون این‌که از آن درآمدزایی داشته باشیم. این فضا به‌صورت رایگان در اختیار گروه‌های باتجربه قرار می‌گیرد. تئاتر قزوین سال‌هاست که در جشنواره‌های ملی و منطقه‌ای، از جمله جشنواره فجر، حضور فعال دارد و آثار قابل توجهی از هنرمندان این استان ارائه شده است. هدف ما در انجمن این است که این موفقیت‌ها محدود به یکی دو گروه نباشد، بلکه تعداد بیشتری از گروه‌های استان بتوانند در سطح ملی بدرخشند.

n پس می‌توان اینگونه گفت که بیشتر حمایت‌های انجمن در بخش زیرساختی و جانبی است؟

در حال حاضر، تماشاخانه علامه رفیعی با هزینه‌ای بسیار پایین در اختیار گروه‌ها قرار می‌گیرد. مبلغی که بابت هر شب استفاده از این فضا دریافت می‌شود، تنها ۵۰۰ هزار تومان است که صرفا برای تامین هزینه‌های پایه مانند اپراتوری و خدمات نظافت در نظر گرفته شده. در کنار آن، انجمن امکاناتی را نیز بدون دریافت هزینه فراهم کرده است. یکی از مهم‌ترین آن‌ها، تهیه دستگاه کارت‌خوان اختصاصی است. پیش از این، بسیاری از گروه‌ها برای فروش بلیت ناچار به اجاره این دستگاه‌ها بودند و باید درصدی از فروش را به شرکت‌های ارائه‌دهنده پرداخت می‌کردند. اکنون این خدمت به ‌صورت رایگان در اختیارشان قرار گرفته و دیگر نیازی به پرداخت کارمزدهای اضافی نیست. همچنین، بلیت‌های فیزیکی توسط انجمن طراحی و چاپ شده و برای استفاده گروه‌ها در فروش حضوری آماده‌سازی شده‌اند. این مجموعه اقدامات، گامی در جهت کاهش هزینه‌ها و تسهیل روند اجرایی برای هنرمندان نمایشی استان است.

n قبول دارید هنر تئاتر به نسبت هنرهای دیگر خیلی مظلوم است؛ حتی در بخش تبلیغات شهری هم هنرمندان این رشته با محدودیت مواجه‌اند.

برای نخستین‌بار، تئاتر قزوین صاحب یک فیکسچر تبلیغاتی اختصاصی شده که در سردر کوچه علامه رفیعی (کوچه استاد ناصر ایزدفر) نصب شده است. این اتفاق با پیگیری انجمن نمایش و همکاری سازمان زیباسازی شهرداری، به‌ویژه همراهی آقای منجم، محقق شد. همچنین مدیرعامل انجمن، آقای رحمانی، با استفاده از ارتباطات خود زمینه این اقدام را فراهم کرد. این فضا به‌صورت رایگان و بدون نیاز به پرداخت هزینه یا طی کردن روندهای اداری در اختیار گروه‌ها قرار گرفته است. تمام اجراهایی که در سالن علامه رفیعی روی صحنه می‌روند، امکان استفاده از این جایگاه تبلیغاتی را دارند. علاوه بر آن، در ورودی کوچه علامه رفیعی، دو لایت‌باکس نیز نصب شده که شب‌ها روشن می‌شوند و جلوه‌ای متفاوت به فضای محیط می‌دهند. پیش از این، هیچ‌کدام از این امکانات وجود نداشت و این نخستین‌بار است که چنین زیرساختی در اختیار تئاتر قزوین قرار گرفته است. با این اقدام، بخشی از کمبودهای تبلیغاتی آثار نمایشی در شهر جبران شده و امید می‌رود در آینده، فضاهای مشابهی نیز در دیگر نقاط شهر به تئاتر اختصاص یابد؛ چرا که دیده شدن آثار هنری، بخشی جدایی‌ناپذیر از چرخه تولید و جذب مخاطب است.

 n این امکان در اختیار همه گروه‌ها قرار می‌گیرد؟

بله قطعا. اطلاع‌رسانی در حوزه تئاتر، نقشی کلیدی دارد. بدون آن، جلب توجه مردم نسبت به یک رویداد نمایشی بسیار دشوار خواهد بود. در تهران، به‌عنوان پایتخت، مجموعه تئاترشهر سال‌هاست که به‌عنوان یک نقطه مرجع در ذهن مخاطب جا افتاده است؛ مردم می‌دانند برای دیدن نمایش باید به آن‌جا مراجعه کنند. اما در شهری مثل قزوین، با جمعیتی حدود ۶۰۰ هزار نفر، چنین نقطه شناخته‌ شده‌ای تاکنون شکل نگرفته بود. در همین راستا، انجمن نمایش گام مهمی برداشت و موفق شد یک جایگاه تبلیغاتی اختصاصی در خیابان طالقانی ـ یکی از خیابان‌های پرتردد شهر ـ ایجاد کند. این فضا به ‌صورت رایگان در اختیار گروه‌هایی قرار می‌گیرد که در سالن علامه رفیعی اجرا دارند. مبلغی که از گروه‌ها بابت استفاده از سالن دریافت می‌شود (۵۰۰ هزار تومان در هر نوبت)، مجدداٌ صرف اداره سالن و حمایت از خود گروه‌ها می‌شود.

به بیان دیگر، به‌ جای تکیه صرف بر حمایت‌های دولتی و انتظار برای دریافت کمک از نهادها، تصمیم گرفتیم به‌صورت عملی وارد میدان شویم. با راه‌اندازی این چرخه ساده اما موثر، انجمن موفق شد با استفاده از همان منابع محدود، زمینه‌ای برای تقویت اقتصاد تئاتر و پشتیبانی مستقیم از گروه‌های نمایشی فراهم کند.

n به نظر می‌رسد خیلی از مردم فکر می‌کنند تماشای تئاتر یک سرگرمی لوکس است و حتی خیلی‌ها یک بار هم به تماشای تئاتر نرفته‌اند؛ پیشنهادی برای این موضوع دارید؟

یکی از مسائل جدی تئاتر در قزوین، جا نیفتادن فرهنگ خرید بلیت است. هنوز سامانه‌ای منسجم برای فروش بلیت نداریم؛ در گذشته چند تلاش پراکنده صورت گرفت، اما هیچ‌کدام به نتیجه نرسید. این در حالی‌ست که وجود یک سامانه‌ منظم می‌تواند هم به نظم اجرایی کمک کند و هم به جذب مخاطب. مشکل دیگر، ناآشنایی مردم با هنرمندان تئاتر شهر خودشان است. این موضوع تا حدی طبیعی‌ست؛ چرا که برخلاف سینما، بازیگران تئاتر کمتر در معرض دید عموم قرار دارند. اما اگر تئاتر مخاطب پیگیر و ثابت داشته باشد، این شناخت به ‌تدریج شکل می‌گیرد و هنرمند جایگاه واقعی‌اش را در جامعه پیدا می‌کند.

متاسفانه تئاتر هنوز برای بسیاری از مردم، هنری خاص و محدود به قشری خاص تلقی می‌شود. تصور عمومی این است که دیدن تئاتر نیاز به پیش‌زمینه‌ فرهنگی یا ادبی دارد، یا اینکه هزینه‌اش بالاست؛ در صورتی که امروز بلیت تئاتر، به‌مراتب ارزان‌تر از بسیاری از تفریحات رایج مثل رفتن به کافه یا سینماست. با مبلغی کمتر، می‌شود نمایشی دید که هم جنبه‌ تفریح دارد، هم می‌تواند آگاهی و تأمل ایجاد کند. با این حال، هنرمندان تئاتر در شرایط اقتصادی دشواری فعالیت می‌کنند. زحمت زیادی می‌کشند اما بازده مالی بسیار ناچیزی دارند. حتی در تهران، بسیاری از سالن‌ها حضور چهره‌های مشهور یا بلاگرها را شرط لازم برای فروش بلیت می‌دانند. این روند نگران‌کننده است و ممکن است به کیفیت و هویت تئاتر آسیب بزند. در استان قزوین، تلاش ما این است که فضا را برای گروه‌های جوان حفظ کنیم، انگیزه آن‌ها را بالا نگه داریم و اجازه ندهیم حداقل‌ها از دست برود. اگر بتوانیم مخاطب عمومی را جذب کنیم و نگاه فرهنگی به تئاتر را تغییر دهیم، مسیر برای رشد هنرمندان هموارتر خواهد شد.

n ضمن تشکر از همراهی شما اگر صحبت خاصی هست بفرمایید.

ما در انجمن نمایش به‌دنبال تعامل و هم‌افزایی هستیم؛ همواره در حال بررسی راه‌هایی هستیم که بتوان از طریق آن‌ها فرهنگ تئاتر را در قزوین گسترش داد. چشم‌اندازی که برای خودمان ترسیم کرده‌ایم این است که اگر با همین برنامه‌ریزی و جدیت ادامه بدهیم، قزوین طی ده سال آینده می‌تواند جایگاهی پیدا کند مشابه برخی از شهرهای بزرگ کشور؛ شهری با مخاطبان ثابت، حرفه‌ای و پیگیر تئاتر.

واقعیت این است که در حال حاضر، ذهنیت بخشی از جامعه نسبت به تئاتر محدود به اجراهای صرفا کمدی است. در حالی که تئاتر ظرفیت‌های بسیار گسترده‌تری دارد و می‌تواند مخاطبان متنوعی را در ژانرها و سبک‌های مختلف جذب کند. البته تحقق این هدف نیازمند همفکری و همکاری نهادهای مختلف است؛ از اداره فرهنگ و ارشاد گرفته تا شهرداری، سازمان فرهنگی‌هنری، حوزه هنری و حتی استانداری. اگر این همراهی شکل بگیرد، و اگر انجمن نمایش به ‌عنوان مجموعه‌ای تخصصی و دارای ظرفیت، در مرکز این تعاملات قرار بگیرد، می‌توان امیدوار بود که در آینده‌ای نزدیک شاهد شکل‌گیری یک جریان پایدار از مخاطبان جدی تئاتر در قزوین باشیم. هدف ما این است که تئاتر از قالب رویدادهای مقطعی و جشنواره‌ای خارج شود و به‌عنوان یک نیاز فرهنگی روزمره، وارد زندگی شهروندان شود؛ نه فقط برای اهالی هنر، بلکه برای مردم عادی در تمام محله‌ها و مناطق شهر. در واقع، دغدغه ما این است که تئاتر به جایگاه واقعی خود در سبد فرهنگی خانواده‌های قزوینی برسد.