کادر درمان هرگز تعطیل نمیشوند
- شناسه خبر: 64054
- تاریخ و زمان ارسال: 13 مرداد 1404 ساعت 07:30
- بازدید :
نگار موحد
در روزهایی که گرمای بیسابقه تابستان، دولت را واداشته تا ساعت کاری ادارات را کاهش داده و در برخی استانها به تعطیلی کامل روی بیاورد، یک پرسش مهم بیپاسخ مانده است: سهم کادر درمان و مشاغل خدماتی از این سیاستهای حمایتی چیست؟
آیا چنین تصمیمهایی با رویکرد عدالتمحور و نگاه یکپارچه به همه مشاغل کشور اتخاذ میشود یا صرفا تلاشی برای مدیریت موقت فشار افکار عمومی و شبکه برق است؟
بیتعطیلیترینها در بیصداترین وضعیت
در اغلب تصمیمهای مدیریت بحران ـ چه در ایام کرونا، چه در زمان آلودگی هوا، چه هنگام وقوع زلزله و چه حالا در تابستانهای گرم و خشک ـ یک قشر همیشه در میدان بودهاند: کادر درمان. پزشکان، پرستاران، نیروهای فوریتهای پزشکی، بهورزان و کارکنان بیمارستانها و مراکز بهداشت، نهتنها هیچگاه از ردیف امتیازات تعطیلی یا کاهش ساعت برخوردار نبودهاند، بلکه در اکثر مواقع بهدلیل افزایش حجم مراجعات یا بروز بحرانهای ثانویه، با فشار مضاعف کاری مواجه شدهاند.
افزایش دمای هوا، قطعیهای مقطعی برق، خستگی عمومی جامعه، بروز بیماریهای قلبی و تنفسی ناشی از گرما و ناتوانی زیرساختهای شهری در پاسخگویی سریع، همه عواملی هستند که مستقیما بار بیشتری را بر دوش کادر درمان میگذارند.
با این حال، در کمتر بیانیهای نامی از آنها برده میشود؛ گویی حضورشان بدیهی است و نیازی به دیدهشدن یا پاداش ندارد.
مشاغل خدماتی؛ دیدهنشدههای چرخه زندگی شهری
این بیعدالتی تنها محدود به حوزه درمان نیست؛ کلیه مشاغل خدماتی و امدادی شامل نیروهای آتشنشانی، رانندگان آمبولانس و تاکسی، پاکبانان، کارکنان شرکتهای برق، آب، گاز، مراکز انتقال خون، نانواییها، پمپبنزینها، اورژانس اجتماعی، و حتی تعمیرکاران تجهیزات سرمایشی، در گرمای طاقتفرسا بدون هیچگونه مرخصی یا مزایای خاص، در خط مقدم خدمترسانی به مردم حضور دارند.
اتفاقا در روزهایی که ادارات تعطیل میشوند، بار مراجعات مردم به این بخشها بیشتر هم میشود؛ تعطیلیهای اداری باعث افزایش حجم حضور مردمی در مراکز خدماتی میشود و فشار کاری را بر افراد این مشاغل دوچندان میکند، آنها نه تنها تعطیل نیستند، بلکه بیشتر از همیشه باید کار کنند.
چرا این سیاستها ناقصاند؟
سیاست تعطیلی ادارات برای کاهش مصرف برق یا محافظت از کارمندان در برابر گرما، در ظاهر اقدامی درست بهنظر میرسد، اما در عمل، بهدلیل عدم در نظر گرفتن همه ارکان چرخه خدمات عمومی، به سیاستی ناعادلانه و ناکارآمد تبدیل شده است.
اگر کادر درمان و مشاغل خدماتی مجبور به تداوم کار در همان شرایط سخت باشند، آیا این سیاست موفق محسوب میشود؟
از سوی دیگر، نبود زیرساخت مناسب برای تهویه، نبود سیستم سرمایشی استاندارد در بسیاری از مراکز درمانی شهرستانها و فقدان تمهیدات رفاهی برای کارگران و پرسنل خدماتی، این وضعیت را از یک «چالش فصلی» به یک بحران عدالت شغلی تبدیل کرده است.
چه باید کرد؟
راهکارهایی برای اصلاح نگاه سیاستگذار
برای جبران این عدم توازن، دستکم پنج راهکار مهم و اجرایی باید در دستور کار دولت و نهادهای تصمیمگیر قرار گیرد:
- طراحی نظام پاداش جبرانی برای مشاغل تعطیلناپذیر
پرداخت فوقالعاده گرما، اختصاص مرخصی تشویقی، یا پاداش غیرنقدی برای مشاغلی که در دوران تعطیلی ناگزیر از فعالیتاند، میتواند گامی در جهت احقاق عدالت باشد.
- تامین تجهیزات سرمایشی استاندارد برای مراکز درمانی و خدماتی
به جای خاموشکردن کشور، بهتر است با تخصیص بودجه ویژه، تجهیزات سرمایشی استاندارد در بیمارستانها، پایگاههای امدادی، و مراکز خدماتی عمومی نصب و بهروزرسانی شود.
- محدودسازی فعالیت مشاغل غیرحیاتی و تمرکز بر ارائه خدمات الکترونیکی
بسیاری از ادارات غیرضروری میتوانند بهصورت دورکاری یا در قالب خدمات غیرحضوری به کار ادامه دهند، بیآنکه نیاز به تعطیلی مطلق باشد.
- ایجاد طرحهای حمایتی از خانوادههای کارکنان خدماتی
وقتی عضوی از خانواده یک پرستار یا کارگر خدمات شهری ناگزیر از حضور مستمر در محل کار است، حمایت از فرزندان، سرویس ایابوذهاب، یا تسهیلات رفاهی خانوادگی میتواند فشار روانی را کاهش دهد.
- افزایش مشارکت رسانهای برای برجستهسازی نقش مشاغل حیاتی
رسانهها باید نقش خود را در دیدهشدن این اقشار ایفا کنند، اگر در بحرانها فقط برخی گروهها به چشم بیایند، سرمایه اجتماعی سایر مشاغل نیز به مرور تضعیف خواهد شد.
در نهایت، بحران گرما و فشار تابستان، یک آزمون دیگر برای نظام اداری کشور است؛ آزمونی برای سنجش عدالت، نگاه یکپارچه به شغلها، و پایبندی به ارزشهایی چون «میدانداری»، «تابآوری» و «دیده شدن».
آنان که همیشه در میداناند، نباید در سایه بمانند. نه بهخاطر خودشان، بلکه بهخاطر شأن خدمت عمومی.
