پیامدهای امداد نادرست در کوهستان

(بخش دوم)

انسیه بخارایی

در بخش اول این مبحث گفتیم که افزایش تعداد کوهنوردان و گردشگران در سال‌های اخیر سبب شده که آمار حوادث کوهستانی نیز رشد پیدا کند. سقوط از ارتفاع، لغزش روی مسیرهای یخ‌زده، بهمن، گم‌شدن در مسیر، سرمازدگی و مشکلات ناشی از ارتفاع از جمله مهم‌ترین حوادثی هستند که کوهنوردان را تهدید می‌کنند. در بسیاری از این موارد، افراد حاضر در صحنه حادثه با قصد کمک وارد عمل می‌شوند، اما به دلیل نداشتن دانش کافی در زمینه کمک‌های اولیه و اصول امداد و نجات، ناخواسته شرایط را دشوارتر می‌کنند.

اشاره کردیم که حرکت و جابه‌جایی غیراصولی مصدوم، بدون تثبیت بدن و رعایت اصول ایمنی می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیری به نخاع وارد کند و حتی باعث فلج دائمی فرد شود. همچنین نداشتن تجهیزات مناسب و آموزش ندیدن در این زمینه می‌تواند عواقب جبران ناپذیری برای مصدومان در پی داشته باشد.

کارشناسان امداد و نجات معتقدند که آموزش همگانی کمک‌های اولیه می‌تواند نقش مهمی در کاهش تلفات حوادث کوهستانی داشته باشد؛ در ادامه به چند مورد اشاره خواهیم کرد.

حفظ خونسردی؛ نخستین گام امدادرسانی

در زمان وقوع حادثه، مهم‌ترین وظیفه امدادگر حفظ آرامش است. اضطراب و تصمیم‌گیری عجولانه ممکن است شرایط را بدتر کند. ابتدا باید محل حادثه از نظر ریزش سنگ، سقوط بهمن، خطر سقوط از پرتگاه یا سایر تهدیدها بررسی شود تا امدادگر و مصدوم در معرض خطر بیشتری قرار نگیرند.

ارزیابی وضعیت مصدوم

پس از ایمن‌سازی محل، وضعیت هوشیاری مصدوم باید بررسی شود. اگر فرد پاسخ نمی‌دهد، تنفس و نبض او کنترل شود. در صورت قطع تنفس و آشنایی با اصول احیای قلبی ـ ریوی (CPR)، اقدامات لازم آغاز گردد و همزمان درخواست کمک از نیروهای امدادی صورت گیرد.

تماس با نیروهای امدادی (122)

اولین راه برای درخواست کمک تماس با شماره 112، مرکز امداد و نجات کوهستان (هلال احمر) است. این ارتباط مانند دیگر تماس‌های اضطراری، حتی بدون سیگنال نیز برقرار می‌شود. به عبارت دیگر تنها کافی است گوشی همراه روشن باشد. پس از تماس اپراتور مرکز به بهترین شکل شما را راهنمایی خواهد کرد.

در صورت امکان، موقعیت دقیق حادثه باید به تیم‌های امداد و نجات اعلام شود. ارائه اطلاعاتی مانند نام منطقه، ارتفاع تقریبی، تعداد مصدومان، نوع آسیب و شرایط آب‌وهوایی به تسریع عملیات نجات کمک می‌کند.

ادامه دارد…