وقتی جهان به زبان اسپانیولی کف زد!

امید مافی

سکوت. لطفا سکوت. بلند شوید و کف بزنید. لاروخا مقتدرانه جام را برد در شبی که چشمان لئو مسی خیره به درهای اقبال، سفید شد و ماتادورها با رشته‌ای از گیسوان خود آلبی سلسته را تازیانه زدند. چه کسی فکر می‌کرد پسران اسکالونی در شب آخر محو تماشای توفان قرمزها شوند و صد و بیست دقیقه در کمند سیم خاردارهای اسپانیا به پایان عذاب آلود خود بیندیشند.

فینال نیوجرسی نبردی یک طرفه به سود تفنگداران شبه جزیره ایبری بود. اعلان تسلیتی بر روی دیوارهای بوینس آیرس تا پاپتی‌های آمریکای جنوبی باور کنند که مسی با جام به خانه برنخواهد گشت و فقر و فاقه و فلاکت از چهره سرزمین‌های غرقه در دلواپسی پاک نخواهد شد.

برنده واقعی ملاقات نهایی جام جهانی اما دلا فوئنته بود. فرمانده دنیا دیده‌ای که با تیکی تاکای خوفناک خود آرژانتینی‌ها را در بهت و حیرت فرو برد و ساق‌های دار و دسته لیونل را غل و زنجیر کرد. پیرمرد می‌دانست چطور باید حریف را خلع سلاح کند و چطور دشنه تیز و بُران را بر جسم راه‌پوشان فرو کند. او در گام آخر شاگرد خلف مدرسه‌اش را به دوزخ تبعید کرد و نشان داد فوت آخر کوزه‌گری را به سرمربی جوان نیاموخته است.

حالا دیگر شاهنامه به آخر رسیده و لاروخا دور افتخار زده است و عنقریب روی شانه‌های گاوبازان تا مینوی جاوید بدرقه خواهد شد. حالا اینفانتینو بی‌آنکه از رویاهای اسپانیایی‌ها اثر انگشت بگیرد جام را دو دستی تقدیم کاپیتان رودری کرده و کرکره‌های جشنواره بزرگ قرن را پایین کشیده است. خاطرات و مخاطرات جام جهان‌نما اما بدین زودی‌ها تمام نخواهد شد و ارواح خاموش سراغ سور و سات قهرمانان را خواهند گرفت.

پس از همین امروز در انتظار جام جهانی ۲۰۳۰ می‌مانیم و در چرخش بی‌رحم عقربه‌ها به این می‌اندیشیم که اگر شانس این را داشته باشیم چهار سال دیگر در این سیاره‌ باقی بمانیم، می‌توانیم به تماشای دوباره نمایش اشک‌ها و لبخندها بنشینیم و نوشداروی سهراب و کمان آرش را خرج یادداشت‌هایمان کنیم.