نمیخواستم به بهانه جوانگرایی از اردوی تیم ملی خط بخورم
- شناسه خبر: 37193
- تاریخ و زمان ارسال: 26 خرداد 1403 ساعت 07:30
- بازدید :
گفتوگو ـ محمد بهرامی: همیشه گفته و شنیدهایم که «معلولیت هیچگاه محدودیت نیست» و معلولین میتوانند با شناسایی و تقویت استعدادهای خود، محدودیتها را بشکنند. نمونههای آن را هم بسیار زیاد دیدهایم، خصوصا در حوزه ورزش. افرادی که بدون پا توانستهاند به چندین قله صعود کنند و یا ورزشکارانی که در رشتههای والیبال نشسته و بسکتبال با ولیچر توانستهاند به موفقیتهای بزرگی دست پیدا کنند. در پارا وزنهبرداری، افرادی مثل سیامند رحمان را داشتیم که قویترین مرد دنیا در این رشته بود و صحنههای به یاد ماندنی زیادی را برای ورزش ایران رقم زد.
استان قزوین نیز از این قهرمانان کم ندارد، خصوصا در رشته والیبال نشسته. یکی از شناخته شدهترین چهرههای استان در این رشته «حسین فرزانه سیاهکل» است که سالها عضو تیمهای ردههای سنی ایران در والیبال بوده و عناوین و افتخارات بسیاری را در کارنامه خود به ثبت رسانده است. او بخاطر شرایطی که خودش داشت تصمیم گرفت یک باشگاه ویژه توانیابان تاسیس کند تا بتواند بصورت تخصصیتر به آنها آموزش دهد. او در آخرین تصمیم جنجالی خود از حضور در اردوی تیم ملی انصراف داد و برای تیم باشگاهی کارادنیز ریلی ترکیه به میدان رفت و توانست همراه این تیم عنوان قهرمانی سوپر لیگ این کشور را کسب کند. مجموع این اتفاقات بهانهای شده تا به سراغش رفته و گفتوگویی پیرامون مسائل مختلف با او گفتو گویی داشته باشیم.
n لطفا یک بیوگرافی از خودتان بیان کنید.
حسین فرزانه هستم حدود 20 سال در تیمهای جوانان و بزرگسالان والیبال نشسته ایران بودهام، دارای کارشناسی ارشد مدیریت و در حال حاضر کارمند اداره کل ورزش و جوانان هستم. به صورت مادرزاد معلول بودم اما به خاطر یک سانحه مجبور به قطع پا شدم.
n والیبال نشسته را از چه سالی آغاز کردید؟ چه احساسی داشتید؟
از سال 1377 بود که این رشته را شروع کردم و از اینکه وارد یک چالش جدید میشدم برایم جالب بود و احساس خوبی داشتم.
n در کدام سالن و مربیتان چه کسی بود؟
مربیم آقای مهرداد شوشتری بود که در سالن جانبازان مشغول آموزش بودند. کارهای بدنسازی را هم در پایگاه قهرمانی انجام میدادم.
n با توجه به وضعیت جسمانی، ورزش کردن برایتان سخت نبود؟
ورزش کردن خیلی برایم سخت نبود چون قبل از آن هم عضو تیم والیبال مدرسه و تیم فوتبال محلات بودم. همه ما چنین شرایطی داریم، معمولا قبل از اینکه وارد یک رشته ورزشی شویم، یک آشنایی جزئی با آن داریم یا حداقل بصورت ابتدایی آن ورزش را انجام دادهایم.
n چرا والیبال نشسته را انتخاب کردید؟
علاقه زیادی به رشتههای گروهی دارم و به همین دلیل والیبال نشسته را انتخاب کردم.
n اولین مسابقه رسمیتان چه سالی بود و با کدام تیم؟
اولین مسابقه من سال 2005 با تیم ملی در رقابتهای جوانان جهان در اسلوونی بود و پس از آن، مسابقات جوانان جهان در برزیل را پشت سر گذاشتم و در ادامه رقابتهای قهرمانی بزرگسالان آسیایی که در جاکارتای اندونزی برگزار شد. البته این جریان ادامه یافت و پس از آن مسابقات قهرمانی جهان در آمریکا را شرکت و مدال طلا کسب کردم، در لهستان نیز مدال برنز گرفتم و در مجموع 20 سال والیبال نشسته را به صورت حرفهای دنبال کردم.
n نخستین بار چه سالی به تیم ملی دعوت شدید؟
نخستین بار سال 80 به تیم ملی دعوت شدم، در حالی که همزمان با تیم ملی جوانان و امید، در بزرگسالان هم بودم. حدود 30 مدال طلای جهان، بینالمللی، آسیایی و کشوری دارم، عضو باشگاه کارا دنیز ریلی ترکیه هستم و بازیهای پایانی و فینال را برایشان به عنوان یار کمکی بازی میکنم.
n چند سال عضو تیم ملی بودید؟ و چه عناوینی کسب کردید؟
۱۵ سال عضو تیم ملی والیبال نشسته بودم و موفق به کسب چهار نشان طلا و برنز جهانی و سه نشان آسیایی شدم، همچنین در تورنمنتهای بینالمللی نیز شرکت داشتم و با تیم استان نیز قهرمانی کشور را به دست آوردیم.
n چرا از حضور در آخرین اردوی تیم ملی انصراف دادید؟
حضور در تیم ملی شرایط خاصی دارد، معمولا بازیکنانی وارد تیم ملی میشوند که به اصطلاح یک دست هستند و در یک سطح قرار دارند اما من از حضور در اردوهای تیم ملی به این خاطر که شرایط مساعد نبود، کنار کشیدم. من نمیتوانستم با کسانی که کمتجربه هستند اما به عنوان جوانگرایی وارد تیم ملی شده بودند بازی کنم چرا که سطح بازیهایشان از من خیلی پایینتر بود از طرفی هم نمیخواستم با عنوان جوانگرایی به اردو بروم و بعد هم خط بخورم .
n در باشگاههای خارجی هم عضویت داشتهاید؟ کجا بوده و چه عناوینی کسب کردهاید؟
عضو باشگاه کارادنیز ریلی ترکیه هستم و هر سال بازیهای مهم و پایانی را برایشان بازی میکنم که حاصل آن تاکنون فقط قهرمانی بوده است.
n ظاهرا باشگاه فرزانگان را راهاندازی کردهاید در چه رشتههایی فعالیت دارید؟
ما یک باشگاه ورزشهای توپی برای پسران و دختران توانیاب راهاندازی کردهایم که زیر نظر مربیانی چون آقایان علیجانی، کریمی، میرزایی، محرمخانی، درگی و خانمها سیاهکل، شادفر، غفوری، کاظمی، وکیلی فرد و اسماعیلی مشغول پیگری رشتههای والیبال و بسکتبال هستند.
n چند نفر عضو باشگاه شما هستند؟ و چرا این تعداد مربی گذاشتهاید؟
در حال حاضر حدود 100 نفر از توانیابان عضو باشگاه فرزانگان هستند و همچنان هم عضوگیری ادامه دارد، کسانی که تمایل به حضور در ورزش را داشته باشند میپذیریم و اینکه چرا تعداد مربیان را زیاد گذاشتهایم به این خاطر است که به همه ورزشکاران رسیدگی شود یعنی از مربیان خواستهایم تا زمان بیشتری را صرف کار با ورزشکاران کنند که این ایده یقینا نتایج خودش را هم دارد.
n وضعیت فعلی باشگاهتان چگونه است؟
خدا را شکر شرایط خوب است، توانستهایم ابزار و امکانات تقریبا مناسب را برای ورزشکاران فراهم کنیم تا آنها بتوانند با آسودگی خاطر بیشتری در یک محیط سالم بدون دغدغه به تمرینات خود بپردازند.
n برای کسانی که قصد حضور در ورزش جانبازان و توانیابان را دارند چه صحبتی دارید؟
ببینید، درب هیات برروی همه ورزشکاران جانباز و توانیاب باز است و آنها میتوانند همهروزه عصرها به سالن شهید بابایی مراجعه کنند و پس از استعدادیابی، افراد کلاسبندی شده تمرین کرده و پس از کسب آمادگی عازم مسابقات شوند.
n درخواست شما از مسئولین چیست؟
مسئولین تاثیر زیادی در رشد ورزشکاران دارند. پس از مسئولین میخواهیم از ما حمایت معنوی داشته باشند، پول همه چیز نیست حداقلش این است که در هنگام مسابقات و تجلیلها به سالنهای ورزشی بیایند و به ورزشکاران روحیه بدهند.
n صحبت پایانی؟
اما به عنوان صحبت پایانی باید یک نکته مهم را مطرح کنم. بسیاری از خانوادهها از اینکه فرزندان معلول در خانه دارند خجالت میکشند؛ من به آنها میگویم که اصلا خجالت نکشید و فرزندان خود را به ورزشهای جانبازان و توانیابان بیاورند این ورزشها اکنون دیگر حرفهای شده و ورزشکاران جانباز و توانیاب به صورت حرفهای در این رشتهها فعالیت میکنند و میتوانند براحتی اعتماد بنفس خود را بدست بیاورند و با سربلندی در جامعه حضور پیدا کنند.
