محافظه‌کاری در کارزار مرگ و زندگی؟!

امید مافی

کاشتن صبر و حلم در هنوز، میوه‌ای جز خشم و استیصال را به آینده هدیه نخواهد داد. فوتبالی که با غرور و غرش در جام جهان نما چشم‌ها را خیره کرده و خواب از چشم‌ها گرفته باید این را بداند که جلوه‌گری به دقیقه اکنون را نباید با خوش‌بینی در آینده تاخت بزند و دل به نبردهای این قشون و آن قشون بسپارد.

یک فلش بک به نبردهای یوزها در لس‌آنجلس و سیاتل نشان می‌دهد پسران ما در هر سه پیکار از شانس بالایی برای عبور از دروازه‌های خوشبختی و همپیاله شدن با خورشید برخوردار بودند‌. در همان ایستگاه اول اگر توپچی‌های ما با یک تساوی و یک امتیاز سیراب نمی‌شدند و برای چشیدن طعم پیروزی اشتهای بیشتری از خود نشان می‌دادند، به حتم سفیران اقیانوسیه دست خالی کارزار را ترک می‌کردند. ما اما از فرصت‌ها چشم پوشیدیم و متوقف شدیم تا آرزوهای خود را در ملاقات با شیاطین سرخ جست‌وجو کنیم‌. در جدال با بلژیک نیز با همه اقتدار حریف، بارها تا مرز تسخیر قلعه بروکسل‌نشین‌ها رفتیم و دست آخر به یک مساوی دیگر رضایت دادیم تا بوی غروب را استشمام کنیم و برای آخرین نبرد دور مقدماتی نقشه بکشیم.

شوربختانه در سومین جدال تیم ملی نیز پارتیزان‌های ایران خیلی دیر به سنگر شبیر هجوم بردند و دقایق بسیاری را در زمین خودی اردو زدند تا راه برای ترکتازی محمد صلاح و دیگر ستاره‌های مصر هموار گردد. شاید اگر تیم ملی در سیاتل زودتر از زمان مقرر در فاز هجوم ظاهر می‌شد و شکل بازی خود را در ملتهب‌ترین دقایق عوض می‌کرد، به جای یک امتیاز سه امتیاز به حساب ایران واریز می‌شد و کار به اما و اگر نمی‌کشید.

جام جهانی جای آزمون و خطا نیست و آنها که زیر مهتابی نیم سوخته محافظه‌کاری می‌کنند و دل به قضا و قدر می‌سپارند از ادامه مسیر بازخواهند ماند و رویاهای خویش را دود شده نظاره خواهند کرد.

چه تیم ملی به دور بعد صعود کند و چه خواب‌ها تعبیر نشود و موج‌ها به صخره‌ها کوبیده شوند، باید چشم‌ها را شست و جور دیگری به جدال‌های مرگ و زندگی نگریست. فرصت‌سوزی در جام جهانی فرجامی جز سر دادن سرود الوداع و خارج شدن از آوردگاهی که قند را در در دل‌ها آب می‌کند نخواهد داشت‌. بی‌تعارف.