فرهنگ آموزش مهارت‌های زندگی

گیتا حسین‌پورـ کارشناس ارشد روانشناسی شخصیت

دارای پروانه اشتغال از نظام روانشناسی و مشاوره کشور

دلنوشته‌ای از زبان یک روانشناس خانواده برای مردم استان قزوین امیدوارم در این روزگار هنر زندگی کردن در اولویت‌های برنامه زندگیتان باشد.

یادم می‌آید در دوران کودکیم وقتی شاهد دعوای بزرگترها بودم با خود فکر می‌کردم چرا بزرگترها نمی‌توانند با هم طوری صحبت کنند که دعوایشان نشود.  با خود فکر می‌کردم، من سعی می‌کنم بزرگ شدم بتوانم با دیگران خوب صحبت کنم که دعوایم نشود.

تا اینکه ایام گذشت و بزرگ شدم. دانشگاه و رشته تحصیلی و انتخاب پیش آمد که من رشته روانشناسی را دنبال کردم. در این رشته رسیدم به علم چگونگی رفتار. پی بردم، اما مسئله من حل نشد چون همچنان در اتاق درمان شاهد دعوای زوجین بودم وقتی به ارزیابی رسیدم برایم روشن شد که نبود آموزش مهارت‌های زندگی می‌تواند دلیلی برای دعواهای زوجین باشد.

بعد، از خودم سوال می‌کردم «ما که به زوجین می‌گوییم یکی از دلایل اصلی به این مورد برمی‌گردد پس چه می‌شود نمی‌پذیرند و این آموزش را در زندگی مشترکشان عملی نمی‌کنند.»

فراموشی فرهنگ آموزش

به این رسیدم که فراموشی یا نبود فرهنگ آموزش مهارت‌های زندگی می‌تواند دلیل آن باشد.

مردم شهر عزیز قزوین این ارزش را به خاطر تبلیغات و تهاجم فرهنگی به فراموشی سپرده و دیگر آنکه نبود خانواده گسترده و افزایش خانواده هسته‌ای و کمبود یادگیری مشاهده‌ای جز در تعداد محدودی از افراد که به این مهم بها می‌دهند.

نتیجه آن می‌شود که آمار طلاق و خشونت خانگی بالا را تجربه می‌کنیم چرا که مردم فرهیخته شهر عزیزمان که قدمت تاریخی و فرهنگی آن زبانزده کشور و جهان است ارزش فرهنگ آموزش مهارت‌های زندگی را به فراموشی سپرده است. حال چه باید کرد؟ وقتی می‌گوییم فرهنگ حرف حداقل ۳۰ سال کار عملی است پس بیاییم با هم بستر ارزش و فرهنگ این مورد مهم را در زندگی خود و فرزندان عزیزمان دوباره فراهم کنیم. بیاییم ما زنان شهر عزیزمان قزوین با هم، همپیمان شویم برای این امر مهم زندگی‌مان، در خانواده جایگاهی در نظر بگیریم و از همسرانمان بخواهیم همه با هم همصدا در کنار نیازهای مادی از جمله (خانه، ماشین، غذا، پوشاک و طلا، تنقلات و…) به سلامت و امنیت روانی هم نیاز داریم تا بتوانیم زندگی بهتری داشته باشیم.

باشد که در امر خطیر فرزند پروری موفق باشیم

مرد عزیز من اگر به عزت من بها ندهی نمی‌توانم مسئولیت و نقش زنانه و مادرانه خود را به بهترین شکل ایفا کنم. اگر می‌خواهیم خاک ایران و میهن عزیزمان را حفظ کنیم باید عزت نفس من حفظ شود. ولی در اثر گذشت زمان و تهاجم فرهنگی و…

این بعد مهم زندگی از خانواده ما دور شد چرا که تبلیغات و غیره توجه خانواده را به سوی دیگر سوق داد خانواده فریفته تبلیغات کذبی شد که بابت آن تاوان سنگینی پرداخت چرا که هنر، چگونه زندگی کردن را ندید و به فراموشی سپرد پس مرد عزیز من بیا با هم، با فراگیری آموزش مهارت‌های زندگی بتوانیم. دوست زندگی هم باشیم و در کنار هم برای هم سلامت و امنیت روانی ایجاد کنیم تا بتوانیم فرزندانی با عزت نفس بالا، فرزندانی که در آغوش ما دلبستگی ایمن را در بطن خانواده تجربه و به فرزندان خود هدیه کنند، داشته باشیم و این بهترین راه رستگاریست چرا که اگر انسانی به سلامت و امنیت روانی خود دست یابد، به تمام ابعاد وجودی خود بها می‌دهد. این فرد رشد یافته سلامت جسمانی، روانی، معنوی و روحی بهتری را تجربه می‌کند و این‌گونه می‌شود که فرزندانمان باقیات و صالحات ما می‌شوند. پس بهترین ارزشی که از ما برای فرزندانمان می‌ماند همین است؛ هنر چگونه زندگی کردن امیدوارم دغدغه ذهنی من روانشناس خانواده دغدغه ذهنی تمام زنان و مردان جامعه ایران شود و با هم فرهنگ آموزش مهارت‌های زندگی را دوباره زنده کنیم و سبک زندگی‌مان را با فراگیری این مهارت ارتقا دهیم. تا ایران کشور عزیزمان بهترین جا برای فرزندان عزیزمان باشد.