در سوگ همای باسعادت

جلال‌الدین موسوی

هما همایون که بعد از ازدواج با علی میرافشار به هما میرافشار اشتهار یافت؛ شاعر و ترانه‌سرای معاصر متولد 1315 آفتاب عمرش قبل از تولد 90 سالگی‌اش غروب کرد.

هما میرافشار که به عنوان یکی از برجسته‌ترین شاعران و ترانه‌سرایان زن ایرانی شناخته می‌شد، توانسته بود با واژگانی ساده اما سرشار از معنا، پیوندی ناگسستنی میان عواطف انسانی و حافظه جمعی ایرانیان ایجاد کند. شعر هما، آینه تمام‌نمای روحیه‌ای بود که میان سنت و مدرنیته در جستجوی مفاهیم اصیل عشق و شیدایی است. او نه تنها یک شاعر و ترانه‌سرا بلکه راوی قصه‌هایی است که شاید هر یک از ما در گوشه‌ای از زندگی‌مان تجربه کرده باشیم.

قدرت اصلی میرافشار در شناخت دقیق وزن و آهنگ کلام است. ترانه‌های او به گونه‌ای سروده شده‌اند که گویی موسیقی در تار و پود کلمات نهفته است.

همکاری‌های ماندگار او با آهنگسازان بزرگ و خوانندگان نامدار موسیقی اصیل و پاپ ایرانی موجب گردید تا آثار او از مرز نوشتاری فراتر رفته و به بخشی از هویت شنیداری چندین نسل تبدیل شود. واژ‌ه‌هایی که او انتخاب می‌کند بی‌تکلف هستند، گویی با مخاطبش به گفت‌و‌گوی دوستانه نشسته است.

بسیاری از قطعاتی که ما امروز به عنوان «خاطره‌انگیز» می‌شناسیم با کلام او جان گرفته‌اند. وی موفق شده است که زبانی برای روایت دلتنگی‌های یک ملت پیدا کند.

دلتنگی برای وطن، برای ایام جوانی و برای عشق‌های اصیل. در روزگاری که ترانه‌ها گاهی در هیاهوی تکرار گم می‌شوند، آثار هما به دلیل صداقت در بیان همچنان تازه باقی مانده‌اند.

هما میرافشار تنها یک شاعر یا ترانه‌سرا نبود. او حافظه بخشی از احساسات لطیف زبان فارسی در دوران معاصر است که هرگز غبار کهنگی نخواهد گرفت؛ چرا که با عصاره احساس نوشته شده است.

هما میرافشار سراینده ترانه‌های ماندگاری چون «صحبت‌ بخیر» و «دیوونتم» و «گلپونه» درگذشت.

روحش شاد و یادش گرامی