«حسین لشگری» خلبانی که نماد افتخار و غرور مقاومت نیروهای مسلح ایران بود

محمدرضا رجایی‌پور

در تاریخ پر افتخار دفاع مقدس ملت ایران نام‌های بزرگی چون ستاره‌های درخشان بر تارک آسمان مقاومت می‌درخشند. یکی از این ستارگان فروزان سرلشگر خلبان حسین لشگری بود. مردی که زندگی‌اش نه فقط مجموعه‌ای از پروازهای شجاعانه بلکه روایتی است از عشق بی‌‌پایان به میهن؛ استقامت در سخت‌‌ترین شرایط و در نهایت فتح قله‌های افتخار. او که لقب عقاب سپید را برازنده‌ی خود ساخت نه تنها در آسمان بلکه در دل تاریخ این سرزمین پروازی جاودانه را آغاز کرد. با آغاز تجاوز رژیم بعث عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ هنگامی که خاک مقدس ایران مورد هجوم ناجوانمردانه قرار گرفت خلبانان شجاع نیروی هوایی ارتش در خط مقدم دفاع ایستادند.

حسین لشگری یکی از این دلیرمردان بود. او با هواپیمای جنگنده‌ی خود در کسوت یک خلبان اف 5 فانتوم به قلب دشمن یورش برد. هر پرواز او نه یک ماموریت عادی که عملیاتی سرنوشت‌‌ساز بود. عملیاتی که با هدف سلب توان تهاجمی دشمن؛ حفظ تمامیت ارضی و حراست از جان و مال مردم ایران صورت می‌گرفت. در نبردهای هوایی نفس‌‌گیر جایی که سرعت، دقت و شجاعت حرف اول را می‌زد حسین لشگری بارها و بارها خطر را به جان خرید. او در اوج آتش و دود در دل آسمانی که گاه به رنگ خاکستر در می‌آمد هواپیمایش را چون تیغی برنده بر پیکر ماشین جنگی دشمن فرود می‌آورد. توانایی فنی بالا، تسلط بی‌‌نظیر بر تاکتیک‌های پروازی و از همه مهم‌تر اراده‌ای پولادین و ایمانی راسخ او را به یکی از کابوس‌های خلبانان عراقی تبدیل کرده بود. گزارش‌های متعدد از عملیات‌های موفق او از بمباران مراکز نظامی و اقتصادی دشمن گرفته تا اسکورت کاروان‌های نجات‌ بخش و برتری‌ جویی در آسمان، نشان از عمق تعهد و ایثارگری او دارد. او نه تنها یک خلبان که تجسمی بود از اراده‌ی شکست‌ ناپذیر ملتی که در برابر تجاوز با تمام قوا ایستادگی می‌کرد. اما سرنوشت گاه قهرمانان را در بوته‌ آزمایش‌های سخت‌‌تری قرار می‌دهد. در یکی از همین پروازهای حماسی که برای دفاع از میهن انجام می‌شد هواپیمای حسین لشگری مورد اصابت پدافند دشمن قرار گرفت و او مجبور به خروج اضطراری شد. اما این فرود اجباری آن هم در خاک دشمن آغاز دوران تلخ اسارت بود. او که آسمان را خانه‌ی خود می‌دانست و وسعت بی‌‌کران را برای پرواز انتخاب کرده بود اکنون در چنگال دشمن در اردوگاه‌های موصل و دیگر مناطق عراق سال‌های دراز اسارت را تجربه می‌کرد.

این دوران برای اسیران جنگ آزمونی طاقت‌‌فرسا در برابر شکنجه؛ فشار روانی و ناامیدی بود. اما حسین لشگری همانند بسیاری از همزمانش تسلیم نشد. او در محیط بسته و محدود اردوگاه روح بلندپرواز خود را حفظ کرد. با حفظ کرامت انسانی، با رعایت اصول اخلاقی و انقلابی و با صبر و استقامتی مثال‌ زدنی نه تنها خود را از گزند یأس دور نگه داشت بلکه روحیه‌ی همرزمانش را نیز تقویت می‌کرد. سال‌های اسارت نه تنها او را نشکست بلکه فولاد اراده‌اش را آبدیده‌تر کرد. او در سکوت و انزوا با یاد وطن با خاطره‌ پروازهای حماسی و با امید به آزادی مقاومت را معنایی نوین بخشید. او نمونه‌ای شد از نسلی که حتی در اسارت نیز پرچم افتخار و سربلندی را بر زمین نگذاشت.

پس از سال‌ها انتظار و تحمل مشقت‌‌های فراوان سرانجام روز موعود فرا رسید. روز آزادی اسرای جنگ تحمیلی. روزی که ایران فرزندان دلیر خود را در آغوش گرفت. بازگشت لشگری همراه با دیگر آزادگان نه تنها یک پیروزی برای ارتش و ملت بلکه تجلی قدرت و صلابت جمهوری اسلامی ایران بود. هنگامی که او با قامتی استوار و چهره‌ای مصمم از پل هوایی وارد خاک وطن شد انبوه جمعیت با چشمانی اشکبار و قلبی سرشار از شادی به استقبالش شتافتند. این بازگشت اوج افتخار بود. اوج مقاومت و پاداش صبر. سرلشگر خلبان حسین لشگری پس از آزادی همچنان در کسوت مدافعان انقلاب و نظام خدمت به کشور را ادامه داد و تا آخرین لحظات عمر پر برکت خود سرباز ولایت و مدافع آرمان‌های انقلاب بود. او که در نهایت به درجه رفیع شهادت نائل آمد اکنون در جایگاهی رفیع‌تر از آسمان ناظر بر اعمال ماست. نام و یاد او نه تنها در تاریخ نیروی هوایی ارتش بلکه در حافظه‌ی جمعی ملت ایران به عنوان نمادی از شجاعت؛ مقاومت ؛ ایثار و عشق به وطن برای همیشه جاودانه خواهد ماند. او به ما آموخت که پرواز تنها در آسمان نیست. پرواز در استقامت، در فداکاری و در پاسداری از ارزش‌هاست. سردار لشگری عقاب سپید آسمان ایران تا ابد در قلب‌ها و خاطره‌ها پرواز خواهد کرد.