آموزش مجازی فقط رفع تکلیف است!
- شناسه خبر: 82773
- تاریخ و زمان ارسال: 26 اردیبهشت 1405 ساعت 07:30
- بازدید :
محمد بهرامی
اسمش آموزش مجازی است اما به جرأت میتوان گفت که حتی مجازی هم نیست؛ چون هیچ معیاری از مجازی بودن را ندارد فقط اینکه دانشآموزان به مدرسه نمیروند. اینترنت که دائما قطع است، هیچ فایلی که ارسال نمیشود، معلم نمیتواند تماس تصویری مناسب با دانشآموزان داشته باشد، دانشآموزان که نمیتوانند حتی ویس ساده هم ارسال کنند، مدت درسها به حداقل رسیده و نهایتا برای هر درس 20 دقیقه تا نیم ساعت( نهایتا)، برخی درسها هم که در 10 دقیقه جمع میشوند، ورزش مجازی هم که نوبر است! امتحان مجازی خندهدار شده و در نهایت هم کل خانواده درگیر یک ساعت کلاس مجازی یک دانشآموز شدهاند و در این شرایط وای به حال خانوادههایی که دو یا سه دانشآموز مجازی دارند، رسما میتوان گفت که بیچاره شدهاند.
در نخستین روزهایی که کرونا شیوع پیدا کرده بود و دانشآموزان مجبور بودند به صورت مجازی درس بخوانند، کلاس اولیها بیشترین ضرر را کردند؛ از این رو آنها که اکنون در پایه ششم مشغول تحصیل هستند، پایه تحصیلی ضعیفی دارند و خانوادهها مجبور شدهاند فرزندان خود را در چندین نوبت در کلاسهای تقویتی و جبرانی ثبتنام کنند تا شاید کمی از عقبماندگیهایشان جبران شود. اما به محض اینکه با عبور از کرونا، کلاسها رنگ جدیتری به خود گرفت، به خاطر جنگ باز هم مدارس به کما رفتند و آموزشها موبایلی شد؛ چیزی که از آن میتوان فقط به عنوان رفعتکلیف نام برد وگرنه هیچ خاصیتی برای دانشآموزان ندارد. چطور میشود دانشآموزی امتحان پایان سال را از روی کتاب پاسخ دهد و یا به کمک تمام اعضای خانواده امتحان بدهد؟ این دانشآموز، دقیقا میخواهد چه درک و دریافتی از درس داشته باشد که در آینده به کارش بیاید؟
یک ساعت درس حضوری، ارزش صدها ساعت درس مجازی با این شرایط را دارد چرا که دانشآموز را مکلف به یادگیری میکند اما در تدریس مجازی و به هنگام برپایی کلاس، دانشآموزان یا صبحانه میخورند، یا ناهار میل میکنند و یا دسر نوش جان میکنند، برخی هم فقط « حاضر» میزنند و دنبال کارهای دیگر میروند در آخر کلاس هم اگر معلم کاربرگی ارسال کرده باشد را با کمک خانواده و یا از اینترنت دست و پاشکسته، پر میکنند و برای معلم ارسال میکنند. عدهای هم اصلا در کلاس مجازی حاضر نمیشوند خرابی اینترنت و یا نداشتن گوشی اندروید را بهانه میکنند و در کلاس حاضر نمیشوند، با این تفاسیر میتوان گفت که «کلاسها رسما تعطیل است».
تمام این مشکلات، ناشی از نداشتن زیرساخت مناسب است. وقتی برنامهای مثل «شاد » طراحی شده تا دانشآموزان را پای درس بنشاند اما آنها را پای گلولهای از مشکلات برنامهای مینشاند، چگونه آموزش مجازی میتواند معنا داشته داشته باشد؟ اینترنت ملی به هیچ وجه جواب نداده و اینترنت بینالملل هم که قطع است، معلمان گاهی در شاد برای تدریس تلاش میکنند و گاهی هم تدریس را به روبیکا میبرند، مصرف اینترنت در روبیکا هم که ماشاءا… ! یعنی خانوادهها فقط باید بسته اینترنت بخرند، تازه در همین برنامه هم گاهی فایلها و وُیسها ارسال میشود و گاهی هم ارسال نمیشود، دانشآموزان مجبورند چندین بار از برنامه خارج و دوباره وارد شوند تا بلکه یک فایل ارسال شود در همین اثنی، وقت کلاس هم تلف میشود.
اینها نشان میدهد که بعد از گذشت 6 سال از آغاز کلاسهای مجازی، مسئولین و کارشناسان نتوانستهاند هیچ حرکت مثبتی برای ارتقای سطح آموزش در فضای مجازی در بستر «شاد» داشته باشند، هیچ پیشرفتی در بهبود و ارتقای کیفیت این برنامه نداشتهایم و خرابی اینترنت (قطعی) هم مزید بر علت شده تا به جرأت بگوییم «آموزش رسما تعطیل است». آنچه امروز به عنوان آموزش مجازی از آن یاد میشود، تنها یک سرگرمی برای دانشآموزان است وگرنه چیز خاصی به دانشآموزان نمیآموزد و این موضوع بر آینده آنها نیز تاثیرگذار است.
