همه هواداران نظام

سید عبدالعظیم موسوی

هواداران نظام، یعنی کسانی که در هر شرایطی حامی حاکمیت هستند. اینها به چهار دسته بزرگ تقسیم می‌شوند. شناخت این چهار دسته بر همه و بیشتر از همه بر مسئولین واجب است.

دسته اول بهره‌وران

بهره‌وران کسانی‌اند که مورد نظر حاکمیت هستند. از دانشگاه تا استخدام و غیره، بهره‌مندند و سهمیه دارند و کسانی که از رانت و موقعیت‌های مشروع و گاهی هم نامشروع برخوردارند. این دسته در هر موضع‌گیری سعی‌شان این است که موفقیت‌ها را درشت جلوه دهند و نواقص را درست کنند. بهره‌وران کاملا قابل اعتماد نیستند. زیرا گاهی به محض قطع حمایت‌ها زبان به گلایه می‌گشایند. آنان لزوما هوادار نظام نیستند.

گروه دوم نفوذیان

نفوذیان خود به دو بخش تقسیم می‌شوند. نفوذیان سیاسی‌ ـ امنیتی که به قصد جاسوسی وارد تشکیلات دولتی شده‌اند و از قضا بسیار افراطی و رادیکال هستند. بخش دوم مافیا و کسانی هستند که به دنبال رانت و اختلاس مثل کرم وارد گوارش حکومت شده‌اند. چون از خون نظام ارتزاق می‌کنند؛ تحت هر شرایطی از نظام حمایت می‌کنند. حتی از آنچه که در واقع نشانه ضعف حکومت است.

گروه نفوذیان بدون هیچ منطقی از هر چه که از همه اجزاء حکومت ساطع می‌شود، چکشی حمایت و دفاع می‌کنند. چکشی؛ زیرا منطقی نمی‌تواند بر کلامشان جاری شود. حرف زور را پشت نقاب حمایت از حکومت، پنهان کرده‌اند.

دسته سوم تندروان

این دسته کسانی هستند که میل دارند به منتقد و انقلابی‌گری و پیشتازی شناخته شوند. اما مایل نیستند هزینه‌ای هم پرداخت کنند. بنابراین همواره در حال فرار به جلو هستند. از دادستان شکایت می‌کنند که این چه وضع حجاب است در خیابان‌ها؟!

از پلیس انتقاد دارند که چرا متخلفین متجاهر را دستگیر نمی‌کنند. نوعا به بخش ضعیف‌تر حاکمیت، تندروانه می‌تازند. صد البته تلویحا یا تصریحا هسته اصلی قدرت را بزرگ می‌دارند و اگر مستظهر به حمایت آن نبودند؛ صد البته جرأت موضع‌گیری افراطی علیه بخش ضعیف‌تر را نداشتند.

کسانی که در نماز جمعه بطرف رئیس مجلس مهر و سنگ و شعار پرت می‌کنند و کسانی که در حرم امام خمینی(ره) در سالگرد ارتحال آن امام بزرگوار به نوه و تولیت آستان توهین‌های تند می‌کنند؛ خیالشان راحت است که این بی‌انصافی‌ها تبعاتی ندارد. بلکه گاهی  تشویق هم می‌شوند.

این گروه هم قابل اطمینان نیستند. در قضیه تصویب برجام در مجلس شورای اسلامی دیدیم که افراد شاخص این گروه، حتی مقابل بالاترین مقامات نظام هم ایستادند.

صراحتا مخالفینشان را در بخش کمرنگ نظام، به غرق شدن در استخر فرح تهدید می‌کنند.

گروه چهارم معتقدین

این گروه اگرچه اندک هستند؛ اما تا پای جان پای نظام ایستاده‌اند و می‌ایستند. اما در عین حال مراقبند که نظام دچار انحراف و سوءاستفاده نشود و عده‌ای رانت‌خوار به قیمت متهم شدن نظام از موقعیت‌هایشان سوءاستفاده نکنند.

این گروه عدالت‌خواه هستند. و هیچ چیز برای خودشان نمی‌خواهند. اما در برابر قدرت‌های ریز و درشت داخل نظام هم می‌ایستند تا از حق دفاع کنند.

این گروه به فرموده علی(ع) عمل می‌کنند که فرمود: «مرد را به حق بسنج نه حق را به مرد!» سر خودشان را زیر برف نمی‌کنند. موقعیتی اگر داشته باشند؛ هزینه می‌کنند تا کسانی از قبل و با سوءاستفاده از نظام به آلاف و اولوف نرسند. تا مردم بگویند این چه حکومتی است که عده‌ای در آن بهره‌مند و عده‌ای واقعا ضعیف نگاه داشته می‌شوند.

این گروه پای نظام ایستاده‌اند و نظام اگر خیر خودش را می‌خواهد باید پای این گروه بایستد. اگرچه میل شیطانی بشر به طرف تائید گروه اول و دوم و سوم است. اما نه گروه اول برای حکومت می‌ماند و نه گروه دوم و سوم.

تضعیف هر روزه گروه چهارم، نظام را تنها می‌گذارد. اگر این گروه نباشند؛ نظام مقبولیتش که هیچ، مشروعیتش هم مخدوش می‌شود و مشروعیت مخدوش، با تفنگ و سرنیزه برنمی‌گردد.