چه خبر از دوومیدانی؟


محمدرضا کاظمی
حکایت گم شدن کفش‌های دوندگان در مسابقات، قصه امروز و دیروز نیست. این روایت هرچند به ندرت اما قبلا نیز تکرار شده است. معلوم نیست! شاید شیطنت‌های کودکی در میان باشد یا دست رقبای حسودی که چشم دیدن موفقیت‌های یک قهرمان را نداشته باشند. همه می‌دانند در مسابقات دوی سرعت، کفش قهرمانان نقش زیادی در موفقیت آنان ایفا می‌کند. سبکی و راحتی پاپوش دوندگان امتیاز مثبتی است که آنان را در راه رسیدن به موفقیت یاری می‌دهد. دو سرعت، ماراتن نیست و هر دونده‌ای نمی‌تواند چون " آبب بکیلای" اتیوپیایی با پای برهنه طلای المپیک برسینه بزند. جای خوشحالی است که احسان حدادی تنها مدال المپیک تاریخ ورزش‌های پایه ایران را در 2012 لندن گرفت تا حسرت به دل نمانده باشیم و از میان ده‌ها مدالی که در المپیک‌ها بین شناگران، ژیمناست‌ها و دوومیدانی کاران توزیع می‌شود ما هم نصیبی برده باشیم! به فهرست برترین‌های مسابقات بین‌المللی مشهد نگاه می‌کنیم، جایی که بیش از 200 ورزشکار اکثرا داخلی در آنجا جمع شده‌اند تا در مسابقاتی حضور پیدا کنند که امتیاز المپیک دارد. در همین مسابقات برترین ورزشکار پرش ارتفاع ما 5 سانتیمتر از رکورد 50 سال پیش تیمور غیاثی کمتر پریده! رکورد پرتاب‌ها و مواد دیگر، بسیار کمتر از انتظار است. در مقایسه، عراقی‌ها و سوری‌ها باوجود مشکلات فراوانی که در کشورهای خود دارند با اندک نفرات شرکت کننده، بسیار بهتر از ما ظاهر شدند. مشکلات دوومیدانی منحصر به امروز و دیروز نیست بلکه بیش از نیم قرن است که ما در رشته‌های پایه با دور و تسلسل روبرو هستیم. رشته‌هایی که در هر کدام از آنها مدال‌های متعددی توزیع می‌شود اما همواره دست ما از رسیدن به این مدال‌ها خالی است. دل‌مان را به وعده‌های دور و دراز خوش کرده‌ایم و آیندگان و روندگان ما را به سرابی می‌فریبند. تردید نداشته باشید. همانطور که در کشتی، وزنه‌برداری، تکواندو، کاراته و والیبال استعداد داریم در رشته‌های پایه هم می‌توان استعدادهای درخشان پیدا کرد و پرورش داد. متاسفانه دیرگاهی‌ست که نگاه ما به ورزش‌های پایه، توام با ترحم و امید کاذب به درخشش تک ستاره و تک وسیله است. تقریبا هیچ برنامه روشن و هدفمندی در جهت شناسایی، پرورش و حفظ استعدادهای این رشته‌ها نداریم. بودجه مادی و معنوی درخور برای آنها اختصاص نمی‌دهیم و مدیران توانمند، باتجربه، و کاربلد در راس آنها نمی‌گماریم. آیا بهتر نیست جای این همه هیاهو و جنجال برای انتخابات و فدراسیون فوتبال اهتمام خود را در تقویت رشته‌های پایه به کار گیریم؟ هر چند در صورت حضور چهره‌های مقتدر و کاربلد در راس این فدراسیون‌ها نیاز به صرف بودجه هم نخواهیم داشت. تا کی باید منتظر زدن جرقه در دوومیدانی باشیم؟ 75 سال از حضور ورزش ما در المپیک گذشت، هزاران مدال در رشته‌های پایه توزیع شد و ما تنها به یک ستاره و یک مدال پرتاب دیسک دل خوش کرده‌ایم. آیا بازهم باید از گم شدن کفش‌های سریع‌ترین مرد ایران در یک مسابقه رسمی تعجب کنیم در حالیکه آرزوهای ملتی برای موفقیت ورزشکاران رشته‌های مختلف نادیده گرفته می‌شود؟

چهارشنبه 25 فروردين 1400
04:37:37
 
 
Copyright © 2021 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT