من که می‌میرم، چرا با عشق و با ایمان نمیرم


با آمدن کرونا سینما، تئاتر، کنسرت، نمایشگاه‌های کتاب و دانشگاه‌ها نخستین مواردی بودند که تعطیل شدند و هنوز هم در تعطیلی به سر می‌برند. آیا صنعت کشور ما تاب یک سال تعطیلی را می‌آورد؟ آیا بدون بیمارستان و مراکز درمانی یک فصل را هم دوام می‌آوریم؟ نگارنده بر این باور است که صدمه وارد شده بر پیکره فرهنگی کشور چنان لطماتی در پی خواهد داشت که از تعطیلی مجموع مابقی نهادهای کشور بیشتر خواهد بود.


سوال اینجاست که چرا سینماها باید تعطیل بشوند؟ مگر نه آن که در حال حاضر بخش زیادی از امور زندگی از جمله مراکز تفریحی و رستوران‌ها و ادارات با رعایت پروتکل‌های بهداشتی مشغول فعالیت هستند؟ چطور می‌شود ساعت‌ها در صف مرغ با رعایت پروتکل ماند، یا در رستوران نشست و ماسک‌ها را برداشت و غذا خورد اما نمی‌شود در سینمای خلوت این روزها نشست و فیلم تماشا کرد؟ تا هم فیلم‌ها در صف اکران تلمبار نشوند هم عادت سالی یکی دو بار سینما رفتن ایرانی‌ها از بین نرود هم سینماداران دست کم به اندازه حقوق کارگرانشان در آمدی داشته باشند و به فکر تبدیل سینمای خود به رستوران و مراکز تجاری نیافتند؟

فرض کنید ما در جنگ با کشوری همسایه هستیم و نیروهای نظامی‌شان دارند شهر به شهر فتح می‌کنند و وارد خاک کشور ما می‌شوند. در همین حین بیماری کرونا شایع می‌شود، چقدر تعطیل کردن پادگان ها و مراکز نظامی برای پیشگیری از شیوع کرونا کار اشتباهی ست؟ جنگ باید کشته داشته باشد تا جدی گرفته شود؟ ما در جنگ کامل فرهنگی با جهان هستیم و هویت ایرانی اسلامی ما آماج حملات تبلیغات رنگارنگ دشمنان است، جوانان ما هر روز بیشتر از فرهنگ اصیل خود فاصله می‌گیرند و به سمت جریانات غربی ترغیب می‌شوند، در این موقعیت بحرانی با شیوع ویروس کرونا، ما فورا تمام مراکز فرهنگی کشور خود را تعطیل می‌کنیم. می‌شود شرایط را مدیریت کرد ولی مدیریت نمی‌کنیم، می‌شود حمایت‌های بیشتری از هنرمندان کرد ولی دریغ داریم، تمام کشور مشغول کارهای خود می‌شوند و ما یاد می‌گیریم با کرونا هم کنار بیاییم و ماسک بزنیم اما گویی تعطیلی این مراکز به کام برخی خوش نشسته است و بنای بازگشایی ندارند!

کودکانمان در فضای مجازی رها شده‌اند و چون کودکان گرسنه بر سر سفره رنگین فرهنگ غربی نشسته‌اند و هر ابتذالی به خوردشان داده می‌شود، ما سنگرهای فرهنگی کشورمان را تخلیه می‌کنیم. هنرمندی که باید الگوی جوانان ما باشد خود به آفتی تبدیل می‌شود و به جان گلزار جوانان ما می‌افتد و آن‌ها را به ولنگاری و فساد فرا می‌خواند. ما تئاتری‌ها را به نان شبشان محتاج می‌کنیم.

ولله که شرایط بیماری کرونا را درک می‌کنیم اما همان قدر که حفظ جان انسان‌ها اهمیت دارد حفظ انسانیت آن‌ها نیز اهمیت دارد، مباد که لختی بگذرد، به خودمان بیاییم و چیزی از فرهنگ و هنر غنی و هویت ایرانی اسلامی باقی نمانده باشد.

شنبه 21 فروردين 1400
03:46:22
 
 
Copyright © 2021 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT