ویژه نامه 99 < ویژه‌نامه
‌من و این اپه‌مان کرونایی‌


دکتر رضا ترنیان ـ پژوهشگر، شاعر و نویسنده
چه می‌توان گفت و چه می‌توان کرد آنگاه که غمی جانگاه، به شیوه و کرداری مرموزانه جان و جهان آدمی را در بر می‌گیرد. از آغاز پیدایی کرونا ویروس موسوم به کوئید - 19 همه‌‌ی اقشار و جوامع بشری، همه شغل‌ها و کسب‌ها و همه سنین به انحای متفاوت در تنگنای این بلای طبیعی و یا انسان‌ساز گرفتار آمده‌اند و صد البته هنرمندان و شاعران و نویسندگان به نوعی دیگر در این وانفسای کمبود مهر و عطوفت جهانی گرفتارتر شده و دل مهر‌اندیش آنان زخم‌دارتر شده است. به قول سعدی جان غم زمانه خورم یا فراق یار کشم به طاقتی که ندارم کدام بار کشم برای ما و هم‌اندیشانی همچو ما که نازکای خیال بر ضمیر حال و دل و ذهن خود می‌پروریم، نادیدن دوستان و یاران و دور بودن از گرمای دست و زبان و آغوش دوستان بسی سخت و جگرخراش بود، چه بسا که هنرمند جماعت، دلخوش به همین مقدارند، و از روزگار و شعارها و وعده‌هایش چشم پوشیده‌اند، و تنها گرمای محافل فکر و خیال و شعر و شعور است که آنان را به بند ناف زندگی وصل کرده است؛ حال با آمدن این پلشت دورکننده از یاران، تنها فضای مجاز بود که دلگرم‌کننده بود و زهی خیال دوردست!! آنگاه که تعدادی از دوستان از این امکان بهره نمی بردند و با آن سر سازش نداشتند و باز به گفته‌ی سعدی علبه الرحمه باید بسنده کنیم که می‌فرماید: ای که نیازموده‌ای صورت و حال بیدلان عشق حفیفت است اگر عیب مجاز می‌کنی به هر رو روزها و ماه‌هایی چنین ‌را، برنامه‌ای شایسته و بایسته لازم بود که هم دلتنگی‌ها کم شود و هم ارتباط همچنان برقرار مدار گذشته بگردد، چرا که دور شدن از دوستان کاسپینی و گیلانی‌ام، بیشتر شده بود و دور شدن از دوستان تهرانی همچون هوشنگ مرادی کرمانی که یار هر روزه ورزش صبحگاهی ما بود و گپ و گفت‌های طولانی در پیاده‌روی‌های پارک ملت تهران، این فراق را افزونتر می‌کرد، ندیدن علی دهباشی بزرگوار در جلسات هفتگی بخارا، ندیدن استاد سید‌عبدا... انوار شیرازی که در آستانه‌ی 97 سالگی همان پرتلاش و کوشا در حال تصحیح متون و پژوهش هستند که آرزوی سلامتی همواره و پویایی بیشمار برای حضرتشان دارم، و حتی ندیدن دوستان جوانتر در کافه کتاب و نمابیشگاه فرهنگان قریب و سایر جلسات و اندیشکده‌ها...!!! چه آنکه به دلیل بالا بودن سن دوستان مسن‌تر بایستی مراعات حال و روز و سلامتشان بیشتر توسط ما جوانترها رعایت می‌شد، و در برابر مرموزانه بودن پویش این ویروس، بایستی مراقبت بیشتری از خود و خانواده به عمل آورد. اما تلاش در نوشتن و سرودن و پژوهش نمی‌توانست بی‌رمق بماند و از برکات این اپه مان اوستایی (قرنطینه) فراغتی بود که دست داد و بسیاری از کارهای ناتمام تا حدودی به سرانجام رسید و سیر مطالعات به انجام... هر چند که چاپ کتابی از من در همان آغاز گسترش ویروس کرونا با عنوان ((بهرام بیضایی؛ زبان، هویت و قدرت)) توسط نشر وزین روزنه با مشکلاتی مواجهه شد، که اکثر اهل هنر با آن مانوسند؛ و اندوهی برای من در داشت که تمامی برنامه‌های رونمایی و نقد در مراکز استان‌های کشور را به تعطیلی کشاند، اما باز جای شکر و امتنان است که حال و قال برقرار و مطالعه و نوشتن و کوشش و جوشش، به راهی که بایسته و شایسته است گاه گاهی هموار.... با این وجود آرزوی روزهایی خوش و خرسند برای همه‌ی فرهنگسازان و فرهنگ دوستان ایرانی در سال پیش‌رو، و آغاز قرن جدید داشته و دارم...

چهارشنبه 27 اسفند 1399
06:56:00
 
 
Copyright © 2021 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT