چگونه همیشه موفق باشیم یا چگونه پاسخ منتقدان را بدهیم

مرتضی رویتوند‌‌‌

شیوه برخورد مسئولان فدراسیون فوتبال در پیش و پس از جام‌جهانی جالب است. در مسابقات انتخابی به این‌که چگونه و از بین چند تیم و با چه شرایطی به جام‌جهانی رفته‌ایم توجه نمی‌کنند؛ برایشان مهم این است که برای اولین بار در تاریخ یک اتفاقی افتاده است. یعنی یک چیزی به عنوان اولین پیدا می‌کنند. مثلا اولین تیمی که ژانویه به جام‌جهانی راه پیدا کرده است و یا اولین باری که دقیقه سی‌ودو گل زده‌ است و یا اولین باری که لباس دروازه‌بان تیم ملی سبز است. خلاصه شما یک چیزی که برای اولین بار در تاریخ است لحاظ کنید.

مسئولان پیش از قرعه‌کشی جام‌جهانی می‌گویند برای ما هیچ اهمیتی ندارد با چه تیم‌هایی هم‌گروه شویم. ما برای مراحل بالا می‌‌جنگیم. تا یک‌ هشتم نهایی که قطعی است اما پس از آن را باید ببینیم با چه تیمی مواجه می‌شویم.

ترجیح مسئولان این است در دورهای ابتدایی به آرژانتین نخوریم تا در فینال، اسطوره فوتبال، مسی را ببینیم. آنها معتقدند ما از زمانی که مسی به ما گل زد از او کینه داریم. باید او را بسپاریم به مدافعان سرپنجه تیم ملی تا بفهمد با دم شیر نباید شوخی می‌کرد!

پس از قرعه‌کشی، مسئولان نظرات کارشناسی خود را ارائه می‌کنند: نیوزیلند که هیچ! سه امتیاز را داریم. مصر هم دیگر مصر سابق نیست و «محمد صلاح» اگر خوب بود با «اشلوت» مربی تیمش، لیورپول، دعوا نمی‌کرد. این شش امتیاز در جیب ما. بلژیک هم نه، تیم قدرتمندی نیست. نسل طلایی‌اش پیر شده است و «دیبروینه» و «لوکاکو» که خسته هستند و آن «دوکو» وینگر منچسترسیتی هم خوراک مدافعان ماست. دور بعد هم دیگر فرقی نمی‌کند. بهتر است پرتغال را حذف کنیم تا رونالدو بفهمد وقتی به ایران نمی‌آید و به عربستان می‌رود باید هم توسط ایران حذف شود.

اما پس چند بازی دوستانه با حریفان، مسئولان می‌فهمند که تیم‌های رقیب قوی‌تر از تصورات آن‌هاست. پس می‌گویند حالا سه امتیاز هم بد نیست. احتمال دارد به دور بعد برویم. اصلا دور بعد رفتن هم مهم نیست؛ مهم این است که ما در جام‌جهانی حضور داشته باشیم. چه بسیار کشورهایی آرزو داشتند جای ما باشند.

ما امیدواریم تیم فوتبال کشورمان نتایج خوبی بگیرد اما اگر خدایی نکرده موفق نشود همین مسئولان عدم امکانات مناسب، نبود حمایت‌های کافی و نیز نا داوری و بدشانسی را عوامل شکست معرفی می‌کنند. در نهایت آن چیزی که برای اولین در تاریخ داشتیم را چماق می‌کنند و بر سر منتقدان می‌زنند.