قهوه‌خوری، مُدی که همه را درگیر کرده است

الهام علی بخشی

زمان زیادی نگذشته از روزهایی که با دیدن سبز شدن قهوه‌فروشی‌ها در گوشه‌وکنار شهر، آن هم با فنجان‌های داغی که دست مشتری‌ها می‌دادند، متعجب می‌شدیم. نوشیدن قهوه سال‌هاست فراگیر شده، اما تا چیزی مستقیم به زندگی روزمره‌مان نخورد، چندان درگیرش نمی‌شویم!

برای من که مدام می‌دیدم همکارانم در تحریریه قهوه فوری درست می‌کنند یا بعد از کار راهشان را کج می‌کنند و به قهوه‌فروشی محبوبشان سر می‌زنند؛ این موضوع چندان تعجب‌برانگیز نبود. اما ماجرا وقتی برایم جدی شد که مهمانی در خانه‌ام از من قهوه خواست.

قبلا این‌طور نبود که میهمان از میزبان، چنین خواسته‌های مشخصی داشته باشد. چای، میوه یا یک پذیرایی ساده، همه چیز را حل می‌کرد. اما حالا انگار قهوه آن‌قدر در زندگی روزمره‌مان جا باز کرده که دیگر خاص و ویژه به‌حساب نمی‌آید؛ چیزی است مثل نان یا چای که همه جا باید در دسترس باشد.

این روزها تب قهوه‌خوری آن‌قدر داغ شده که اگر جایی بگویی «من قهوه نمی‌خورم» احتمالا مسخره‌ات می‌کنند! چندی پیش دوستی از شهری دیگر مهمانم شد. برای کاری به قزوین آمده بود و دنبال مسافرخانه می‌گشت، اما من او را به خانه‌ام دعوت کردم. گفت تنها نیست و من هم پذیرفتم تا همراهش بماند.

صبح روز بعد، مهمانش بی‌قرار بود؛ انگار چیزی گم کرده باشد. وقتی از من سراغ سفارش آنلاین قهوه گرفت، تازه دوزاری‌ام افتاد. باورش نمی‌شد کسی در خانه‌اش نه قهوه داشته باشد، نه دستگاه قهوه‌جوشی، حتی از ابتدایی‌ترین انواعش. یکی‌یکی مدل‌های مختلف را نام می‌برد و وقتی می‌شنید هیچ‌کدام را ندارم، تعجبش بیشتر می‌شد.

واقعیت این است که آدم‌های زیادی را می‌شناسم که بعد از کارشان حتما باید یک قهوه «تیک‌اوی» بگیرند یا ساعتی در کافه بنشینند تا روزشان کامل شود. برایشان قهوه چیزی فراتر از یک نوشیدنی است؛ یک آیین روزمره. اما ما که قهوه نمی‌خوریم چه می‌کنیم؟ چای می‌نوشیم، چرتی کوتاه می‌زنیم یا صبر می‌کنیم حالمان سر جایش بیاید. شاید هم شب را در آرامش می‌گذرانیم بی‌آنکه بخواهیم مثل بقیه تمام روز پرانرژی و در تکاپو باشیم.

البته منکر نیستم که شغل‌هایی مثل کار ما ــ که شب و روز نمی‌شناسند ــ نیاز به ذهنی آماده دارند. اما تجربه شخصی‌ام می‌گوید قهوه برایم آماد‌گی نمی‌آورد؛ تنها بی‌خوابی شبانه را هدیه می‌دهد. برای همین ترجیح می‌دهم آماد‌گی ذهنم را از راه دیگری به دست بیاورم، نه از فنجانی قهوه که بیشتر شبیه به مد روز شده است تا نیازی واقعی… .