پایکوبی سه شیرها در شب بزک کرده!

امید مافی

میان دهشت عشق و مرگ، فوتبال سراسیمه به معبد خود بازگشت و سه شیرها سوار بر قالیچه سلیمان از آسمان نروژ گذشتند تا طلسم کهنه را بشکنند. آنجا در رستاخیز میامی، خاطر ابرهای ناشناس از رعد و برق فرشته‌ای به نام بلینگام مکدر شد تا باران بی‌هنگام و بی‌هوا ببارد و همه غم‌های کوچک و بزرگ تیفوسی‌های جزیره را بشوید.

وقتی هالند از جلد اصلی خود خارج شد و پشت دیوار بلند حریف ماند و وقتی زور وایکینگ‌ها به سربازان مرموز بریتانیا نرسید، باد به پرچم انگلیس وزید و دیوید بکهام در جایگاه وی آی پی سر به آسمان سایید. این‌گونه شد که شمالی‌ها در آوردگاه ینگه دنیا رودست خوردند و با آخرین سوت مردی شبیه میرغضب عاصی، کلافه و ناکام جام را به مقصد اسلو ترک کردند.

حالا سه شیرها خود را به جمع چهار تیم برتر دنیا رسانده‌اند و تنها دو ملاقات تا تسخیر جام جهانی و رقم زدن فصلی جدید فاصله دارند. حالا توخل در قامت فرمانده می‌تواند جوخه را به صف کند و فرمان آتش دهد تا خواب‌های بیات شده تعبیر شوند و قطب نمای شکسته، لندن را نشان سینه چاک‌های مخمل سبز دهد.

برای انگلیس اما زندگی ادامه دارد و آنها برای تاریخ‌سازی باید تیمی را خاکمال کنند که با اسطوره ازلی ابدی‌اش فقط به قهرمانی می‌اندیشد و از زانو زدن در نیمه نهایی متنفر است. در چنین شرایطی می‌توان پیش‌بینی کرد جنون به بالاترین حد خود برسد و دشواری تکلم فوتبال را دیوانه کند.

آیا کاپیتان هری‌کین و دار و دسته‌اش این پتانسیل را دارند که در شب بزک کرده جام حماسه‌ای دیگر بیافرینند. آیا اسکالونی متواضع قادر است توخل متبختر را وادار به تعظیم کند. پلک نمی‌زنیم و در گام‌های واپسین یک تورنمنت هولناک در انتظار نمایشی می‌مانیم که اشک‌ها و لبخندهای محنت‌آبادی به نام دنیا را برای ساعاتی به سکوت محض ترغیب خواهد کرد‌.