(ویژه‌نامه نوروز 1404) ۳ پاراگراف از نازنین نظام شهیدی

(۱) زیر ابرهای تو ایستاده‌ام و گلویم گرفته است. کنار بهار تلفن زنگ می‌زند، این ابتدای باران‌هاست… گوشی تلفن ابری‌ست، رنگ‌ها گرد شماره‌گیر می‌پیچند، بوی باران بر انگشتانم حلقه می‌زند، روی سیم‌هایی که به اندازه‌ی این هجرانی سیاه و طولانی‌ست، بر صدایت بوسه می‌زنم و ناگهان بهاری میان بارانم.

(۲) این آسمان‌ها را بگیر و بیا تا نشانی دست‌های ما راه اندکی باقی‌ست… ابرها هنوز نرسیده‌اند، قله‌ها تاریک نشدند، چرا برف نبارید، آسمان هنوز به پایان نرسیده است، اما قله بلندتر است…

(۳) گفتم داستان را دیگری بنویسد، من از بهار زیباتر نمی‌دانم، من از سقف درختان بلندتر نخواهم نوشت، داستان را دیگری بنویسد، با طالعی که منجم می‌بیند!