یاری عزیز

محمدعلی سجادی ـ نویسنده، شاعر و فیلمساز

با غلامحسین لطفی عزیز در حوالی سال ۵۶ آشنا شدم. در تئاتر و نمایش می‌دیدمش. پیشتر او را در دانشکده هنرهای زیبا می‌دیدم ولی آشنای هم نبودیم؛ هر چند همگی شهروندان شهر شهود و شعور بودیم و هستیم.

یادم هست لطفی داشت نخستین فیلم سینمایی‌اش را با مشقت می‌ساخت. به همراه دوستی مشترک، یونس بهی میلاد به سر صحنه فیلمش رفتیم؛ در سینمایی در خیابان گرگان شاهرضا. روزهایی را با هم طی کردیم. با او و میلاد، که خودش داستانی است.

در یاد دارم کمابیش که برای نخستین فیلم شانزده میلی‌متری‌ام «ریل» ۱۳۵۹پی بازیساز می‌گشتم و او را به همراه زنده یاد حمید لبخنده یافتم. دو یار از دیار نمایش که سپس‌تر شدند یاری عزیز از یاران من.

در آن فیلم ما پول نداشتیم. یعنی اکبر عالمی که آن‌گاه رئیس تولید اداره سمعی بصری ارشاد بود گفت: «همه چیز به تو می‌دهم جز پول» گفتم باشد چون می‌خواستیم فیلم را بسازیم .

به همراه تعدادی اندک از یاران اداره و بیرون دست به کار شدیم. مکان فیلمبرداری در حوالی خاورشهر بود. جایی در میان سواری‌های قراضه و زنگ زده. لطفی باید نقش پیر تنها و خنزرپنزری را بازی می‌کرد. خودش، در آینه شکسته چهره‌نگاری می‌کرد با وسایل ابتدایی. با هم به بازار سیداسماعیل رفتیم. همانجا برایش تنپوش تهیه کردیم. از آنجایی که بی‌چیز بودیم؛ ولی چیزی داشتیم که پرتوانمان می‌کرد؛ انگیزه. او با آمدن و رفتن یک غریبه (لبخنده) روبرو می‌شود.

یادم هست کرین و اسپایدر را که از فیلم کاروان‌ها (۱۳۵۶) مانده بود بکار گرفتیم. باید خودمان آن را حمل می‌کردیم. از سرجاده تا آلونکی که ساخته بودیم راه بسیار بود. من و غلام و اصغر مبرهنی یار فیلمبردار و حمید نازنین آن را چون جنازه‌ای آهنین به سر صحنه می‌بردیم. پس از چند روز غلام گفت شب‌ها خواب می‌بیند که این چهارچرخه (الماک) آهنین هی بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود و کابوس او را می‌سازد. بماند که در واپسین روز دریافتیم راهی باریک از پشت به الونک بود و ما بیهوده جنازه‌کشی کردیم!

با لطفی بودیم و نبودیم و کارهایش را هم پی می‌گرفتیم. پس از سال‌‌ها در فیلم سینمای بازیگر ۱۳۷۶ پس از یک خانه‌نشینی ۵ ساله اجباری دوباره دست به کار شدم. پس از آن فیلم شیفته را با هم کار کردیم. غلام هم سینما می‌دانست و می‌داند و هم به بازی‌سازی مسلط بود. برایش آرزوی تندرستی و آرامش دارم.