مردی که شکست را نمی‌شناخت!

محمدرضا رجایی‌پور

درگذشت عبداله موحد؛ اسطوره‌ای کم‌ نظیر و شاید بی‌نظیر در تاریخ ورزش ایران بهانه‌ای تلخ اما شایسته برای نوشتن متنی عمیق و درخور است. با درگذشت عبداله موحد ایران یکی از خالص‌‌ترین چهره‌های پهلوانی و یکی از بی‌‌بدیل‌‌ترین قهرمانان تاریخ خود را از دست داد. مردی که نامش نه تنها بر تشک که در حافظه جمعی یک ملت به عنوان نماد تلاش؛ فروتنی و پیروزی حک شده است. موحد دارنده شش مدال طلای جهان و المپیک سال‌ها پیش از آنکه از وطن دور شود و در غربتی تلخ خانه بگیرد در قلب ایرانیان جایی ساخته بود که فاصله جغرافیا هرگز نتوانست آن را کم‌ رنگ کند. او هم‌ دوست و هم‌ نفس جهان‌ پهلوان غلامرضا تختی بود. نسلی از قهرمانان که پهلوانی را فقط در قدرت بازو نمی‌دیدند بلکه در اخلاق؛ سکوت نجیبانه و نجابت بی‌ادعا معنا می‌کردند. موحد از همان طینت بود. قامتش شاید در میدان نبرد بلند می‌شد‌ اما در زندگی خمیده از فروتنی و احترام بود.

مرگ او بر اثر سکته قلبی در آمریکا پایان جسمانی مردی‌ست که سال‌ها پیش جایگاهی جاودانه برای خود ساخت. آن‌ قدر بلند که اتحادیه جهانی کشتی او را در ردیف یازدهم تالار مشاهیر قرن بیستم نشاند. جایگاهی شایسته برای کسی که سبک؛ تکنیک و روحش هنوز الگوی نسل‌های تازه است.

عبداله موحد رفت. اما ردّ قدم‌‌هایش بر تشک کشتی ایران هرگز پاک نخواهد شد. او نه فقط قهرمانی بزرگ؛ که فصلی از تاریخ ورزش این سرزمین بود. فصلی که اکنون بسته شد؛ اما هرگز فراموش نخواهد شد.