دو اِلمان در یک میدان!

ستاره قریب

میدان‌های یک شهر، همچون نگین‌هایی در تاج شهری هستند که هویت، تاریخ و سلیقه زیبایی‌شناسانه یک جامعه را به رخ می‌کشند. آنها تنها محل تردد نیستند، بلکه ویترینی از فرهنگ و هنر مردمان آن دیارند.

به تازگی و با اقدامات و تلاش‌های شایسته شهرداری قزوین، تندیس زیبا و وزینی از سردار رشید اسلام «شهید حسن‌پور»، در میدان مزین به نام این شهید رونمایی شد این اقدام را باید گامی بلند در جهت زنده نگاه داشتن یاد و خاطره شهدا و ارج نهادن به مقام والای آنان دانست. این تندیس جدید، المانی شایسته و نمادی درخور برای میدانی با چنین نام بزرگی است.

اما با کمال تاسف، نگاه که می‌دوزیم، المان قدیمی‌تری را نیز در همان میدان مشاهده می‌کنیم که البته به تازگی رنگ‌آمیزی شده است و دیگر از کثیفی و خرابی آن خبری نیست؛ اما اینجا است که پرسش بزرگی در ذهن هر رهگذری شکل می‌گیرد: چرا باید در یک میدان، دو المان وجود داشته باشد؟یکی در مرکز و دیگری در گوشه!

وجود دو المان، نه تنها بر تمرکز بصری میدان لطمه  می‌زند، بلکه باعث سردرگمی در مفهوم اصلی میدان می‌شود. چشم بیننده و ذهن او میان دو نماد سرگردان می‌ماند. این «دوگانگی»، از شکوه و غرور تندیس جدید شهید کاسته و هویت میدان را مبهم و دوپاره می‌سازد.

از سوی دیگر، وضعیت نامناسب تعدادی از درختان یا نحوه کاشت آنها، بر این آشفتگی بصری دامن می‌زند و در کنار المان قدیمی، نمای کلی میدان را آشفته و بی‌نظم کرده است.

پرسش از مسئولان محترم این است:

آیا طرح جامع و تفکرانه‌ای برای ساماندهی نهایی این میدان وجود دارد؟ آیا قرار است المان قدیمی به مکانی شایسته‌تر منتقل شود تا میدان شهید حسن‌پور، به حق، دارای یک هویت واحد و باشکوه حول محور تندیس این شهید بزرگوار گردد؟ و آیا برنامه‌ای برای هرس و ساماندهی درختان میدان در نظر گرفته شده است؟

ما مردم، قدردان نصب تندیس شهید حسن‌پور این سردار رشید اسلام هستیم، بیایید اجازه دهیم میدان شهید حسن‌پور، با یک المان متعالی و یک فضای سبز منظم، به نمادی باشکوه و یگانه برای شهرمان تبدیل شود؛ نمادی که در شأن نام آن شهید والامقام باشد.