در ستایش دوست امن
- شناسه خبر: 62528
- تاریخ و زمان ارسال: 22 تیر 1404 ساعت 07:30
- بازدید :
نون.کاف
دوستی، بعد از آنکه خانهام را ترک میکند، پیام میدهد و عذرخواهی میکند که امروز خیلی سرحال نبوده.
مینویسد اگر برای اتفاقی که اذیتش کرده، زیادی غر زده، ببخشمش.
چند وقت قبل هم دوست دیگری، در یکی از دیدارها گلایه کرده بود که چرا حال خوشی نداشتهام و انرژیاش را گرفتهام.
پاسخم به هر دوی آنها یکی بود: دوست، و آستان دوست، باید امنترین و امینترین پناهگاه ما باشد؛ جایی که بشود با حال خوب و بد به آن پناه برد.
دوست باید کسی باشد که بشود بیدروغ و بینقاب، کنارش نشست. اگر حالمان بد است، بشود با خیال راحت بد بود.
اگر از دنیا خستهایم، غر بزنیم. اگر شادیم، بخندیم و دست در هوا بچرخیم و پا بر زمین بکوبیم، بدون اینکه نگران باشیم شادیمان را به حساب سطحینگری یا بیدردی بگذارند.
شاید این نگاه زیادی آرمانی بهنظر برسد. شاید بگویید کم نبودند آنهایی که در لباس دوست آمدهاند و دشمنی کردهاند.
دوستهایی که از پشت خنجر زدهاند، رقیب شدهاند، حسادت کردهاند، زخمهای ما را شنیدهاند و بعد، از همان زخمها، راهی به دل ما باز کردهاند تا ضربهشان کاریتر باشد.
بله، این هم بخشی از واقعیت است. اینکه گاهی اعتماد به نامِ دوستی، در دل آدم گره میزند.
دوستهایی هم بودهاند که بهجای مرهم، زخم بودهاند. کسانی که حرفهایمان را بردهاند، پشت سرمان گذاشتهاند، با آسیبهایمان بازی کردهاند.
اما من باور دارم سهم اینها را باید به حساب «آدمنما»ها گذاشت، نه خودِ رفاقت.
اینها شکستِ مفهوم دوستی نیستند، بلکه فقط نمونههای ناموفق و اشتباه آناند.
بهقول کامو، «تنها دوستیست که میتواند مرد را از تلخی این جهان نجات دهد، حتی وقتی جهان بهتر نمیشود.»
و من باور دارم، حتی اگر دنیا پر از دوستیهای پوشالی باشد، باز هم وجود حتی یک دوست واقعی، برای امیدوار ماندن به انسان کافیست. دوستی که بشود پیش او بینقاب بود. خسته بود، خاموش بود، بیانرژی بود. یا آنقدر شاد بود که ترانهخوان، در خیابان راه رفت. و هیچوقت، هیچوقت بابت خود بودن، شرمنده نشد.
مثل سعدی که در گلستان نوشت:
«دوستی را دیدم که در همه احوال، یارِ روز بد بود، نه فقط شریکِ روز خوش.»
شاید در روزگاری که اعتماد، کمیابترین سرمایه انسانیست، دوستیِ واقعی شبیه افسانه باشد.
اما من ترجیح میدهم این افسانه را باور کنم. چون بودنش ـ حتی اگر نادر باشد ـ از نبودنش نجاتبخشتر است.
