شگفت‌زده نشوید! اینجا قزوین است!

مرتضی رویتوند‌‌‌

شهر ما قزوین، شهری زیبا و تاریخی است و پایتخت خوشنویسی ایران نامیده می‌شود؛ اما گاه رویدادهایی رخ می‌دهد که شاید به‌زودی شاهد آن باشیم که لقب «شگفت‌انگیزترین شهر ایران» هم به قزوین برسد.

راستش را بخواهید، چندی پیش یکی از اعضای شورای شهر قزوین در اعتراض به شهردار ـ که معتقد بوده است او (یعنی شهردار) چماق‌به‌دست است و مدیریتش به سبک پادگانی است ـ با چماق وارد صحن علنی شورای شهر شده است.

به درستی و نادرستی این اقدام کاری نداریم؛ اما اگر قرار باشد شیوه اعتراض اعضای شورای شهر این‌گونه نمادین و شاید بشود گفت «پرفورمنس سیاسی» (اجرای اعتراضی) باشد، زین پس اعضای شورا کار سختی خواهند داشت.

مثلاً در نظر بگیرید عضوی به ساخت‌وساز در شهر اعتراض دارد؛ او حتماً باید با چند شاخه تیرآهن وارد شورای شهر شود.

یا این تصویر را ببینید که یک نماینده با یک کیسه سیمان بر دوش وارد صحن می‌شود؛ این نماینده حتماً به گرانی سیمان اعتراض دارد.

یا اگر شنیدید نماینده‌ای چند هفته به شورا نیامد، شک نکنید خودش را مغزی شگرف دانسته و به «فرار مغزها» اعتراض داشته است.

اعتراض به مدیریت باغ‌وحش نتیجه‌ای ترسناک دارد؛ تصور کنید چند پلنگ (حیوان پلنگ) در میان نطق نمایندگان، بین صندلی‌های شورا قدم بزنند.

اعتراض به اختلاس کار سختی است؛ این کار نمادین نیست، باید حتماً فعل اختلاس صورت بگیرد. پس بهتر این است که نماینده‌ای در مورد اختلاس اعتراض نکند.

ما صمیمانه آرزو می‌کنیم همه جلسه‌های شورای شهر مفید و تأثیرگذار باشد؛ اما اگر خدایی نکرده جلسه‌ای مفید نبود، یک نماینده باهوش می‌تواند با گرفتن یک عکس دسته‌جمعی از شورای شهر، به ناکارآمدی مدیران در جامعه اعتراض کند.

برای اعتراض به حضور جیب‌برها در شهر، یک نماینده باید در صحن، جیب بقیه نماینده‌ها را بزند.

اما نماینده‌ای برای اعتراض به قطعی برق نیاز نیست کاری بکند، چرا که خود برق می‌رود. البته نگارنده نمی‌داند که برق شورای شهر هم می‌رود یا نه؛ اما امیدوار است برود و حداقل چند جلسه شورا در گرما و بدون کولر برگزار شده باشد. لطفاً این موضوع را به نگارنده اطلاع دهید تا بداند یادداشت بعدی‌اش طنز باشد یا تراژدی!