در باغ تیمور گیلاس بود اما در روستا نبود!

مرتضی رویتوند‌‌‌

در روستایی دور، گیلاس به وفور یافت می‌شد. «تیمور» باغ گیلاس بزرگی داشت و با توجه به قیمت مناسب گیلاس باغ تیمور، همه مردم می‌توانستند از تیمور، گیلاس بخرند.

تا آنکه همای سعادت از این روستا به روستای دیگری کوچ کرد و در روزی از روزها، خان روستا خرید گیلاس را ممنوع و خوردنش را جرم اعلام کرد و پس از آن، آدم‌هایش در اطراف باغ تیمور حصار کشیدند.

مردم اعتراض کردند و آدم‌های خان با ارائه تکه‌ای کاغذی شبیه سند که از دید خودشان سندی معتبر بود گفتند خوردن گیلاس برای سلامتی ضرر دارد و در مقابل، مردم هم با ارائه اسناد معتبر ثابت کردند خوردن گیلاس نه تنها ضرر ندارد بلکه برای حفظ سلامتی ضروری ‌است؛ اما طبیعتاً به دلیل قدرت خان و آدم‌هایش، سندهای آن‌ها تأثیرگذارتر بود!

ناگفته پیداست اعتراض مردم مبنی بر اینکه بگذارید خودمان به فکر سلامتی‌مان باشیم و جای ما تصمیم نگیرید هم ره به جایی نبرد.

باری، گیلاس ممنوع شده بود در روستا خبری از گیلاس نبود. اما مردم دلشان گیلاس می‌خواست. خبر رسید که در چند فرسنگی روستا، گیلاس‌فروش دوره‌گردی گیلاس می‌فروشد. از آن پس از میان مردم آن‌هایی که می‌توانستند سختی راه را به جان بخرند می‌رفتند و از گیلاس‌فروش دوره‌گرد گیلاس می‌خریدند. پس از مدتی خان از این ماجرا خبردار شد و رفتن مردم روستا به سمت روستای دیگر را ممنوع کرد و تهدید کرد هر کسی فکر خوردن گیلاس به ذهنش خطور کند به زندان می‌افتد.

در این بین، چندین و چند بار آدم‌های تیمور در حال خوردن گیلاس در باغ تیمور دیده شدند و این امر باعث بالا گرفتن اعتراض مردم شد. خان تحت فشار بود؛ از یک سو خوردن گیلاس را به دلیل مضراتش ممنوع اعلام کرده بود و از سوی دیگر برای ممنوعیت گیلاس اعتراض می‌کردند!

پس به دستور خان، مغازه‌ای در روستا افتتاح و آن را پر از گیلاس‌های باغ تیمور کردند و به مردم گفتند: گیلاس که برای سلامتی ضرر دارد، این میوه‌ای که می‌بینید فقط شبیه گیلاس است و نامش «آگلاس» است. مردم هر چه به آگلاس نگاه می‌کردند فرقی بین آن و گیلاس پیدا نمی‌کردند اما به دلیل قدرت خان، این میوه را به نام آگلاس پذیرفتند.

قیمت آگلاس از گیلاس بیشتر بود و از آن گذشته، آگلاس هم برای همه نبود و فقط برخی از مردم می‌توانستند با گرفتن دست‌خطی از خان، آگلاس بخرند.

در نهایت تعیین این‌که مردم چه‌قدر می‌توانند آگلاس بخرند و روزانه چه‌قدر می‌توانند آگلاس بخورند و چه وقت‌هایی می‌توانند آگلاس بخورند بر عهده آدم‌های خان بود.