جام در نقطه جوش!

امید مافی

آنچه در خاطره می‌ماند از خاطر نمی‌گریزد و لابد سه رنگ های اکوادور این را می‌دانستند که پس از ذبح ژرمن‌ها تا حد مرگ شادی کردند و نیوجرسی را روی سرهای خود گرفتند. آن سوتر نروژ با ستاره‌های متفرعن خود چهار بار برابر خروس‌های فرانسه زانو زد تا وایکینگ‌ها پی ببرند روزهای سختی را پیش رو دارند و اگر نجنبند با سرافکندگی به خانه برمی‌گردند.

جام حالا به جاهای حساس خود رسیده و جدا شدن ارتش‌های تا بن دندان مسلح از قشون‌های مستأصل به حتم بر جذابیت‌های فستیوال بیست و ششم خواهد افزود. جام جایی برای گردان‌های از پیش باخته‌ای چون عراق نیست که در یک بازی پنج بار تحقیر می‌شوند و حکم زنگ تفریح رقیبان را پیدا می‌کنند.

حالا که ۳۲ تیم سینه‌خیز خود را به مرحله حذفی رسانده‌اند می‌توان پیش‌بینی کرد تب جام جهانی به چهل درجه برسد و از پاشویه فرماندهان خسته جان کاری ساخته نباشد. حالا می‌توان نفس را در سینه حبس کرد و به نمایش شورانگیز سلسائو برابر چشم فندقی‌های ژاپن خیره شد و در انتظار رقص سامبا در ینگه دنیا پلک نزد. این اعجاز فوتبال است که حظ وافر را بر آوردگاه‌های ملتهب حاکم می‌کند و ریه‌ها را از خاطرات نوشین و ناگوار پر و خالی می‌کند.

از اینجا تا ایستگاه آخر باید به فیلم‌های سیاه و سفید صامت زل زد و به این اندیشید جهان طول موج‌های متفاوتی دارد، در هنگامه‌ای که هیچ تیمی در حاشیه امنیت قدم نمی‌زند و یحتمل ناکامی غول‌ها منتج به بوسه‌های تفنگدارانی خواهد شد که از قرابت گیج‌کننده تاکتیک‌ها هراسی به دل راه نخواهند داد و فاصله حضیض تا اوجی عزیز را در طرفه‌العینی طی می‌کنند.

اینک جام جهانی شبیه جدول کلمات متقاطعی است که قرار بر این شده جوابش در روزنامه چاپ شود. بالاخره همه چیز روشن خواهد شد و میلیون‌ها نگاه، شکوه واقعی جام را جستجو خواهند کرد از کنار جعبه جادو جُم نخورید و با رقص شوالیه‌های مرتع سبز بازیگوشی کنید لطفا.