(ویژه نامه نوروز 1404) بُحران­نامه!

نیست  بحـرانی‌تر از احـوال مـا
باغبــانِ  دَهــر،  از   روزِ    ازل
تـا  نگیـرد خِــرّ  ما  را  روزگـــار
از تولــد تـا زمــان مــرگ هـم
گــاه، طوفانی مهیـب از آسمــان
یا زمانی سِیــل با  خود  می‌بـرد
هرچه ما گفتیم، ایمن نیست شهر! وای اگر روزی بیایــد زلــزلــه !
گرچه تا این لحظه شانسی زنده‌ایم
آزمــونِ سخت یا قانـونِ جــذب
ما مگــر آفـت­رُبـــای عالَمیــم؟
خشکسالی‌های پی در پی، سپس
در بهــاران هم تگــرگی می‌کند
هر چه ما با صرفه­جویی ساختیم
می‌رسد هر ساله ویروسی ز چیـن
صحبت از بُحرانِ جمعیت کنیــم
ماکه «جان­سختیم» و در بازی خوشیم
صبرِ ایــّوبی که بیش از حــد بـُوَد
حالم از این وضعِ بحرانی بــد است
بــوی نـوروز و گرانـی می‌رسـد!

ای دریغ هر سال از پارسال مـا !
قصد کرده تا بگیـرد حــال مــا !
نیست دست­بــردار از امثال مــا !
دائمـاً می‌جوشــد آدِرنــال مـا !
می‌شود پیوسته ضـدّ حـال مـا !
آب بـازی، خــانه و امـوال مـا !
هیچکس نشنید قیـل و قـال مــا !
مرگ می‌آیـد به استقبــال مـــا !
ریخت آخر، یال و این کوپال ما !
هست تنهـا حرف و استدلال مــا !
هـر بلایـی می‌کنــد دنبـال مــا !
جنگل و دریاچــه در اِشغــال مـا !
پاک غارت، میوه‌هـای کــال مـا !
نا ترازی بُرد از چنگال ما !
قــوز بالا قــوز، این اقبــال مــا !
خلـوت و بیکـار، ثبت­احـوال مـا !
«مافیـاها» راضـی از جنـجــال مـا !
هست آری بـدترین  اِشکـال مـا !
باز پیدایَش شـد این تبخـال مـا !
یا محوِّل، نیک گردان سـال مـا …