نوشتن باعث ایجاد شفافیت ذهنی میشود
- شناسه خبر: 83020
- تاریخ و زمان ارسال: 28 اردیبهشت 1405 ساعت 07:30
- بازدید :
مترجم: جمیله مجابی ـ کارشناس ارشد روانشناسی
علوم اعصاب توضیح مىدهد که چرا نوشتن باعث ایجاد شفافیت ذهنى مىشود. عمل نوشتن، امرى عادى و جهانى است و مغز را تغییر مىدهد. از نوشتن سریع یک پیامک داغ گرفته تا تحریر یک سرمقاله، نوشتن به شما این امکان را مىدهد که فورا درد خود را نام برده و از آن فاصله بگیرید. نوشتن مىتواند وضعیت ذهنى شما را از غرق شدن و ناامیدى به وضوح و روشنى تغییر دهد ـ تغییرى که نشاندهنده انعطاف پذیری است.
روانشناسى، رسانه و صنعت سلامت، برداشتهاى عمومى از تابآورى را شکل مىدهند. دانشمندان علوم اجتماعى آن را مطالعه مىکنند، روزنامهنگاران آن را تجلیل میکنند و برندهاى سلامت آن را مىفروشند.
همه آنها داستان مشابهى را روایت مىکنند: تاب آورى یک ویژگی فردى است که افراد مىتوانند با تلاش آن را تقویت کنند.
انجمن روانشناسی آمریکا، تابآوری را به عنوان یک فرآیند مداوم رشد شخصی در طول چالشهای زندگی تعریف میکند. تیترهای خبری به طور معمول افرادی را ستایش میکنند که در مواقع سختی تسلیم نمیشوند یا به دنبال روزنههای امید میگردند. صنعت سلامت، خودسازی بیوقفه را به عنوان راهی برای تابآوری ترویج میدهد.
من، به عنوان استاد مطالعات نوشتارى در کارم تحقیق میکنم که چگونه افراد از نوشتن براى گذر از آسیبهای روحى از تمرین تابآورى استفاده مىکنند. من شاهد بودهام که هزاران دانشجو براى گذر از احساسات و یافتن حس تعلق به کلمات نوشتارى روى مىآورند. عادات نوشتارى آنها نشان مىدهد که نوشتن، تابآورى را تقویت مىکند.
بینشهایى از روانشناسى و علوم اعصاب مىتواند به توضیح چگونگی این امر کمک کند. نوشتن، مغز را از نو، سیمکشى مىکند. روانشناس، جیمز پنبیکر در دهه ۱۹۸۰، یک تکنیک را براى کمک به بیماران در پردازش نوشتن به نام «تروما و چالشهای روانى» ابداع کرد. با این تکنیک، نوشتن مداوم در مورد چیزی دردناک به ایجاد فاصله ذهنى از تجربه کمک مىکند و بار شناختى آن را کاهش مىدهد.
به عبارت دیگر، برونریزى پریشانى عاطفى از طریق نوشتن، امنیت را تقویت مىکند. نوشتن، درد را به کتابى استعارى روى قفسه تبدیل مىکند که آماده است تا با نیت دوباره باز شود. این کار به مغز سیگَنال مىدهد که «دیگر نیازى به حمل این [کتاب] ندارى.»
این کار ترجمه احساسات و افکار به کلمات روى کاغذ است. همچنین شامل فعال کردن سیستمهاى بینایى و تبدیل آن خاطرات به زبان حرکتى مغز میشود. فرآیند ادغام به افراد این امکان را مىدهد که تجربیات دردناک را از نو شکل دهند و احساسات خود را مدیریت کنند. در اصل، نوشتن مىتواند به آزاد شدن ذهن براى بودن در اینجا و اکنون کمک کند.
حالت حضورى که نوشتن مىتواند ایجاد کند، صرفا یک احساس انتزاعى نیست؛ بلکه فعالیت پیچیدهاى را در سیستم عصبى منعکس مىکند.
مطالعات تصویربردارى مغز نشان مىدهد که بیان به تنظیم احساسات کمک میکند. احساسات در قالب کلمات، برچسبگذاری احساسات، چه از طریق فحاشى و ایموجى یا کلماتى که با دقت انتخاب شدهاند ـ مزایاى متعددى دارد. این کار آمیگدال، خوشهاى از نورونها که تهدید را تشخیص مىدهد و پاسخ ترس را تحریک مىکند ـ را آرام میکند.
به عبارت دیگر، عمل سادهای به شما کمک میکند تا از واکنش به پاسخ تغییر حالت دهید. به جاى این که با احساسات خود یکى شوید و آنها را با واقعیت اشتباه بگیرید، نوشتن مىتواند به شما کمک کند تا از آنچه در حال رخ دادن است آگاه شده و براى اقدام آگاهانه آماده شوید.
تهیه یک لیست، حتى کارهاى نوشتارى پیش پا افتاده بخش هایى از مغز را که در استدلال و تصمیمگیری کارها، دخیل هستند، تحریک مىکند و به شما کمک مىکند تا تمرکز خود را بازیابید.
انتخاب نوشتن، انتخاب معنا بخشیدن نیز هست. مطالعات نشان مىدهد که داشتن حس عاملیت، هم پیشنیاز و هم نتیجه نوشتن است. با این اوصاف، نوشتن پتانسیل تغییر مداوم ذهن را دارد. نوشتن نه تنها بیان مىکند، بلکه به طور فعال هویت را نیز ایجاد مىکند.
نوشتن همچنین وضعیت روانى شما را تنظیم مىکند. کلماتى که مىنویسید، خود گواه این تنظیم هستند ـ گواهی بر انعطاف پذیری.
ایجاد تاب آورى از طریق نوشتن
این نکات مبتنى بر تحقیقات مىتوانند به شما کمک کنند تا یک تمرین نوشتارى مناسب براى تابآوری ایجاد کنید:
1ـ تا جایی که ممکن است با دست بنویسید.
برخلاف تایپ کردن یا ضربه زدن روى صفحه نمایش، نوشتن با دست به هماهنگی شناختى بیشترى نیاز دارد. این کار تفکر شما را کُند مىکند و به شما امکان مىدهد اطلاعات را پردازش کرده، ارتباط برقرار نمایید و معنا ایجاد کنید.
2ـ از چیزهای کوچک شروع کنید و آن را روزانه بنویسید.
این کار را به طور منظم انجام دهید. حتى نوشتن یادداشتهاى کوتاه در مورد روزتان ـ چه اتفاقى افتاده، چه احساسى دارید، چه برنامهاى دارید یا قصد انجام چه کارى را دارید. این عمل مىتواند به شما کمک کند تا افکار را از سرتان بیرون کنید و نشخوار فکرى را کاهش دهید.
3ـ قبل از اینکه واکنش نشان دهید بنویسید.
وقتی احساسات قوى به سراغتان مىآیند، ابتدا آنها را بنویسید. یک دفترچه یادداشت در دسترس داشته باشید و عادت کنید قبل از اینکه چیزی را بگویید، آن را بنویسید. این کار مىتواند کمک کند تا با هدف و وضوح عمل کنید.
4ـ نامههایی بنویسید که هرگز نفرستادهاید.
احساساتتان را ننویسید؛ آنها را خطاب به فرد یا نوشتن موقعیتى که شما را آزار میدهد بنویسید.
5ـ با نوشتن به عنوان یک فرآیند برخورد کنید.
هربارکه چیزی را پیشنویس کرده و در مورد آن نظرخواهى مىکنید، تمرین مىکنید که به عقب برگردید و دیدگاههای جایگزین را در نظر بگیرید. اعمال آن بازخورد و خودآگاهى را تقویت کرده، از طریق اصلاح مىتواند اعتماد به نفس ایجاد کند.
تابآورى مىتواند به اندازه نوشتههاى روزانهاى که افراد مىنویسند، ایمیلهایى که رد و بدل مىکنند، فهرست کارهایى که انجام مىدهند و حتى مقالههایى که دانشجویان براى اساتید مىنویسند عادى باشد. عمل نوشتن، اقتباسى در حال انجام است.
مقاله از The ConversationCreative ـ by Emily Ronay Johnston
