اینان سربازان بی‌‌سلاح دشمن هستند

رضا عسگری، فعال سیاسی

در روزهایی که جان‌برکفان نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با تمام توان  در خطوط مقدم ایستاده‌‌اند و برای حفظ تمامیت ارضی و امنیت ملی این سرزمین می‌‌جنگند، خطر دیگری از پشت جبهه سر برآورده است؛ خطری که شاید کمتر دیده شود، اما اثرش می‌تواند از بسیاری از تهدیدهای بیرونی مخرب‌‌تر باشد: اختلاف‌‌افکنی سازمان‌‌یافته و هدفمند.

امروز بیش از هر زمان دیگری روشن است که دشمنان این مرز و بوم، علاوه بر جبهه  نظامی، جبهه‌‌ای نرم با استفاده از فضای رسانه‌‌ای نیز گشوده‌‌اند. در این جبهه، سربازانشان نه تفنگ به دست دارند و نه یونیفرم نظامی؛ بلکه با زبان و قلم در فضای مجازی فعالیت می‌‌کنند. اینان همان کسانی هستند که به هر بهانه‌‌ای به جریان‌‌های سیاسی کشور می‌‌تازند، به فعالان سیاسی جناح‌‌های رقیب توهین و فحاشی می‌کنند، شخصیت‌‌های سیاسی منتسب به جریان‌‌های شناسنامه‌‌دار کشور را با القاب رنگارنگ مورد هتک حرمت قرار می‌‌دهند و مردم را علیه مسئولان می‌‌شورانند.

این گروه در کنار گروهی دیگر از اختلاف‌‌افکنان که اقشار مختلف جامعه را برای برخوردهای فیزیکی تحریک می‌‌کنند، خواستار تسلیح مردم و ایجاد جنگ داخلی می‌‌شوند و حتی از شهادت و مجروح‌ شدن سربازان وطن و دانشمندان، شخصیت‌‌های سیاسی و مردم عادی نیز ابراز شادی می‌‌کنند؛ همه و همه نمک بر زخم ملت می‌‌پاشند.

این گروه مشکلات طبیعی ناشی از شرایط جنگی را بهانه‌‌ای برای هجمه همه‌ جانبه به دولت و نظام قرار داده و خواستار عزل و برکناری رئیس‌جمهور شده و به مقامات مختلف سیاسی و اجرایی توهین کرده و تهمت‌‌های ناروا وارد می‌‌کنند و با نشر تحلیل‌‌های نادرست، هم توان نظامی کشور را تضعیف می‌‌کنند و هم دشمن را دست‌‌کم می‌گیرند.

در این میان، نباید از تلاش‌‌های آشکار آمریکا و اسراییل برای ایجاد ناامنی و آشوب در داخل ایران غافل شد. این دو کشور نه تنها به حمایت رسانه‌‌ای و سیاسی از مخالفان نظام بسنده نکرده‌‌اند، بلکه طبق اذعان صریح مقامات عالی‌ رتبه‌‌شان، به ارسال اسلحه برای مخالفین و تحریک ناآرامی‌‌های داخلی نیز پرداخته‌‌اند. دونالد ترامپ، رئیس‌ جمهور آمریکا، در مصاحبه‌‌ای علنی اعتراف کرد که ایالات متحده کلی اسلحه برای معترضان داخل ایران فرستاده است؛ اسلحه‌‌هایی که برای گروه‌های تجزیه‌طلب  ارسال شده و به گفته او، تجزیه‌طلبان آنها را نزد خود نگه داشته‌‌اند. این اذعان در حالی مطرح شد که آمریکا همزمان در حال مذاکره با تهران بود. بنیامین نتانیاهو نیز بارها و آشکارا از ایجاد شرایط بهینه برای براندازی نظام از طریق حمایت از اغتشاشات سخن گفته و بر نقش عملیات‌‌های اطلاعاتی و حمایتی برای تقویت مخالفان تأکید کرده است. این تلاش‌‌های هماهنگ برای ایجاد هرج‌ و مرج از درون، دقیقاً همان چیزی است که اختلاف‌‌افکنان داخلی ـ آگاهانه یا ناآگاهانه ـ به آن دامن می‌‌زنند و به سربازان بی‌‌سلاح دشمن تبدیل می‌‌شوند.

در این شرایط، کسانی که خود را مدافع نظام می‌‌دانند و خود را تنها مدافعان حقیقی آن می‌‌پندارند، باید بیش از هرکسی مراقبت کنند تا خواسته یا ناخواسته با رفتار، ادبیات و مواضع خود موجبات ایجاد اختلاف و شکاف در جامعه نشوند. امروز تاریخ مصرف انحصارطلبی در دفاع از انقلاب، برچسب‌‌زنی به منتقدان دلسوز و دامن‌ زدن به دوقطبی‌‌های کاذب پایان پذیرفته است و ادامه رفتارهای گذشته همان بلایی را بر سر کشور نازل می‌کند که دشمنان بیرونی آرزویش را دارند: تضعیف انسجام ملی.

نتیجه همه این اقدامات، چه از سوی مخالفان و چه از سوی مدعیان دفاع، کاهش تاب‌آوری جامعه است. تاب‌‌آوری اجتماعی همان سرمایه ارزشمندی است که ملت‌‌ها را در برابر بحران‌‌ها مقاوم می‌‌سازد. جامعه‌‌ای که منسجم باشد، می‌‌تواند فشارهای اقتصادی، امنیتی و روانی را تحمل کند و از آن عبور نماید. اما وقتی اختلاف و ناامیدی به جان جامعه بیفتد، حتی قوی‌‌ترین ارتش‌‌ها نیز از پشت جبهه آسیب‌‌پذیر می‌‌شوند.

در چنین شرایطی، حفظ وحدت و انسجام ملی نه یک شعار، که ضرورتی حیاتی برای بقا و پیروزی است. هرگونه تفرقه و اختلاف‌‌افکنی، سمی مهلک برای تمامیت ارضی و یکپارچگی سرزمینی کشور به‌ شمار می‌رود. کسانی که آگاهانه یا ناآگاهانه در این مسیر گام برمی‌دارند، در عمل به سربازان بی‌‌سلاح دشمن تبدیل شده‌‌اند؛ سربازانی که مأموریتشان فروپاشی از درون است.

ملت ایران بارها نشان داده که در برابر دشمنان خارجی مقاوم است. اکنون نوبت آن است که در برابر این دشمنان داخلیِ بی‌‌سلاح نیز هوشیار باشد؛ چه آن‌‌هایی که آشکارا در مقابل نظام ایستاده‌‌اند و چه آن‌‌هایی که در پوشش دفاع از نظام، بذر اختلاف می‌‌کارند. تقویت روحیه ملی، پرهیز از تفرقه و حمایت از نیروهای مدافع کشور، تنها راه تقویت تاب‌‌آوری جامعه و عبور سربلند از این مقطع حساس است.