ایستگاه‌های صلواتی کودکان؛ نمادی از عشق و همدلی در شهر

آرزو سلخوری

در ماه محرم، خیابان‌ها و محله‌های شهر شاهد جلوه‌های زیبایی از همدلی و معنویت هستند. یکی از این جلوه‌ها، ایستگاه‌های صلواتی کودکان است که با شور و شوق فراوان برپا می‌شوند و حس معنویت و محبت را در دل رهگذران زنده می‌کنند.

ماه محرم، ماهی است که در آن عشق و ارادت به امام حسین(ع) و یارانش به اوج می‌رسد. در این ماه، ایستگاه‌‌های صلواتی بچه‌ها به یکی از زیباترین جلوه‌های این عشق تبدیل می‌شوند، در هر گوشه و کنار شهر، می‌توان ایستگاه‌های صلواتی را دید که با شور و شوق توسط کودکان و نوجوانان برپا شده‌اند. این ایستگاه‌ها نه تنها محلی برای توزیع نذری و آب خنک به عزاداران هستند، بلکه نمادی از همبستگی و محبت در جامعه محسوب می‌شوند.

ماه محرم شور و شوق خاصی در دل همه ما ایجاد می‌کند، در این میان کودکان شور و شوق بیشتری دارند و می‌خواهند خود را در این غم و اندوه شریک کنند؛ برخی از کودکان با راه‌اندازی ایستگاه‌های صلواتی در سطح شهر و پخش شربت و چایی در محله، وفاداری خود به آیین‌های محرم را نشان می‌دهند.

به سراغ یکی از ایستگاه‌های صلواتی کودکان می‌روم، چند دختر و پسر کوچک یک میز چوبی کوچک کنار دیوار خانه‌شان قرار داده‌اند، یک پارچ از شربت پرتقال آماده کردند و تعدادی یخ در آن گذاشته‌اند؛ چند لیوان یکبار مصرف روی میز چیده و هر رهگذری که از کوچه عبور می‌کند را به لیوانی شربت مهمان می‌کنند.

اگرچه این ایستگاه صلواتی کوچک است اما با تزئینات ساده، دلنشین و رنگارنگ خود، مانند پرچم‌های کوچک مشکی، جذابیتی خاص دارد. کودکان با چهره‌های شاد و پر از انرژی در حال پخش شربت هستند.

مهرسانا دختری 11 ساله که در این ایستگاه مشغول به کار است، با لبخندی گرم از من استقبال می‌کند و می‌گوید: ما این ایستگاه را با کمک خانواده‌هایمان برپا کرده‌ایم. هر روز بعد از ظهر می‌آییم و نذری پخش می‌کنیم. این کار به ما یاد می‌دهد که چطور به دیگران کمک و خوشحال‌شان کنیم.

محمد، پسری 10 ساله که با شور و شوق در حال پذیرایی از مردم است، توضیح می‌دهد: ما از چند هفته قبل از محرم برای این ایستگاه برنامه‌ریزی کردیم. مادرمان در تهیه شربت و حلوا به ما کمک می‌کند و ما به هر کسی که از کوچه‌مان رد می‌شود شربت می‌دهیم تا یاد لبان تشنه امام حسین(ع) بیافتند.

یکی از جنبه‌های زیبای این ایستگاه‌ها، همکاری و همبستگی کودکان با یکدیگر است. در هر ایستگاه صلواتی، کودکانی با لباس‌های ساده و لبخندهایی بی‌ریا در حال همکاری هستند. صدای خنده و صحبت‌های پرشور آنها، فضایی گرم و صمیمی ایجاد کرده است. علاوه بر جنبه‌های زیبایی‌شناختی، این ایستگاه‌ها نمادی از آموزش و یادگیری مسئولیت‌پذیری در کودکان هستند.

به سراغ یکی دیگر از این ایستگاه‌ها می‌روم که در محله‌ای قدیمی برپا شده است. بچه‌ها با دستان کوچک خود، لیوان‌های آب و شربت را به عزاداران تقدیم می‌کنند، یکی از بچه‌ها که نامش علی است، با افتخار می‌گوید: ما هر سال در ماه محرم این ایستگاه را برپا می‌کنیم تا نشان دهیم که عشق به امام حسین(ع) در دل‌های ما زنده است و به مردم نشان می‌دهیم. این کار باعث می‌شود احساس کنیم که ما هم می‌توانیم در این ایام کاری کنیم و سهمی داشته باشیم.

ایستگاه صلواتی این کودکان در مجاورت خیابان است، 5 نفر هستند و بزرگترینشان 11 ساله است که به عنوان رئیس گروه برای هر کسی مسئولیتی در نظر گرفته است؛ دو نفر مسئول جمع‌آوری کمک‌های مردمی‌اند؛ یعنی به سراغ خانه‌ها می‌روند و با زدن زنگ و گفتن «به هیات کمک نمی‌کنید؟» کمک‌های مردمی جمع آوری می‌کنند، یک نفر مسئول خرید شکر و آبلیمو است و یک نفر هم مسئول درست کردن شربت و دیگری مسئول پخش آن در خیابان است.

وسط کارهایشان سینی شربت را برای کاسب‌های محل یا رانندگان می‌برند و به هر کس شربت تعارف می‌کنند می‌گویند: «کمک به ایستگاه صلواتی فراموش نشود.»

حسام می‌گوید: ما فقط می‌خواستیم روز عاشورا نذری بدهیم اما یک آقایی برای ما یک جعبه آب معدنی و شربت خرید که حالا باید تا آخر آن را پخش کنیم، مردم هم کمک کردند که خرید بیشتری کنیم. یکی دیگر از بچه‌های محله به آن‌ها اضافه می‌شود و با اشتیاق می‌گوید مادرم این پول را داده که من هم به شما اضافه شوم.

در حالی که فکر می‌کنم، ایستگاه‌های صلواتی‌ای که توسط کودکان در سطح شهر برپا می‌شوند، یکی از زیباترین و خالص‌ترین جلوه‌های عزاداری محرم هستند آنجا را ترک می‌کنم. این ایستگاه‌ها هر چند کوچک و ساده، اما با دستان پرمحبت کودکان برپا شده‌اند و پیام‌آور روحی تازه و پر از امید برای همه رهگذران هستند. این ایستگاه‌ها نه تنها به یاد تشنگی و گرسنگی اسرای دشت کربلا برپا می‌شوند، بلکه نشان‌دهنده نیت پاک و خالص کودکان در همراهی با عزاداران حسینی هستند.