آلبوم موسیقی «یادواره اقبال‌آذر» منتشر شد

به این گزارش ولایت و نقل از گفت‌وگوی هارمونیک، این آلبوم با گروه موسیقی اقبال‌آذر به سرپرستی امین اکبرپور تهیه شده است و در این اثر تلاش شده سبک آوازخوانی این استاد بزرگ آواز ایران احیا شود.

گروه موسیقی اقبال‌آذر که مزین به نام استاد بی‌بدیل آواز ابوالحسن اقبال‌آذر ملقب به «اقبال السلطان» می‌باشد در سال ۱۳۸۸ توسط سبحان مهدی‌پور تاسیس گردیده است. این گروه تاکنون اجراهای قابل توجهی در غالب کنسرت و همچنین حضور در چندین دوره جشنواره موسیقی و تولید آلبوم را در کارنامه خویش داشته است.

آلبوم موسیقی یادواره اقبال‌آذر (۲) در آواز افشاری در ۸ ترک به سرپرستی محمد امین اکبرپور با بهره‌گیری از آثار استادان علی‌اکبر شهنازی، محمد علی امیرجاهد، اقبال آذر و طراحی آواز تحت تاثیر شیوه آوازی اقبال می‌باشد.

تولید این مجموعه توسط موسسه فرهنگی هنری «آوای دل البرز» می‌باشد که در روز ۱۳ اردیبهشت با حضور استادان و علاقه‌مندان به موسیقی در فرهنگسرای ارسباران ساعت ۱۸ رونمایی می‌شود و در دسترس علاقه‌مندان قرار خواهد گرفت.

در این برنامه داوود حیدری مجری‌گری را به عهده‌خواهد داشت و میرعلیرضا میرعلی‌نقی درباره سه دوره فعالیت اقبال‌آذر و بهروز مبصری درباره صفحه‌های اقبال‌آذر، سجاد پورقناد درباره دشواری‌های اجرا به سبک اقبال‌آذر از نظر استایل خوانندگی و هوشنگ فراهانی درباره چالش‌های روز اجرا و ضبط موسیقی کلاسیک ایرانی به سخنرانی خواهند پرداخت.

میرعلیرضا میرعلی‌نقی درباره این آلبوم نوشته است: «سبحان مهدی‌پور نوازنده و خواننده‌ای هنر ـ دانش‌آموخته نزد استادان رده بالای موسیقی دستگاهی ایران؛ سالهاست که پرتلاش و بی‌ادعا برای ایجاد انسی مجدد با بخشی از میراث ـ متاسفانه ـ متروک شده، زمان و توان گذاشته است: «اقلیم تبریز و هنرمندان بزرگی که نامشان آشنای تاریخ آوا و نواست؛ اقبال‌آذر، بیگجه‌خانی، عذاری، صادق الوعد، قیطانچیان، هریسچی و… که از خیل آن بلند قامتان هم اکنون سعادت زیستن با جنابان کریم صالح‌عظیمی و رامبد صدیف هنوز ما را نصیب است.

گذشته از زادگان خطه آذرآبادگان بزرگ، هنرمندان دیگری برآمده از تهران دلباخته طرز خوانش شیرین لهجۀ شیوه تبریز بوده و با بزرگان آن همکاری کرده‌اند. در صدر آنها خلف‌زادگان تار علی‌اکبر و عبدالحسین شهنازی هستند که آثاری ماندگار آفریده‌اند. متاسفانه به دلایلی تلخ و انکار ناپذیر، حضور خوانش خنیاگران تبریز در رواق معاصر موسیقی دستگاهی ایران به نیرومندی سنوات گذشته نبود، همانند اتفاقی که برای میراث هنری سایر مراکز قدیم موسیقی دستگاهی افتاد و این نیز از زیان‌هایی بود که می‌توان آن را برآمده از برخوردهای ناسنجیده با مظاهر تکنولوژی و نشناختن اقتضائات عصر جدید تلقی کرد.

تنها آگاهی و اعتقاد و تلاش بی‌توقع در وجود اقلیتی معدود توانسته‌ نفسی از آن درخشش‌های پیشین را حفظ کند و به نسل‌های آینده بسپارد. مرجع بی‌بدیل موسیقی دستگاهی ایران زنده‌یاد محمدرضا لطفی به هنرمند جوانی که اکنون نامش بر تارک این آلبوم نشسته، سفارش کرد که راه انتخابی خود را با قدرت ادامه دهد: «هنرِ آواز در ایران هیچ‌وقت تک لحنی و حول محور یک شخص معین نبوده هنری ملی بوده که هنرمندانی از هر اقلیم در تکامل آن نقش داشته‌اند و به آن تنوع داده‌اند.» شیوه اجرایی که با اقبال‌آذر بیگجه خانی شناخته شده از بخش‌های پر ارزشی است که باید بیش از پیش به آن نگاه کرد و نباید گذاشت مغلوب نظام شخصیت محوری و استیلای یک شیوه خاص بشود.

مجموعه‌ای که سبحان مهدی‌پور فراهم آورده، پاسخی است از سر باور به راه خود و آن چه که لطفی با همه حس مسئولیت‌اش برای موسیقی دستگاهی ایران می‌خواست باشد که بشنویم و به حال و هوای آن وارد شویم.