مادر بودن

الهام علی‌بخشی

در میان جمعی از مادران آراسته و کودکان خوش‌پوش، زنی با کفش کتانی و تیشرت گشاد، معنای دیگری از «مادر بودن» را به تصویر کشید؛ سادگی، حضور، و عشق بی‌وقفه.

در یک مهمانی در فضای باز، چند مادر با فرزندانشان گرد هم آمده بودند.

هر کسی سعی کرده بود با بهره زیادی از زیبایی و آراستگی در جمع حاضر شود؛ لباس‌های شیک، موهای مدل داده، آرایش‌هایی که معلوم است ساعت‌ها زمان برده‌اند. بعضی موها آن‌قدر مرتب و درخشان بودند که می‌شد مسیر مراقبتشان را حدس زد: شست‌وشو با شامپوهای مخصوص، ماسک مو، حالت‌دهنده، پیچیدن، باز کردن، و در نهایت اسپری براق‌کننده‌ای که همه چیز را سر جایش نگه می‌داشت.

کنار این مادران و کودکان خوش‌پوش ـ پسربچه‌هایی با شلوارک و پاپیون، دختربچه‌هایی با پیراهن‌های چین‌دار و روبان‌های رنگی ـ اما مادر دیگری بود که در همان نگاه اول، متفاوت به نظر می‌رسید.

کفش کتانی ساده‌ای به پا داشت، تیشرتی گشاد پوشیده بود و موهایش را بی‌تکلف پشت سر بسته بود. دست در دست دختر کوچکش، که حدود یک‌سال بیشتر نداشت، آرام و صبور در باغ قدم می‌زد. می‌گذاشت کودک سنگ‌ها، برگ‌ها و خاک را لمس کند، اما با نگاهی مراقب و حاضر حواسش بود که چیزی به دهان نبرد. وقتی زمان غذا رسید، ظرف کوچک غذا را از کیفش بیرون آورد، آب جوش را از لیوان دردارش داخل آن ریخت و با همان نظم و آرامش مادرانه، غذا را آماده کرد. قاشق‌قاشق، با لبخندی آرام، آن را به دهان کودک می‌گذاشت.

در حالی که مادران دیگر با کفش‌های پاشنه بلند و لباس‌های تنگ مجلسی که چابکی را از آن‌ها می‌گرفت، به ندرت با فرزندشان ارتباط داشتند و بیشتر حواسشان به دورهمی خودشان و حرف‌های شخصی بود اما آن مادر کتانی‌پوش با اینکه در جمع بود و از بحث‌ها مطلع بود و با دیگران هم صحبت می‌کرد، اما حواسش هرگز از فرزندش جدا نمی‌شد. حضور و توجه‌اش به کودکش اطمینان و آرامش می‌داد؛ طوری که دختر کوچکش با لبخند و رضایت در آغوش زمین و آفتاب غلت می‌زد. آرام و مطمئن و آسوده.

این کودک با دیگران فرق داشت، و بی‌تردید این تفاوت در آینده‌اش نیز دیده خواهد شد.

مگر یک مادر چه وظیفه‌ای والاتر از «مادر بودن» دارد؟

فرزندی که خود خواسته‌ای به دنیا بیاوری، امانتی است که باید پرورد؛ نه برای روزهای پیری و دلخوشیِ داشتنِ کسی در کنارت، بلکه برای مسئولیتی عمیق و همیشگی.

مراقبت و توجهی که در سال‌های ابتدای زندگی کودک لازم است به او داده شود، بعدها جایگزینی ندارد، پس بهتر است در چند سال اول مادر بودن را تمام و کمال به جا آوریم و بنیه روانی کودکمان را قوی پرورش دهیم؛ چراکه مادر بودن شغل نیست؛ بخشیدن زندگی و بالندگی است.