خلوت بودنِ یک مغازه، هیچ‌وقت بی‌دلیل نیست

الهام علی بخشی

در روزگاری که خرید و فروش تنها به تبادل کالا و پول تقلیل یافته، هنوز کسانی هستند که یادشان نرفته «احترام» و «توجه» بخش جدایی‌ناپذیر هر معامله‌اند.

از چند خیابان پایین‌تر، راهم را کج کردم به سمت یک گل‌فروشی بزرگ. پیش‌تر بارها از او خرید کرده بودم؛ مردی صبور و باحوصله بود. وقتی برایم دسته‌گل می‌پیچید، نه فقط فروشنده، که همراهی مهربان برای درست کردن بهترین ترکیب دسته‌گل به نظر می‌رسید.

با دقت گل‌ها را انتخاب می‌کرد، سلیقه‌اش را می‌گفت، چند بار شاخه‌ها را جا‌به‌جا می‌کرد تا بهترین چینش به دست آید. حتی اگر گلی به دسته گل نمی‌آمد، خودش نظر می‌داد و تعویضش می‌کرد.

اما آن روز چشمم به گل‌فروشی دیگری افتاد، آن‌سوی خیابان؛ مغازه‌ای کوچک‌تر و خلوت‌تر. با خودم گفتم شاید چون مشتری کمتر دارد، ترجیح می‌دهد گل کمتری بیاورد. تصمیم گرفتم این بار از او خرید کنم؛ شاید بتواند غافلگیرم کند.

داخل مغازه شدم. مرد جوانی پشت پیشخوان بود، دوستی هم کنارش نشسته بود و بیشتر با او گرم گفت‌وگو بود. نه پرسید برای چه مراسمی گل می‌خواهم، نه به سلیقه‌ام توجهی کرد. هر دسته‌گلی را که روی کانتر می‌گذاشتم، بی‌دقت ترکیب می‌کرد، انگار فقط می‌خواست زودتر کار تمام شود.

از بی‌توجهی‌اش دلگیر شدم. نمی‌دانم چرا هنگام خروج با لبخند گفتم: «امیدوارم این گل‌ها چند روزی زنده بمانند.»

با تندی جواب داد: «گل‌های ما فقط تا وقتی توی مغازه‌اند، ضمانت دارند. بیرونش به ما ربطی ندارد!»

در را بستم و بیرون آمدم. همان لحظه فهمیدم چرا مغازه‌اش همیشه خلوت است.

انگار هیچ کسب‌وکاری، بی حساب و منطق، خالی از مشتری نمی‌ماند.

در دنیای خرید و فروش، آن که برای مشتری انرژی و توجه بیشتری می‌گذارد، در واقع برای آینده‌ خودش سرمایه‌گذاری می‌کند.

فروختن کالا، مهارت است؛ اما خدمت دادن با احترام، هنری است که حالِ خوب می‌آفریند.