زیرساخت‌های محیط زیستی ضعیف است


در شهرداری قزوین متولی محیط زیست نداریم
مقدمه محمدرضا مقدم محیط زیست و بحث‌های پیرامون آن چندسالی است که تبدیل به موضوعات حاشیه‌ای شده است. آتش‌سوزی‌های پی در پی باغستان سنتی و تخریب گسترده آن فقط یکی از مشکلات محیط زیست است که این روزها سبب نگرانی بسیاری از دوستداران و فعالان محیط زیست شده است. متاسفانه بسیاری از خسارت‌ها و آسیب‌ها از جانب شهرداری‌ها به محیط زیست تحمیل می‌شود. گرچه متولیان شهرداری معتقدند که هیچ وقت در تخریب محیط زیست تعمدی در کار نبوده و اولویت در اجرای پروژه‌های عمرانی و شهرسازی سبب وارد شدن خسارت به محیط زیست گشته است. در هر صورت با نگاهی کوتاه به برنامه‌های مدیریت شهری کشور‌های دیگر، متوجه می‌شویم که توسعه عمرانی کلانشهرها می‌تواند بدون وارد شدن خسارت و آسیب به محیط زیست صورت گیرد. برای اطلاع از روند تصمیم‌گیری‌ها و همچنین ساز و کار کمیسیون سلامت، محیط زیست و خدمات شهری شورای شهر، از دکتر منیره قوامی رئیس این کمیسیون دعوت کردیم که ضمن حضور در دفتر روزنامه ولایت، پاسخگوی پرسش‌ها و دغدغه‌های محیط زیستی شهروندان باشند. زیرساخت‌های محیط زیست، عدم تفکیک زباله‌ها، آخرین وضعیت سایت پسماند محمد‌آباد، وضعیت پل امام رضا(ع) و باغستان سنتی مهم‌ترین محور این گفت‌و‌گو را تشکیل می‌دهند که از خاطر شما فرهیختگان می‌گذرد.  در ابتدا بگویید تا چه میزان از وضعیت محیط زیست رضایت دارید؟ محیط زیست یک ثروت ملی است و در قانون اساسی هم به عنوان ثروت ملی در نظر گرفته شده، وقتی صحبت از ثروت ملی می‌شود یعنی همه باید در حفظ آن کوشا باشیم. پس هرگونه فعالیتی که باعث تخریب محیط زیست شود باید از آن اجتناب کنیم. بنابراین اگر از این زاویه نگاه کنیم خیلی عقب هستیم. اگر هم بخواهیم از زاویه قانون به آن نگاه کنیم، سیاست‌های ابلاغی مقام معظم رهبری را داریم که اهمیت موضوع محیط زیست را نشان می‌دهد و همچنین در همین راستا، قانون هوای پاک را داریم که در سال 96 توسط مجلس تصویب شده که در آن وظایف دستگاه‌های مختلف در حوزه محیط زیست کاملا است. با تمام این تفاسیر ما هنوز در ابتدای راه محیط زیست هستیم و مسیر زیادی تا رسیدن به نقطه مطلوب پیش رو داریم.  به قوانین محیط زیست اشاره کردید، آیا این قوانین اجرا شده است؟ ما در حوزه محیط زیست خوشبختانه خلا قانونی نداریم اما وجود قانون یک بحث است و درست اجرا کردن آن یک بحث مهمتر که در این قسمت ما مشکل داریم و متاسفانه این قوانین به خوبی اجرا نمی‌شوند یا بهتر بگویم آن طور که باید و شاید به آن‌ها توجه نمی‌شود و از ضمانت اجرایی برخوردار نیستند.  علت عدم اجرای قوانین محیط زیست چیست؟ اینکه چرا قوانین مصوب نمی‌توانند تاثیرگذار باشند برمی‌گردد به ایجاد زیر‌ساخت‌هایی که سالیان زیاد به آن بی‌توجهی شده است. برای اجرای قوانین احتیاج به زیرساخت داریم. طبق اعلام بانک جهانی، ایران برای رسیدن به نقطه استاندارد در محیط زیست نیاز به ایجاد زیرساختی معادل 30 میلیون دلار دارد. ما با این رقم خیلی فاصله داریم و متاسفانه زیر‌ساخت های محیط زیستی کشور ما ضعیف است.  آیا استفاده نیروگاه شهید رجایی از سوخت مازوت را می‌توان نمونه نقض قوانین محیط زیست دانست؟ بله. نیروگاه شهید رجایی طبق سیاست‌های ابلاغی نباید از سوخت مازوت استفاده کند ولی این نیروگاه در حال حاضر از سوخت مازوت استفاده می‌کند و طبق گفته متخصصین یکی از مهم‌ترین دلایل آلودگی هوای شهر قزوین نیروگاه شهید رجایی است. البته مدیران در جلسات و صحبت‌هایشان بارها گفته‌اند که از سوخت مازوت استفاده نمی‌کنند ولی این گفته دور از ذهن به نظر می‌رسد. من یک جایی از قول مسئولین نیروگاه شنیدم ما اگر گاز کافی داشته باشیم هرگز از سوخت مازوت استفاده نمی‌کنیم.  قانون مدیریت پسماند از سال 84 ابلاغ شده است ولی هنوز اجرا نشده، آیا در این حوزه هم با مشکل زیر ساخت مواجه‌ایم؟ به عنوان مثال در ماده‌ی 4 این آیین‌نامه آمده است که مدیریت اجرایی پسماندهای عادی باید اولا طرح جامع و تفصیلی مدیریت پسماند را تهیه کند، آن‌هم به گونه‌ای که برای شهرهایی مثل قزوین تا پایان سال 1392 همه‌ی پسماندها را به صورت تفکیک شده (تر و خشک) جمع‌آوری نمایند؛ در حالی که امروز متاسفانه نسبت به این هدف مشخص شده در قانون خیلی فاصله داریم. هنوز زباله‌های تر و خشک از مبدا تفکیک نمی‌شوند؛ زباله‌گرد داریم، کودکان کار داریم. در پاسخ به این پرسش که چرا این قانون اجرا نشده است درواقع به همان موضوع عدم ضمانت اجرای قانون و نبود زیرساخت‌ها می‌رسیم که پیش‌تر به آن اشاره کردم.  کمیسیون محیط زیست شورای شهر راهکاری برای اجرای قوانین محیط زیست ندارد؟ این طور نیست که کمیسیون سلامت و محیط زیست دست روی دست گذاشته باشد. برای نمونه ما طرح سطل‌های زباله هوشمند زیرزمینی را مطرح کردیم. این سطل‌ها دوتا مخزن در زیرزمین داشت که از طریق شوتینگ‌های تعبیه شده در سطح زمین، شهروندان زباله‌های تر و خشکی را که در منزل به صورت جداگانه جمع‌آوری کرده‌اند به ‌صورت مجزا به داخل این مخزن‌ها می‌انداختند. این سطل‌ها مجهز به سیستم وزن‌کشی، اطفاء حریق و گندزدایی بودند و به صورت هوشمند عمل می‌کرد و خروجی آن که به صورت خودکار ثبت می‌شد حاوی اطلاعات ارزشمندی برای برنامه‌ریزی و مدیریت پسماند بود. این طرح در برج‌های جام جم به صورت آزمایشی انجام شد که با موفقیت همراه بود و قرار شد در مرحله بعدی در 20 نقطه قزوین اجرا شود. همه موافق اجرای این طرح بودند و شهردار هم امضا کرد. اینکه چرا اجرا نشد برای خود من هم یک سوال است. هر وقت هم پیگیری کردم شهردار گفت دارم بررسی می‌کنم و در حال مکاتبات هستم؛ در نهایت این طرح اجرا نشد و به عنوان علامت سوال برای من باقی ماند که چرا شهردار نسبت به اجرای آن اقدام نکرد!؟  وقتی این طرح مصوبه شورای شهر بود، چرا شهردار آن را اجرا نکرد؟ متاسفانه در شهرداری یک اداره محیط زیست و یا یک متولی نداریم که با کمیسیون محیط زیست در ارتباط باشد و تمام موضوعات محیط زیستی را زیر چتر خودش قرار بدهد. به نظر من شهرداری قزوین باید مانند شهرداری تهران و یا شهرداری‌های دیگر هر چه سریع‌تر اداره یا دفتر محیط زیست را در شهرداری تاسیس کند. با تاسیس چنین دفتری تکلیف محیط زیست در شهرداری روشن می‌شود و اگر خواستیم در مورد یک پروژه محیط زیستی گفت‌و‌‌گو کنیم؛ باید بدانیم که با چه کسی در این مورد صحبت کنیم که نتیجه آن مثل طرح سطل‌های زباله زیر‌زمینی هوشمند ابتر نماند.  با این حساب هنوز برنامه‌ای برای تفکیک زباله از مبدا وجود ندارد؟ یک طرحی امسال در کمیسیون خدمات شهری بررسی شد که خانواده‌ها در خانه‌های خودشان تفکیک را انجام بدهند و شهرداری در یک ساعت معین زباله‌های تر و در ساعت معین دیگر زباله‌های خشک را جمع‌آوری کند. طرح استفاده از اپلیکیشن هم در دست بررسی است.  به سایت محمدآباد برسیم، مشکلات این سایت هنوز پا برجاست؟ شهرداری قزوین سایت محمد‌آباد را با این هدف ساخت که تا 20 سال آینده زباله‌های شهر قزوین در این مکان تفکیک و دفن شود. ظرفیت و زیرساخت‌های این سایت فقط برای شهر قزوین در نظر گرفته شده بود. شهرداری هزینه بالایی انجام داد و سایتی مجهز به دو خط پردازش 250 تنی و لندفیل با استانداردهای جهانی ایجاد کرد. اما بعد از تکمیل سایت، مدیریت استان به این نتیجه رسید که زباله‌های بعضی از شهرها و روستاهای استان در سایت محمدآباد تجمیع شود و برای اداره آن هم شرکتی با سهامداری شهرداری‌های استان تاسیس شد. این همان مشکل بزرگی بود که شهرداری قزوین با آن مواجه شد. من اعتقاد دارم این موضوع اتفاق خوبی بود که کل زباله‌های استان در یک محل تجمیع شود، ولی باید در نظر گرفت سایت پسماند محمدآباد فقط برای شهر قزوین طراحی شده بود و با این وضعیت خیلی زود ظرفیت آن به انتها می‌رسد و آن زمان که خیلی هم دور نیست احتمال ایجاد یک مشکل زیست محیطی وجود دارد.  در حال حاضر مدیریت سایت محمدآباد بر عهده چه سازمان یا ارگانی است؟ از 18 میلیارد تومانی که برای ساخت سایت محمدآباد در نظر گرفته شده بود، کمتر از 2 میلیارد تومان آن از محل اعتبارات ملی پرداخت شده است. در حال حاضر مدیریت سایت محمدآباد بر عهده سازمان همیاری است. همه به این موضوع اذعان دارند که یک اشتباه مدیریتی و کارشناسی در سایت محمدآباد اتفاق افتاده است. حتی اگر به زبان هم نیاورند همه قبول دارند که در سایت محمدآباد مشکلات مدیریتی وجود دارد. من فکر می‌کنم که مدیران استان سایت محمدآباد را به دست تقدیر سپرده‌اند و هیچ برنامه‌ای برای حل مشکل آن ندارند.  این سهل‌انگاری، قزوین را با مشکل زیست محیطی رو به رو نحواهد کرد؟ قطعا. تا 2 الی 3 سال آینده شاهد پس زدن شیرابه‌ها خواهیم بود. همین الان به جای اینکه شیرابه‌ها از لندفیل به سمت استخر جریان داشته باشند، حرکت بالعکس دارند. من این موضوع را در حضور آقای استاندار هم گفتم. ما تا 2 یا 3 سال دیگر با یک بحران زیست محیطی جدی در سایت محمدآباد مواجه می‌شویم. با این شیوه مدیریتی عمر سایت محمد‌آباد به یک چهارم تقلیل پیدا کرده در صورتی که برنامه شهرداری 20 ساله بود و قرار بود ما تا 20 سال خیالمان از بابت زباله شهر قزوین راحت باشد. در حال حاضر زباله 21 شهر و 105 روستا به سایت محمدآباد منتقل می‌شود. الان شهرداری اصلا زیر بار نمی‌رود که مدیریت سایت را قبول کند. چون 70 درصد از ظرفیت سایت پر شده و دستگاه‌های پردازش 50 درصد مستهلک شده‌اند. با تمام این مسائل من اعتقاد دارم که شهرداری باید مدیریت سایت را بر عهده بگیرد چون طبق قانون جمع‌آوری زباله تا دفع آن وظیفه ذاتی شهرداری است.  علت بی‌اعتنایی نسبت به این موضوع مهم چیست؟ شاید به این دلیل بی‌اعتنا هستند که فکر می‌کنند مدیران بعدی وضعیت را درست می‌کنند. ما نباید مشکلات را تلنبار کنیم و حل آن‌ها را به دست مدیران بعدی بسپاریم. اشتباهاتی که در حوزه محیط زیست در دوره‌های قبل انجام شده، آیا باعث تحمیل خسارت به کشور نشده است؟ به عقب بازگردیم و ببینیم آیا تصمیمات نادرست جان عده‌ای از هموطنان ما را نگرفت و حوادث تلخی را برای ما رقم نزد؟ آیا می‌توانیم به عقب بازگردیم و پیامدهای این حوادث تلخ را جبران کنیم!  باید گفت مدیران شهری اعتقادی به مسائل زیست‌محیطی ندارند؟ الان در شورای شهر کمیسیون تخصصی محیط زیست داریم. شورای شهر نشان داده است که محیط زیست برایش مهم است. البته در ابتدای کار این طور نبود، وقتی من از محیط زیست صحبت می‌کردم، بعضی از همکاران من در شورای شهر لبخند می‌زدند و شاید اعتقاد داشتند که محیط زیست یک موضوع لوکس و یا یک ژست قشنگ است که اهمیت چندانی ندارد. خوشبختانه الان شرایط خیلی بهتر است و آن فضای اولیه حاکم نیست.  خوشبینانه نگاه می‌کنید یا واقعا وضعیت بهتر شده است؟ در این دو سال آنقدر بحث‌های محیط زیست مطرح شده است که اعضای شورای شهر به اهمیت محیط زیست پی برده‌اند. شهرداری هم تا حدودی تمکین می‌کند؛ گرچه اوایل زیر بار نمی‌رفت.  شهردار فعلی؟ در زمان شهردار قبلی، زمانی که عملیات عمرانی پروژه کمربند شرق شروع شد؛ هر چقدر فریاد زدم که این پروژه باید پیوست زیست محیطی داشته باشد چون در بستر رودخانه عملیات عمرانی و جاده‌سازی در حال اجرا است و ما نمی‌توانیم نسبت به آثار زیانبار احتمالی آن بی‌تفاوت باشیم، ولی شهرداری اصلاً زیر بار نرفت و پروژه ‌را با سرعت پیش می‌برد. در شورا گفتم و حتی هشدار دادم که تا زمان تهیه‌ی پیوست زیست محیطی، پروژه باید متوقف شود و در عین ناباوری متوجه شدم فردا صبح شهردار در بازدید از پروژه تاکید کرده بود که روند اجرایی پروژه تسریع شود!  بی‌اعتنایی به تذکر عضو شورای شهر عجیب نیست؟ البته در پاسخ گفت من متوجه نشدم که عضو شورا در این مورد صحبت کرده است. در حالی که شهردار باید شورای شهر را رصد کند. در مجموع می‌خواهم بگویم یک چنین فضایی در شهرداری حاکم بود، ولی خوشبختانه این فضا شکسته شد و من این موضوع را یک دستاورد برای کمیسیون محیط زیست در شورای پنجم می‌دانم. شاید شهرداری قزوین جزو اولین شهرداری‌های کشور باشد که از قانون محیط زیست تمکین کرد ‌و زیر بار پیوست زیست محیطی رفت.  پیوست‌های محیط زیستی به کجا رسید؟ تا دو ماه دیگر پیوست زیست محیطی کمربند شرق ارائه می‌شود، ولی من باز هم تاکید می‌کنم شهرداری به یک اداره‌ی محیط زیست احتیاج دارد و امیدوارم همان‌طور که با آمدن آقای طاهرخانی تقریبا می‌شود‌، گفت که موضوعات محیط زیستی بهتر از قبل پیگیری می‌شود این اداره نیز در شهرداری ایجاد شود. خوشبختانه آقای طاهرخانی نگاه جدی به محیط زیست دارند و من از ایشان تشکر می‌کنم. با آمدن آقای طاهرخانی من یک نفس راحتی کشیدم چون دیدم که شهرداری به محیط زیست اهمیت می‌دهد.  کمی از موضوع محیط زیست فاصله بگیریم، وضعیت پل امام رضا(ع) به کجا رسید و چرا این پل اینقدر خبر‌ساز شد؟ پروژه‌های شهر نمایانگر نگاه مدیریت شهری به محیط زیست است. پروژه‌های در حال اجرا اولویت‌های مدیران را مشخص می‌کند و نشان‌دهنده‌ی سمت و سوی مدیریت شهری است. زمانی که هنوز کار شورای پنجم به طور رسمی شروع نشده بود از ما دعوت شد تا بازدیدی از این پل داشته باشیم. شخصی که داشت مراحل پروژه را برای ما توضیح می‌داد گفت: "‌این پل از باغستان عبور می‌کند و متصل می‌شود به پل ابوترابی ". یعنی درست از دل باغستان عبور می‌کرد. من پرسیدم آیا محیط زیست این اجازه را به شما می‌دهد به خاطر جاده‌کشی این همه درخت را از بین ببرید؟ گفت: "چیزی نیست فقط 800 متر است". ما حساب کردیم در طول و عرض این 800 متر بیش از 3000 درخت باید قطع می‌شد. ضمن اینکه باغستان هم دو تیکه می‌شد. پل امام رضا نگاه مدیریت شهری به باغستان را نشان می‌دهد. به هر حال پیگیری کردیم و در نتیجه قرار شد پروژه متوقف شود تا راهکاری برای آن پیدا کنیم. در جلسه‌ای که با حضور مسئولین، اساتید و نخبگان برگزار شد من پیشنهاد دادم به جای اینکه پل از دل باغستان و روی سطح صفر عبور کند، ما پل را در سطح مثبت یک و از روی باغستان ادامه دهیم تا مجبور نباشیم درختان را قطع کنیم. با اجرای این طرح، پل امام رضا ضمن کاربری ترافیکی تبدیل به یک پروژه‌ی گردشگری می‌شد. ولی برآورد قیمت کردند و گفتند از لحاظ مالی اختلاف زیادی با طرح اولیه دارد و امکان تامین مالی آن وجود ندارد. به نظر من باید این طرح پیگیری و بودجه آن از محل اعتبارات ملی پرداخت می‌شد. چون اجرای پل امام رضا مورد تایید تمام دستگاه‌های بالادستی بود ‌و خلاصه مبالغ زیادی از پول بیت‌المال برای آن صرف شده بود و نباید به این صورت بلاتکلیف باقی می‌ماند.  در حوزه فرهنگسازی برای شهروندان چه نظری دارید، آیا شهرداری عملکرد صحیحی داشته است؟ در مناسبت‌های مختلف سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری با مشارکت انجمن‌های مردم نهاد برنامه‌هایی را برای فرهنگسازی انجام داده است، ولی کافی نیست. باید ببینیم آیا کارهای فرهنگی انجام شده حتی یک گرم از سرانه زباله کم کرده است؟ ‌علت این است که کار فرهنگسازی کار طولانی‌مدت است و باید نهادهای دیگر هم پای کار بیایند. فرهنگسازی با برنامه‌ریزی و همکاری همه‌ی دستگاه‌های متولی جواب می‌دهد و صد البته باید بسترهای لازم برای ایجاد یک فرهنگ فراهم شود. مثلا فرض کنید ما به مردم آموزش دادیم و مردم هم تفکیک زباله را از مبدا انجام دادند، اگر بستر جمع‌آوری مجزای زباله توسط شهرداری فراهم نشده باشد، مردم انگیزه‌ی خود را از دست می‌د‌هند و کار فرهنگی بی‌اثر می‌شود. پس باز هم متوجه می‌شویم که احتیاج به زیر‌ساخت داریم. طرح مخزن زباله هوشمند اینجا کارآیی داشت. البته مشارکت مردم بسیار موثر است و یک مقدار مشارکت مردم هم در بعضی از موضوعات پایین است. شهرداری به مشارکت مردم نیاز دارد. الان دیگر مثل گذشته نیست، مردم باید در مدیریت شهری مشارکت داشته باشند. به عنوان مثال بعضی از مردم برای گرفتن معاینه فنی متوسل به کارهای دیگر می‌شوند در صورتی که معاینه فنی فقط برای سلامتی خودشان و شهر است. این یک نمونه از عدم مشارکت مردم در مدیریت شهری است. یا همچنین تردد بالای خودروهای تک سرنشین که هم بار ترافیکی دارد و هم محیط زیست را آلوده می‌کند. اگر مردم مشارکت بیشتری داشته باشند هم اداره‌ی شهر راحت‌تر می‌شود و هم محیط زیست وضعیت بهتری خواهد داشت. قبول دارید بعضی از طرح‌هایی که توسط شهرداری اجرا می‌شود ابتر است و به همین دلیل با اقبال عمومی مواجه نمی‌شود، برای مثال می‌توان به مسیر دوچرخه‌سواری اشاره کرد: شهرداری 48 کیلومتر مسیر دوچرخه ایجاد کرده چقدر مردم از دوچرخه استفاده می‌کنند؟ البته من قبول دارم که شبکه مسیر دوچرخه‌سواری باید تکمیل شود و ما یک شبکه سراسری دوچرخه داشته باشیم. دوچرخه‌های اشتراکی داشته باشیم کاری که شهرداری تهران انجام داده است. اگر دوچرخه‌ها هوشمند باشند و شما هر جایی که خواستی بتوانی دوچرخه را رها کنی، طبیعی است که مردم ترجیح می‌دهند از دوچرخه به عنوان یک وسیله نقلیه استفاده کنند. اگر این زیرساخت‌ها را داشتیم در شرایط کرونایی خیلی کمک حال ما بود.  محله‌ی دباغان و امامزاده حسین وضعیت خیلی بدی دارند، این طرح به کجا رسید؟ قرار بود که شهرداری، اداره‌ی راه و شهرسازی، اوقاف ‌و همچنین میراث فرهنگی مشترکا این طرح را اجرا کنند. شهرداری هزینه‌های لازم را انجام داد و به وظیفه‌ی خودش عمل کرد، ولی باقی نهاد‌ها ‌به تعهدات خودشان پایبند نبودند و این طرح به صورت ناقص باقی ماند. متاسفانه محله امامزاده حسین ناامن شد و محله‌ای که قرار بود سازماندهی شود امروز به یکی از ناامن‌ترین محله‌های قزوین تبدیل شده است.  در نهایت آیا نباید فکری به حال این پروژه و مردم آن منطقه بشود؟ من نظرم این بود حالا که نمی‌شود ‌چهار تا دستگاه مشترکا این طرح را اجرا کنند بهتر است خود شهرداری قزوین فکری به حال این پروژه بکند. یک طرح سبک‌تر در نظر بگیرد ‌و خودش اجرا کند؛ حداقل مردم آن منطقه به آرامش برسند. می‌شود آنجا را تبدیل به پارک مسافر کرد و یا تبدیل به فضای سبز بشود. اگر نیروی انتظامی مستقر شود محله سرو‌سامان می‌گیرد و از این وضعیت ناامن خارج می‌شود. اما آخرین تصمیم در این مورد، تشکیل کارگروهی با همکاری شورای عالی معماری و شهرسازی برای حل مشکل این محله است.  متاسفانه باغستان سنتی وضعیت خوبی ندارد، سرنوشت باغستان چه می‌شود؟ باغستان سنتی جزو ملک خصوصی مردم محسوب می‌شود. شهرداری خیلی نمی‌تواند دخالت کند. از طرفی بعضی از باغدارها ترجیح می‌دهند باغشان تغییر کاربری پیدا کند و به همین دلیل خیلی از شیطنت‌ها از جانب آنها سر می‌زند. خیلی از درخت‌ها را تعمدا خشک می‌کنند. خوشبختانه تصمیم گرفته شد که به هیچ عنوان تغییر کاربری در باغستان سنتی ایجاد نشود. در حال حاضر شورا و دیگر مسئولین، حتی مردم و سمن‌ها روی موضوع باغستان سنتی خیلی حساس هستند. انجمن‌های مردم نهاد در این حوزه خیلی به ما کمک کردند. سازمان باغستان شهرداری به صورت کارشناسی به این موضوع رسیدگی می‌کند. این طور که به ما گزارش دادند خوشبختانه باغستان سنتی مشکل آب ندارد، پس می‌توانیم باغستان را حفظ کنیم. ولی بهتر است در مورد باغستان سیاست کلی و جامعی در سطح استان اعمال شود.  طرح یا پیشنهادی برای باغستان دارید؟ به نظر من باید باغستان‌های سنتی به تملک شهرداری دربیاد. یک بار هم اعضا و نمایندگان مجلس مهمان ما بودند و من این طرح را پیشنهاد کردم که با استفاده از بودجه و اعتبارات ملی اینکار انجام شود.  این طرح اجرایی است؟ نماینده‌ها در جواب گفتند اختصاص ردیف بودجه جدید کار بسیار مشکل و گاهی غیر‌ممکن است و نمی‌توان روی اعتبارات ملی حساب کرد. البته به نظرم راهکار دوم تهاتر باغ با زمین مسکونی است مثلا در ازای هر 5000 متر مساحت، 100 متر زمین مسکونی به صاحب باغ بدهیم و با این تهاتر باغستان به تملک شهرداری دربیاد. در این صورت می‌توانیم باغستان را به خوبی حفظ کنیم و شهرداری می‌تواند تمام مسئولیت باغستان را بپذیرد.‌  باغستان جزو فضای سبز محسوب می‌شود؟ و آیا از سرانه فضای سبز قزوین راضی هستید؟ باغستان سنتی به دلیل مالکیت خصوصی جزو فضای سبز عمومی حساب نمی‌شود؛ از طرفی اگر پارک باراجین را ‌به علت فاصله از شهر در نظر نگیریم، سرانه فضای سبز ما 8/6 متر‌مربع است. با احتساب پارک باراجین وسعت فضای سبز قزوین 15 هکتار است و به حد استاندارد می‌رسد. اما ما در قسمت شهری نیاز به فضای سبز داریم.  پس چرا بوستان آفرینش در خیابان شهید سلیمانی تغییر کاربری پیدا کرد؟ بعضی معتقد بودند زمین در این منطقه قیمت خیلی بالایی دارد. بهتر است تغییر کاربری داشته باشیم و برای شهرداری درآمد‌زایی کنیم و با پول آن در محلی دیگر پارک بسازیم. من موافق نبودم و رای منفی دادم. اگر این طور باشد در مناطقی مثل نیاوران یا قیطریه تهران اصلا نباید پارک و فضای سبز داشته باشیم. پس باید بپذیریم که این یک توجیه غیر‌قابل پذیرش است. در قزوین احتیاج به تفرجگاه داریم. اگر دقت کنید مردم در ورودی شهر( میدان مینودر) یا در سبزه‌میدان می‌نشینند. اگر فضای سبز و تفرجگاه ما در حد مطلوبی باشد مردم در سبزه‌میدان و مینودر نمی‌نشینند.  آیا در جنوب شهر هم برنامه‌ای برای ساخت پارک دارید؟ سرانه فضای سبز در جنوب شهر خیلی کم ‌است و به همین منظور پارک بانوان در جنوب شهر با وسعت 5 هکتار در حال احداث است. همین‌طور یک پارک محلی در خیابان انصاری احداث شد. به نظرم ما بیشتر به پارک‌های محلی نیاز داریم چون مردم خیلی راحت می‌توانند به پارک‌های محلی رفت‌و‌آمد کنند و هیچ نیازی هم به وسایل نقلیه ندارند. ارتقای فضای سبز جزو برنامه‌های شورا است. ضمن تشکر از شما، به علت پراکندگی موضوع بحث، اگر موافقید در پایان به طور خلاصه جمع‌بندی از این گفت‌و‌گو داشته باشیم.‌ اشتباهاتی که در حوزه محیط زیست در گذشته انجام شده، درس‌های تلخی به ما داده‌اند؛ مثل سیل شیراز که باید از این اشتباهات درس گرفت. هرگز نمی‌گوییم که راه‌حل حفاظت از محیط زیست جلوگیری از صنعتی شدن و توسعه اقتصادی است، بلکه می‌توان آن را از طریق توسعه برنامه‌‌ریزی شده و پایدار تضمین کرد؛ پس ما باید الگوی توسعه را تغییر دهیم و الگوی خودمان را از توسعه فقط با نگاه نوسازی و پیشرفت، ببریم به سمت توسعه پایدار؛ یعنی پیشرفت و نوسازی با حفظ محیط زیست. محیط زیست موضوع مهمی است که تاثیرات آن در آینده استان مشخص می‌شود و دقیقا به همین دلیل یکی از دغدغه‌های من ارائه پیوست‌های زیست محیطی برای پروژه‌های مشمول در قانون است. خوشبختانه ‌تهیه‌ی این پیوست‌ها امروز در دستور کار شهرداری قزوین قرار دارد و من این را یک دستاورد برای کمیسیون بهداشت و محیط زیست شورای پنجم می‌دانم. چون در ذیل این پیوست‌ها می‌توانیم بدون تخریب محیط زیست به سمت توسعه و پیشرفت شهر حرکت کنیم و نکته‌ی آخر این که امروز مدیریت شهری یک مدیریت مشارکتی است. مردم باید در مدیریت شهری مشارکت داشته باشند و همین‌طور آینده شهر برایشان مهم باشد. وقتی می‌بینند شهرداری قزوین با هزینه‌ی بالایی ناوگان حمل‌و‌نقل عمومی را نوسازی کرده است و اتوبوس‌های درون شهری ما کیفیت بسیار خوبی دارند پس مردم می‌توانند تجدید‌نظر کنند و کمتر از وسیله‌نقلیه شخصی استفاده کنند؛ ضمن اینکه من معتقدم باید خطوط بی آر تی راه‌اندازی شود تا اتوبوس‌ها با سرعت مناسب در خطوط ویژه حرکت کنند و انگیزه‌ی مردم برای استفاده از اتوبوس به دلیل صرفه‌جویی در وقت افزایش یابد.

سه شنبه 14 مرداد 1399
03:52:05
 
 
Copyright © 2020 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT